முதன்மை உள்ளடக்கத்திற்குச் செல்

இடுகைகள்

July, 2018 இலிருந்து இடுகைகளைக் காட்டுகிறது

தலைப்பு நினைவிலில்லாத கதை - ஆதவன் தீட்சண்யா

கன்னட எழுத்தாளர் சுமதீந்திர நாடிக்’கின் 13 சிறுகதைகளை தி.சு.சதாசிவம் மொழிபெயர்ப்பில் “நிலவில்லாத இரவு” என்கிற தொகுப்பாக 1994ல் என்.சி.பி.ஹெச். வெளியிட்டது. பேசுபொருள், களம், மொழி, கதைமாந்தர்கள், சொல்முறை என எல்லாவகையிலும் தனித்துவம் கொண்ட அக்கதைகளிலிருந்து ஒன்றை நினைவுபடுத்திச் சொல்கிறேன்.
வெளிநாட்டுக்கு வேலைக்குப் போய் அந்தச் சூழலோடு மனசொட்டாமல் சமீபத்தில் நாடு திரும்பிய ஒருவன் பெங்களூரு லால்பாக்கில் அமர்ந்திருப்பான். இந்த மரங்களெல்லாம் ஒரேயிடத்தில் நிலைத்திருக்க, மனிதர்களோ அங்குமிங்குமாக அலைய வேண்டியுள்ளது. மரங்களுக்கு இருப்பதுபோல மனிதர்களுக்கும் வேர் இருந்தால் எவ்வளவு நன்றாக இருக்கும், எங்கும் பெயராமல் அவரவர் இடத்திலேயே இருந்துவிடலாமே என்கிற அங்கலாய்ப்பில் மூழ்கிக்கிடப்பான். பூங்காவின் காவலாளி வந்து உலுக்கி, வாயிலைச் சாத்தும் நேரமிது கிளம்புங்கள் என்பார். ஏதேதோ நினைப்பில் மூழ்கி நேரம் போனது தெரியாமலே இருந்துவிட்டேன் என்றபடி இருக்கையிலிருந்து இவன் எழுந்து கிளம்புவான். ஆனால் இவனால் கால்களை நகர்த்த முடியாது. நீண்டநேரம் உட்கார்ந்திருந்ததால் மரத்திருக்கலாம் என்று கால்களை உதறும் எத்தனம் க…

ஒளிப்பாடல் - ஆதவன் தீட்சண்யா

வையத்து நிலமிழந்தோம் வானமுத மழையிழந்தோம் வாழும் புலமிழந்தோம் வளமூறும் ஆறிழந்தோம் வேளாண் குடியழிந்தோம் வெள்ளாமைக் காடிழந்தோம் சூழும் கொடுநெருப்பில் சொந்தபந்த சனமிழந்தோம்
இழப்பை நினைத்தழவும் இங்கெமக்கு உரிமையில்லை கழுத்தை நெறித்திறுக்கும் கயிறறுக்க வலுவுமில்லை மருகிச் சாவதற்கோ மானுடராய் நாம் பிறந்தோம் உருகி அழியுதய்யோ உயிர்வாழும் சிற்றாசை
சொடுங்குது சூரியனும் சுண்டுது பால்நிலவும் சொக்குது பகலுமிங்கே சூழ்ந்திடும் இருளாலே இருளும் காலமிதில் எதை நாம் பாடுவது இம்மி வெளிச்சமில்ல எதையிங்கே தேடுவது
அவலத்தை நிதம்பாடி அச்சத்தில் வீழ்வோமோ சவம்போல விரைத்தழுகி சலனமின்றிக் கிடப்போமோ துவண்டுவிழ நியாயமில்லை துக்கிக்க நேரமில்லை உழைப்பு வீணும் அல்ல உயிர் இருப்பு சாவுமல்ல
இருளென்று பாடுதற்கு இங்கேதான் நாமெதற்கு இரு கண்ணில் ஒளியிருக்க இருள் கண்டு பயமெதற்கு ஒளியின் மகத்துவத்தை உலகறியப் பாடிடுவோம் உயிரீந்தும் வெளிச்சத்தை மனந்தோறும் பாய்ச்சிடுவோம்.









தூர்ந்த மனங்களை தோண்டும் வேலை - ஆதவன் தீட்சண்யா

ஒரு குழந்தை, பெண் பற்றிய முதலாவதுசித்திரத்தை தனது குடும்பத்திற்குள் காண்கிறது. அந்தச் சித்திரத்தின் வெவ்வேறு பரிமாணங்களைக் கண்டு வளரும் அக்குழந்தை, அதன்வழியே பெண்ணைப் பற்றிய கண்ணோட்டத்தை வளர்த்துக்கொள்கிறது. அக்கண்ணோட்டமானது, மனிதகுலத்தின் முதல் ஒடுக்குமுறையான பாலின ஒடுக்குமுறையை அங்கீகரித்து ஏற்றுக்கொள்வது அல்லது முரண்பட்டு மறுப்பது என்கிற இருநிலைகளுக்கிடையே ஊசலாடி ஒருநிலையை அடைகிறது. அதாவது, பாலின சமத்துவம் குறித்த கருத்தாக்கம் குடும்பத்தின் விவாதப்பொருளாக இல்லாத அல்லது வெகு அரிதாகவே உள்ள இச்சமூகத்தில் பாலின ஏற்றத்தாழ்வையும் அதன் பேரிலான ஒடுக்குமுறையையும் ஏற்பதற்கான சாத்தியமே இங்கு மிகுதியாக உள்ளது.
மூடிய கதவுகளுக்குப் பின்னே இயங்கும் குடும்பம் என்கிற நிறுவனத்திலும் ஒளிவுமறைவற்ற வெட்டவெளி என்கிற சமூகத்திலும் தனது மூத்தோரால் பெண்ணுக்கு வழங்கப்பட்டுள்ள இடத்தை குழந்தைப்பருவம் முதலே ஒருவர் கண்டுவந்திருப்பினும் அது பாரபட்சமானது, நீதியானதல்ல என்று உணர்வதில்லை. காரணம், பெண் அவ்வாறு இருப்பதுதான் இயல்பு, ஒழுக்கம்என்பதை குடும்பம், தெரு, வழிபாட்டுக்கூடங்கள், மதம், கலை இலக்கியம், கட்சிகள், அரசு,…