பார்ப்பனரல்லாதார் சாதி இந்துக்களாக மாறிய கதை - வ.கீதா

டிசம்பர் 1917இல் பார்ப்பனரல்லாதார் அறிக்கை வெளியானது. இந்திய தேசிய இயக்கத்தின் ஒரு பிரிவாக அன்னி பெஸண்டின் தலைமையில் செயல்பட்ட ஹோம்ரூல் லீக் வெகுவீரியமாக இயங்கிக்கொண்டிருந்த காலக்கட்டம் அது. இந்திய தேசியம் தொடர்பான சொல்லாடல்கள், குறிப்பாக இந்து சமுதாயத்தின் பழம் பெருமை பற்றிய பேச்சு தீவிரமாக முன்னெக்கப்பட்ட தருணம். இந்த சூழ்நிலையில் தான் பார்ப்பனரல்லாத சமுதாயங்களை சேர்ந்த முக்கியஸ்தர்கள் பலர் ஒன்றிணைந்து மேற்கண்ட அறிக்கையை வெளியிட்டனர். அறிக்கை வெளியானதை தொடர்ந்து 1917 ஆம் ஆண்டு முழுக்க சென்னை மாகாணம்தோறும் பார்ப்பனரல்லாதார் மாநாடுகள் கூட்டப்பட்டன. இந்திய தேசியம் குறித்த ஆழமான விமர்சனங்களை இந்த மாநாடுகளில் பேசியவர்கள் முன்வைத்ததோடு, வகுப்புரிமையின் தேவையையும் வலியுறுத்திப் பேசினர்.

சாதிகளாக பிரிந்திருக்கும் இச்சமுதாயம் எவ்வாறு ஒரு தேசமாக அமையமுடியும் என்ற கேள்வியை எழுப்பியதுடன் சாதிகளுக்கிடையே சமத்துவம் ஏற்பட்டாலொழிய இந்திய தேச உருவாக்கம் என்பது பார்ப்பனர்களின் நலத்தையும் மேலாண்மையையும் காப்பாற்றும் தேசியமாகத்தான் இருக்கும் என்றும் இவர்கள் கருத்துரைத்தனர்.  பண்டித அயோத்திதாசர் தான் இத்தகைய சிந்தனைகளை தமிழ் பொது சமுதாய வெளியில் முதன்முதலில் முன்வைத்தார். அவர் ஆசிரியராக இருந்து நடத்திய தமிழன் இதழில் சுதேசிய சீர்த்திருத்தம் என்ற தலைப்பில் தொடர்ந்து கட்டுரைகளை எழுதிவந்தார். திலகரின் தலைமையில் உருவாகியிருந்த தீவிர இந்திய தேசியத்தை குறித்த ஆழமான விமர்சனங்களை இக்கட்டுரைகள் உள்ளடக்கியிருந்தன. அவர் எழுதத்தொடங்கி 10 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு இக்கருத்துகள் பொருளாதார, அரசியல் செல்வாக்கு பெற்றிருந்த பார்ப்பனரல்லாத சமுதாயங்களை சேர்ந்தவர்களால் அரசியல்தளத்திற்கு கொண்டு செல்லப்பட்டன. இவற்றை பரப்புரை செய்தவர்கள் அனைவரும் செல்வாக்குடையவர்களாக இருக்கவில்லை.

அறிவுத்தளத்திலும் அதிகார உலகத்திலும் பார்ப்பனர்கள் செலுத்திவந்த ஆதிக்கம், அதனூடாக வெளிப்பட்ட அறிவுதிமிர், சமத்துவத்தைமறுக்கும் மனப்பாங்கு, பிறரிடமிருந்து தம்மை வேறுபடுத்திக்கொண்டு அத்தகைய வேறுபாட்டை அடிப்படையாகக் கொண்டு அவர்கள் தேடிக்கொண்ட மேன்மை ஆகியவற்றை கண்டு சினமுற்ற பலருக்கும் - தலித்தலைவர்கள், சிந்தனையாளர்கள் பலருக்கும் – பார்ப்பனரல்லாதார் இயக்கம் அரசியல் முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததாக அமைந்தது. (தலித்துகளின் பங்கேற்பு, அவர்கள் நாடிய சமத்துவம் ஆகியவற்றுக்கு முக்கியத்துவம் தர மறுத்தால் பார்ப்பனரல்லாத இயக்கத்தின் அடிப்படையான ஜனநாயக கொள்கைகள் சீர்க்கெட்டுப்போகும் என்று எம்.சி. ராஜா போன்ற தலித்தலைவர்களும் ஓ. கந்தசாமி செட்டி போன்ற தலித் அல்லாத அறிவாளர்களும் அன்றே எச்சரிக்கை விடுத்தனர் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.)

இன்றைக்கு பார்ப்பனரல்லாதார் இயக்கம் தோன்றி 100 ஆண்டுகள் ஆகியுள்ள சூழ்நிலையில் பார்ப்பனரல்லாதார் என்று இனியும் பேசுவதில் நியாயமிருக்க முடியுமா என்ற கேள்வியை பலர் எழுப்பிவருகின்றனர்.  100 ஆண்டுகளுக்கு முன் இத்தகைய கேள்விகளை எழுப்பியவர்கள் பார்ப்பனர்களின் மேலாண்மை கேள்விக்குள்ளாக்கப்பட்டதை சகிக்கமாட்டாது பார்ப்பனரல்லாதார் இயக்கம் பேசிய நியாயங்களையும் விமர்சனங்களையும் எள்ளி நகையாடினர். இன்றோ தலித் அறிவாளர்கள் இந்த கேள்வியை எழுப்பி வருகின்றனர். பார்ப்பனரல்லாதார் நலம், உரிமைகள் என்று பேசிக்கொண்டு சாதி இந்துக்களின் மேலாதிக்கத்தை தான் பார்ப்பனரல்லாதார் இயக்கம் நிறுவியுள்ளது என்று இவ்வறிவாளர்கள் வாதிடுகின்றனர். குறிப்பாக 1967இல் தொடங்கி இன்று வரை நடைபெற்றுவரும் திராவிடக்கட்சிகளின் ஆட்சிக்காலங்கள் இத்தகைய மேலாதிக்கத்துக்கான அரசியல், பொருளாதார அடிப்படைகளை உருவாக்கியுள்ளன என்றும் இவர்கள் கூறுகின்றனர்.

இத்தகைய விமர்சனம் முன்வைக்கப்படுவதற்கான காரணங்கள் இல்லாமல் இல்லை.  காலம் கிளர்த்தியுள்ள வரலாற்று மாற்றங்கள் பார்ப்பனரல்லாத சாதிகளின் பொருளாதார பலம், சமூகத்தகுதி, பண்பாட்டு அடையாளம் ஆகியவற்றில் பாரதூரமான பாதிப்புகளை ஏற்படுத்தியுள்ளன. பார்ப்பனர்களின் மேலாண்மையில் சிற்சில சேதாரங்கள் ஏற்பட்டிருப்பினும், அவர்களின் ஆதிக்கமானது பலநிலைகளில் இன்றுமே தொடர்கிறது. குறிப்பாக மதம், உயர்கல்வி, ஊடகத்துறை, மத்திய அரசுநிர்வாகம், வங்கித்துறை, தனியார் துறை – நமது பொருளாதார, பண்பாட்டு வாழ்வில் தீர்மானகரமான பங்கு வகிக்கும் துறைகளில் அவர்கள் தொடர்ந்து செல்வாக்கு செலுத்திவருகின்றனர். அதேசமயம், அவர்களின் மேலாண்மைக்கு சவால் விடுத்து அவர்களின் சாதி ஆணவத்தைச் சாடிய பார்ப்பனரல்லாத அறிவாளர்கள் சார்ந்திருக்கும் சமுதாயங்களும் சுதந்திர இந்தியாவின் அரசியல், பொருளாதார வாழ்வில் முக்கிய பங்காற்றவந்துள்ளன. தமிழகத்தைப் பொறுத்தவரை, நிலம், வர்த்தகம், அரசுநிர்வாகம், காவல்துறை, ஊடகத்துறை என்று எதை எடுத்துக்கொண்டாலும் இந்த சமுதாயங்களை சேர்ந்தவர்களின் பங்களிப்பும் அதிகாரமும் கூடியுள்ளன. குறிப்பாக இச்சமுதாயங்களைச் சேர்ந்தவர்கள் அரசியல் அதிகாரத்தை கைப்பற்றியுள்ளனர். இந்த அதிகாரமானது எல்லா பார்ப்பனரல்லாத சமுதாயங்களுக்கும் போய் சேரவில்லை என்பது உண்மைதான் என்றாலும்,  குறிப்பிட்ட சமுதாயம் அடர்த்தியாக வாழும் பகுதிகளில் உள்ளூர் மட்டத்தில் அவர்களின் பிரதிநிதிகள் அரசியல் பலம் பொருந்தியவர்களாகவே இருக்கின்றனர்.

தலித் சமுதாயங்களை சேர்ந்தவர்களின் வாழ்க்கையில் ஒப்பீட்டளவிலான முன்னேற்றம் ஏற்பட்டுள்ள போதிலும், அவர்கள் தனிப்பெரும் அரசியல் சக்தியாக வளர்ந்துள்ள நிலையிலும்கூட அவர்களின் இருப்புக்கும் உரிமைகளுக்கும் இன்றுமே சமூகத்தளத்தில் உத்திரவாதம் இல்லை. சட்டம் பேசும் உரிமைகளை மெய்யுலகில் செயல்படுத்த வருகையில் தலித்துகள் சந்திக்கும் சவால்களும் அவ்வுரிமைகளை நிலைநிறுத்த அவர்கள் மேற்கொள்ள வேண்டிய போராட்டங்களும் நாளுக்குநாள் கூடி வருகின்றனவேயொழிய குறைந்தபாடில்லை. அவர்களுக்கு எதிரான வன்முறைச் செயல்கள் அதிகரிக்க தலித்துகளின் உரிமைசார் செயல்பாடுகளே காரணங்களாக உள்ள அவலநிலையும் தமிழ்நாட்டில் தொடர்கிறது. பழைய தீண்டாமை வகைகள் ஆங்காங்கு குறைந்துள்ளபோதிலும் தலித்துகளுக்கு எதிரான வன்கொடுமைகள் கூடியுள்ளன. இன்னும் சொல்லப்போனால், பார்ப்பனரல்லாத சாதிகளுக்கு இடையே உள்ள முரண்பாடுகள், போட்டாபோட்டிகள் ஆகியன ஒருபுறம் இருந்தாலும், தலித் விரோத செயல்பாடுகள் என்ற இந்த ஒருபுள்ளியில் அவர்கள் இணையவே செய்கின்றனர்.  குறிப்பிட்ட பார்ப்பனரல்லாத சமுதாயத்திலுள்ள வர்க்க, வட்டார வேறுபாடுகளை சமன்படுத்தவும் ஈடுகட்டவும் இத்தகைய வன்செயல்களும் அவை முன்நிறுத்தும் சாதி பெருமித அரசியலும் உதவுகின்றன. 1989 ஆம் ஆண்டு இயற்றப்பட்ட தலித்துகளுக்கும் பழங்குடியினருக்கும் எதிரான வன்கொடுமைத் தடுப்புச் சட்டத்தை எதிர்த்தல், சாதி மறுப்புத் திருமணங்களையும் காதல் உறவுகளையும் சாடுதல், அவற்றை சகிக்கமாட்டாது சம்பந்தப்பட்ட இளைஞர்களை துன்புறுத்தல், கொலைசெய்தல், தலித்துகளின் பொருளாதார முன்னேற்றத்தை ஏற்கமுடியாது அவர்களின் சொத்துகளை சூறையாடுதல் என்பன போன்ற செயல்களில் பார்ப்பனரல்லாத சமுதாயங்களை சேர்ந்தவர்களின் அரசியல், சமுதாய தலைமைகளாக தம்மை அறிவித்துக்கொண்டு செயல்படுபவர்கள் ஈடுபட்டு வருவதைக் காண்கிறோம். அவர்களின் அரசியல் தலைமையை ஏற்று சாதி பெருமிதங்களைக் காப்பாற்ற இச்சமுதாயங்களைச் சேர்ந்த வறிய பிரிவினரும் களம் இறங்குவதும் நடைபெற்று வருகிறது. இழப்பதற்கு சாதி அடையாளத்தைத் தவிர வேறு ஏதும் இல்லாத சூழ்நிலைதான் இவர்களை இவ்வாறு செயல்படவைக்கிறது – எல்லாவிதமான இயலாமைகளையும் ஈடுகட்ட சாதிப்பெருமிதம் கைக்கொடுக்கிறது.

தலைமைகள், கட்சிகளை கடந்து சமுதாய மனநிலையில் மாற்றங்களேஏ ற்படவில்லை என்று கூறிட முடியாது. மாற்றங்களுக்கான அறிகுறிகள்இருக்கவே செய்கின்றன – சாதி எல்லைகளைக் கடந்த தோழமை, காதல், அரசியல் இணைவு, அறிவுலகத்தில் நடைபெறும் சிற்சில உரையாடல்கள் என்று பலநிலைகளில் இவை தம்மை வெளிபடுத்திக் கொள்கின்றன. ஆனால் புதியதொரு அரசியல், சமுதாய இலக்கை நிர்ணயிக்க வல்லவையாக இம்மாற்றங்களை அடையாளப்படுத்தி, அத்தகைய இலக்கை நோக்கி சமுதாயத்தை நகர்த்தும் அரசியலோ சிந்தாந்தமோ இன்று இல்லை. சாதியை அழித்தொழிக்கும் வேலைத்திட்டம் ஒன்றை முன்வைத்தால் மட்டுமே இத்தகை நகர்வு சாத்தியப்படும். ஆனால் திராவிட இயக்கமாக பரிணமித்து ஆட்சியதிகாரத்தை நோக்கிய நீண்ட பயணத்தில் பார்ப்பனரல்லாதார் இயக்கம் இத்தகைய இலக்கை பற்றி சிந்திப்பதற்கான அரசியல் திண்மையையும் கற்பனையையும் இழந்துவிட்டது என்றே கூறவேண்டும்.

தமிழ் அடையாளம் என்ற செக்யூலர் புள்ளியில் சாதி, மத வேறுபாடின்றி அனைத்து தமிழ்பேசும் மக்களையும் இணைப்பதில் அவ்வியக்கம் வெற்றிகளை கண்டது என்பது உண்மைதான். மேலும் "தமிழ்" அடையாளம் என்பது சாதி இழிவை அகற்றி தலித்துகளுக்கும் பிறருக்கும் புதிய மனித வார்ப்புகளை அளிக்கவல்லது என்று அயோத்திதாசர் உள்ளிட்ட பலரும் நம்பினர். தலித்துகள்தான் ஆதிதமிழர்கள் என்று அவர் அறுதியிட்டுக் கூறியதற்கான நியாயங்களை மொழியிலும் இலக்கியத்திலும் தான் அவர் தேடினார் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. இன்றுமே "தமிழ், தமிழர் நலம்" என்ற பொதுக்கோரிக்கையை கனமானதாக திருமாவளவன் உள்ளிட்ட தலித் தலைவர்கள் முக்கியமானதாக கருதுகின்றனர். 

ஆனால் இந்த செக்யூலர் அடையாளமானது சாதி எதிர்ப்பு என்ற உள்ளீட்டை முதன்மைப்படுத்தும் போதெல்லாம், அதற்கான நியாயங்களை பேசியபோதெல்லாம் சாதி தமிழர்களுக்கு அது ஏற்புடையதாக இருப்பதில்லை. சாதிக்கு அப்பாற்பட்டதாக மொழி, பண்பாட்டு அரசியல் அமையவேண்டும் என்று அவர்களின் தலைமையும் ஏன் தொண்டர்களும்கூட இன்றுமே கூறிவருகின்றனர். அண்மையில் நடைபெற்ற ஜல்லிக்கட்டு போராட்டங்களின் போது இத்தகைய மனநிலை வெளிபட்டது. தமிழ் அடையாளத்தை சாதி எதிர்ப்பு அடையாளமாக உருமாற்ற செய்யவேண்டிய வேலைகளை குறித்து நாம் ஆக்கப்பூர்வமாக உரையாடத் தயங்குவதற்கும் மறுப்பதற்கும் காரணம், தமிழ் என்று சொன்னாலே, அதனளவில் அது அதிகாரத்தை எதிர்க்கவல்ல, பொது நியாயம் பேசவல்ல அடையாளம் என்று கொண்டுவிடுகிறோம், அல்லது அவ்வாறு நினைப்பது என்பது நமக்கு வழமையாகிவிட்டது. மத்திய அரசையும், பார்ப்பன- பனியா அரசியல், சமுதாய ஆதிக்கத்தையும் இந்திய தேசியத்தையும் எதிர்க்க தமிழ் அடையாளம் முன்வைக்கப்பட்ட நாளிலிருந்தே இந்தபிரச்சனை இருந்துவந்துள்ளது. இந்த எதிர்ப்பின் மொத்த உருவமாக தமிழ் அடையாளம் பாவிக்கப்பட்டதேயொழிய, தமிழ் சமுதாயத்தில் நிலவும் சாதி, பாலின, வர்க்க வேறுபாடுகளை களைய வல்லதாக, அவற்றை கடந்த சமத்துவமான, நீதியான சமுதாயத்தை உருவாக்கவல்லதாக அறியப்படவில்லை. அப்படியே அறியப்பட்டாலும் பழம்பெருமை பேச்சிலும் சங்க இலக்கியங்களை கொண்டாடுவதிலும் தான் தமிழ் மரபுக்குரிய சமூகநீதி வெளிப்பாடு கண்டது.

இன்றுமே இந்துத்துவ எதிர்ப்பின் முக்கிய அறிகுறியாக தமிழ் அடையாளம் முன்வைக்கப்படுகிறது. ஆனால் அவ்வடையாளத்தின் பெயரில் இந்துத்துவத்தை எதிர் கொள்ளமுடியுமா என்ற கேள்வி ஒருபுறம் இருக்க, அதன் பெயரில் எதைஎதையெல்லாம் காப்பாற்ற விரும்புகிறோம், எதை எதையெல்லாம் சரிக்கட்ட மறுக்கிறோம் என்பன குறித்தும் நாம் சிந்திக்க மறுக்கிறோம். அண்ணா திராவிட முன்னேற்றக்கழகத்தை கைப்பற்ற பாரதிய ஜனதா கட்சி திட்டமிட்டு வருகிறது என்ற எச்சரிக்கை மணியை அடிப்பது முக்கியம்தான் என்றாலும் அக்கட்சியானது நம் சமுதாய, அரசியல் வாழ்க்கையிலும் அறவியல் சிந்தனையிலும் புகுத்தியுள்ள சீர்குலைவுகளைப் பற்றி பேச நமக்கு வாய்வருவதில்லை. இந்திய அரசு, இந்துத்துவம் ஆகியவற்றை எதிர்க்கும் தமிழ் ஆர்வலர்கள் பாசிச அரசியலுக்கு வழிவகுத்த அதிமுகவின் கையூட்டு அரசியலையும் ஜனநாயக விரோதச் செயல்பாடுகளையும் பற்றிய பொதுவிவாதத்தை ஏற்படுத்த தயாராக இல்லை. இது அரசியல் சந்தர்ப்பவாதம் மட்டுமல்ல – தமிழ் அடையாளம் என்பதன் உட்கூறுகள் குறித்து விமர்சனபூர்வமாக யோசிக்க நமக்கிருக்கும் தயக்கத்தையே காட்டுகிறது.

மற்றொரு முக்கியப் பிரச்சனை, பெண் விடுதலை தொடர்பானது. பெண்களின் உடல்களில் தான் சாதிகளின் அடையாளம் பொறிக்கப்படுகிறது. அவர்களின் கருவுறும் ஆற்றலின் மீது சாதி குடும்பமும் அதன் ஆணாதிக்கத்தலைமையும் இன்றுமே அதிகாரம் செலுத்திவரும் சூழ்நிலையில் பெண்களின் உடல் மாண்பு, சுய விருப்பம், காதல், மனவிழைவு, மணவாழ்க்கை, தாய்மை கடந்த வாழ்க்கையைத் தேர்தெடுத்துக் கொள்ள அவர்களுக்கு இருக்கவேண்டிய சுதந்திரம் ஆகியவற்றை தமிழ்ச்சமுதாயம் பொருட்டாக கருதாததோடு, இவை குறித்து அறிவுப்பூர்வமாக விவாதித்த சுய-மரியாதை இயக்க மரபையும் தொலைத்துவிட்டது அல்லது அதனை நினைவுகூர்வதை கவனமாக தவிர்த்து வந்துள்ளது. அப்படியே பேசினாலும் சாதிமறுப்பு திருமணங்களை ஆதரிப்பதுடன் தனது வேலை முடிந்துவிட்டது என்று கருதிவிடுகிறது. சாதி குடும்பம், சாதியால் கட்டமைக்கப்பட்ட பொதுவெளி, இவற்றை இயக்கும் ஆணாதிக்கச் சிந்தனை, மனப்பாங்கு ஆகியவற்றை குறித்து யோசிக்கக்கூட தயாராகவில்லை. சாதி அமைப்பை ஏற்காது அதன் பிடியிலிருந்து வெளியேற விரும்பிய பெண்களின் வாழ்வியலுக்கு ஆதரவாக நின்ற சுயமரியாதை இயக்க மரபின் நிழல் கூடு தம்மீது பட்டுவிடக்கூடாது என்ற அன்று முதல் இன்று வரை முற்போக்கு அரசியல் கருத்துகளை கொண்டுள்ள ஆண்களும் கவனமாக இருந்து வந்துள்ளனர்.

முற்போக்கு அரசியலின் முக்கிய கூறாக விளங்கும் இடதுசாரி இயக்கங்கள் சாதி எதிர்ப்பை கையில் எடுக்கத் தவறியதையும் இங்கு நாம் சுட்டிக்காட்ட வேண்டியுள்ளது. தலித் தொழிலாளர்களின் பக்கம் நின்று பற்பல போராட்டங்களை நடத்தியபோதிலும், அவர்களின் சமூக மாண்பை நிலைநிறுத்த தீண்டாமையின் பல வடிவங்களை எதிர்த்து செயல்பட்டாலும், சாதி ஒழிப்பு என்பதை தமக்கான முக்கிய இலக்காக, வர்க்கப் போராட்டத்துக்கு இணையான, அதனுடன் சேர்ந்து நடைபெற வேண்டிய போராட்டமாக அண்மைக்காலம் வரை இவ்வியக்கங்கள் இனங்காணவில்லை என்பதையும் நாம் கருத்தில் கொள்ள வேண்டியவராகிறோம்.

----

கடந்த நூறு ஆண்டுகளில் தமிழகத்தில் ஏற்பட்டுள்ள மாற்றங்களை திராவிடக்கட்சிகளின் ஆட்சிக்காலங்களின் செயல்பாடுகளுடன் இணைத்துப் பார்க்கவும் வேண்டியுள்ளது. திராவிட முன்னேற்றக் கழகம் ஆட்சிக்கு வந்து 50 ஆண்டுகள் நிறைவுற்ற சூழ்நிலையில் இத்தகைய மதிப்பீட்டை நாம் மேற்கொள்வது என்பது பயனுள்ளதாக இருக்கும். திராவிடக்கட்சிகளின் ஆட்சிக்காலம் என்று நாம் கூறிக்கொண்டாலும், எம்.ஜி. ராமச்சந்திரனால் தொடங்கப்பட்ட அண்ணா திராவிட முன்னேற்றக்கழகம் தான் அதிக நாட்களும் தொடர்ச்சியாகவும் ஆட்சி செலுத்தியுள்ளது.

திமுகவின் ஆட்சிக்காலத்தை எடுத்துக்கொண்டால் அது தொடக்கத்தில் மக்கள்நலம்சார் ஆட்சியாக அமையும் என்ற பெரும் எதிர்பார்ப்பு இருந்தது. மாநில சுயாட்சி, நீதியான பொருளாதார வளர்ச்சி, வகுப்புரிமையைப் பாதுகாக்கத் தேவையான சட்டத்திட்டங்கள், சாதி நீக்கம் செய்யப்பட்ட பண்பாட்டு உருவாக்கம் என்று பல விஷயங்கள் இங்கு சாத்தியப்படும் என்று பலர் அன்று நினைத்தனர். 

பொருளாதார வளர்ச்சியை எடுத்துக்கொண்டால் முன் ஆட்சிப் புரிந்த காங்கிரஸ் ஆட்சி பின்பற்றிய வளர்ச்சி, உற்பத்திசார் திட்டங்களை திமுகவும் பின்பற்றியது. குறிப்பாக வேளாண்துறையில் தொடங்கப்பட்டிருந்த பசுமைப்புரட்சியை இக்கட்சியின் ஆட்சியுமே தொடர்ந்து வளர்த்தது, விரிவுப்படுத்தியது. இதனால் ஏற்பட்ட பாதிப்புகளை அதிகார வலிமைக் கொண்டும் சமரச நடவடிக்கைகளின் மூலமும் இக்கட்சி எதிர்கொண்டது. விவசாயத் தொழிலாளர்களின் கோரிக்கைகளை சமன்படுத்துவதிலும் நிலவுடைமையாளர்களுக்கு ஆதரவாக செயல்படுவதையும் திமுகவினர் கைவிடவில்லை – வெண்மணி படுகொலை இதற்கு முக்கிய சான்று.

தொழில் வளர்ச்சிக்கு வித்திட்ட காங்கிரஸ் கொள்கைகளைப் பின்பற்றிய அதேவேகத்தில் தொழிலாளர்களின் போராட்டங்களை அடக்கியொடுக்கவும் திமுகழக ஆட்சியாளர்கள் தயங்கவில்லை. அன்று முக்கிய தொழிலாளர் தலைவராக இருந்த வி.பி.சிந்தனுக்கு நேர்ந்த கதியை அவ்வளவு எளிதில் மறந்துவிடமுடியாது. எந்த மாணவர்களின் போராட்டத்தை சாதகமாக்கிக் கொண்டு ஆட்சிக்கு வந்ததோ அதே மாணவர்களின் போராட்டங்களை மூர்க்கமாக கையாளவும் திமுக தயங்கவில்லை.

அதே சமயம் வளர்ச்சி, மக்கள்நலம் என்ற இரண்டு விஷயங்களிலும் தனக்குள்ள "அக்கறை"யை ஆட்சியாளர்கள் வெளிபடுத்திக் கொண்டும் வந்தனர். எடுத்துக்காட்டாக, சாலை, போக்குவரத்து துறைகளில் முதலீடு செய்தது, போக்குவரத்து துறையை அரசுடைமையாக்கியது. 1990களில் புதிய பொருளாதாரக் கொள்கை அமுலுக்கு வந்த பிறகு சிறப்பு பொருளாதார மண்டலங்களை அமைக்கத் தோதான திட்டங்களை திமுக தான் செயல்படுத்தியது. இதையெல்லாம் செய்த அதேவேளை, வகுப்புரிமையை உத்திரவாதப்படுத்தியது. குடிசை மாற்று வாரியத்தின் செயல்பாடுகளை விரிவுப்படுத்தி நகரப்புற வறிய பிரிவினருக்கான வீட்டு வசதிகளை செய்து கொடுத்தது. மாநில சுயாட்சி தொடர்பான விவாதங்களை பொதுவெளியில் தொடர்ந்து நடத்தியது.  முக்கியமாக தமிழ்ச் சமுதாயத்தில் பார்ப்பன அறிவாளிகள் செலுத்தி வந்த மேலாண்மைக்கு முற்றுப்புள்ளி வைத்து திராவிட அறிவாளர்களின் வளர்ச்சியை சாத்தியப்படுத்தியது. தமிழ் அடையாளத்துக்கு செக்யூலர் உள்ளீட்டை வழங்கியதன் மூலம் தலித்துகளையும் கூட தன்வசப்படுத்தியது.

கையூட்டு அரசியலுக்கு அது வழிவகுத்த போதிலும், உள்கட்சி ஜனநாயகத்தை வளர்க்கத் தவறியபோதிலும் தேவைப்பட்ட போது மத்திய அரசுடனும் ஆட்சியில் இருந்த காங்கிரஸ் கட்சியுடனும், ஏன் ஒரு கட்டத்தில் பா.ஜ.க.வுடன் கூட அரசியல் கூட்டணி ஏற்படுத்திக்கொண்ட போதிலும் தன்னை தமிழர் நலம் காக்கும் கட்சியாக தொடர்ந்து நிலைநிறுத்திக்கொண்டது. – இத்தனைக்கும் ஈழ விடுதலைப் போராட்டத்தை பொறுத்தவரை சந்தர்ப்பவாத நிலைப்பாட்டினையே அதுமேற்கொண்டது.

திமுகவின் ஆட்சிக்காலத்தில் தான் சாதி இந்து சமுதாயங்களைச் சேர்ந்தவர்களின் ஒரு பிரிவினரின் ஒப்பீட்டளவிலான பொருளாதார, அரசியல் வளர்ச்சி என்பது சாத்தியப்பட்டது. அதேசமயம், நான் ஏற்கனவே சுட்டிக்காட்டியது போல, இந்த வளர்ச்சியானது இச்சமுதாயங்களின் சாதிய தன்னிலையை உறுதிப்படுத்துவதாகவும் அமைந்தது. வரலாற்றுப்போக்கில் ஏற்பட்ட மாற்றங்கள் ஒருபுறமிருக்க, மறுபுறம், சாதி எதிர்ப்பு என்பதை வகுப்புரிமையுடன் மட்டும் தொடர்புபடுத்திய அரசியல் சிந்தனையும் செயல்பாடும் இத்தகைய வளர்ச்சிக்கு வித்திட்டது எனலாம். மேலும், சாதியமைப்பை பத்திரப்படுத்தியுள்ள நிலவுடைமை முறை, சாதிய உளவியல், பண்பாடு, பொது வெளியில் சாதியைக் கடந்த உறவுகள் அவ்வப்போது சாத்தியப்பட்டாலும் பண்பாடு, காதல், குடும்பம் என்று வரும்போது சாதி அடையாளங்கள் தொடர்ந்து முன்நிறுத்தப்படுதல் ஆகியனவற்றை அரசியல்ரீதியாக அணுகுவதற்கான கருத்துநிலையும் அதையொட்டிய செயல்பாடும் முக்கியமானதாக கருதப்படவில்லை. எனவே, சாதி இந்துக்களின் வளர்ச்சியானது ஒப்பீட்டளவில் ஜனநாயகப் பரவலாக்கத்தை சாத்தியப்படுத்திய போதிலும் சமுதாய வெளியிலும் நமது அரசியல் ஊடாட்டங்களிலும் ஜனநாயகம் ஆழமாக வேர்க்கொள்ள வித்திடவில்லை – தலித்துகளுக்கு எதிராக தொடர்ந்து நடைபெற்றுவரும் வன்முறைகளும், சுயவிமர்சனத்துக்கு இடங்கொடுக்காத "திராவிட" பெருமித அரசியல் சொல்லாடல்களும் ஒன்றுக்கு மற்றொன்று அரண் சேர்த்து உண்மையான ஜனநாயக வளர்ச்சியை தடுத்துள்ளன. முக்கியமாக தலித்துகளுக்கு எதிராக செயல்படும் சாதி இந்து சமுதாயத்தினருக்கு அரசின் பாதுகாப்பு தொடர்ந்து இருந்துகொண்டேவந்துள்ளது.

அடுத்து அதிமுகவின் ஆட்சிகாலங்களை எடுத்துக்கொண்டால், தமிழகத்தின் அரசியல், சமுதாய வெளிகளிலிருந்து ஜனநாயகப் பண்புகள் முற்றிலுமாக தூக்கியெறியப்பட்ட ஆட்சிக் காலங்களாக அவை இருந்தன என்று சொல்லலாம். மக்களுக்கான ஆட்சியாக தன்னை அறிவித்துக்கொண்டாலும் மக்களை மதிக்காத, அவர்களின் அடிப்படைத்தேவைகளை நிறைவேற்ற அவ்வப்போது அவர்களுக்கு சலுகைகளை வழங்கும் ஆட்சியாகத்தான் ஆதி முதற்கொண்டே இக்கட்சியின் ஆட்சி அமைந்தது. அறிவுப்பூர்வமாக சிந்தித்து மாநிலத்தின் வளர்ச்சிக்கு திட்டமிடுதலுக்குப் பதிலாக மாநிலத்தின் நிதியாதாரங்களை கட்சித்தலைமையின் சொந்த கருவூலத்துக்குரிய சொத்தாக பாவித்தே அக்கட்சித்தலைமை செயல்பட்டு வந்தது.

எம்.ஜி.ஆரின் மறைவுக்குப் பிறகு எழுதப்பட்ட முக்கிய மதிப்புரை ஒன்று அவரின் ஆட்சியில் தமிழகத்தின் வளர்ச்சி முடக்கப்பட்டதன் விவரங்களையும், அவரின் ஜனநாயக விரோதச் செயல்பாடுகள் மாநிலத்தின் ஜனநாயக வாழ்வில் ஏற்படுத்தியிருந்த பாதிப்புகளையும் பட்டியலிட்டுக் காட்டியது. அவரின் ஆட்சியில் நடந்த என்கவுண்டர் கொலைகள், ஊடகத்துறையை கட்டுப்படுத்தும் வகையில் இயற்றப்பட்ட சட்டமாற்றங்கள், சிவில் உரிமைகளுக்காக பாடுபட்ட அமைப்புகளும் அவற்றின் உறுப்பினர்களும் காவல்துறையினரால் துன்புறுத்தப்பட்டது தொடர்பான செய்திகள் ஆகியவற்றை அந்த மதிப்புரை உள்ளடக்கியிருந்தது.  

எம்.ஜி.ஆர் ஆட்சியின் முக்கிய சாதனை சத்துணவுத்திட்டம் தான். அதை சிலாகித்து பேசுபவர்கள் அதற்கு வித்திட்டவர் காமராஜர் என்பதையும் அவருக்கு முன் காலனித்துவ ஆட்சிக்காலத்தில் சுப்பராயனின் அமைச்சரவை இத்திட்டத்தை அறிமுகப்படுத்தியிருந்தது என்பதையும் சுட்டிக்காட்டுவதில்லை. எம்.ஜி.ஆர். இத்திட்டத்தை பரவலாக்கினார் என்று வேண்டுமானால் சொல்லலாம். இதை செய்ததன் மூலம் குழந்தைகள் பள்ளிக்கூடத்துக்கு வருவதற்கான பெரும் வாய்ப்பையும் வெளியையும் அவர் ஏற்படுத்தினார் என்று கொண்டாலும், கல்வி தொடர்பான அவரின் பிற கொள்கைகளுடன் இதனை தொடர்புபடுத்தி பார்க்கவேண்டும் – குறிப்பாக உயர் கல்வி தனியார்மயமாவதற்கான திட்டத்தை தீட்டியவர் அவர்தான். தனியார் கல்லூரிகளில் வகுப்புரிமையை பாதுகாக்க ஏற்பாடுகள் செய்யப்பட்டாலும், இங்குள்ள பிற்பட்ட, தலித் மாணவர்களின் கல்வி வளர்ச்சியில் அரசுக்கு இருக்கவேண்டிய முக்கிய பொறுப்பை அரசு கைவிடவும் இந்த முடிவு காரணமாக இருந்தது. 

கையூட்டு அரசியல் வளரவும் விரிவடையவும் புதிய பொருளாதாரக் கொள்கை காரணமாக அமைந்தது (இதற்கு முன் ஆட்சிகளும் கட்சிகளும் கையூட்டு அரசியலை பின்பற்றவில்லை என்று கூறிட முடியாது – திமுக ஆட்சியில் நடைபெற்ற ஊழல்கள் தொடர்பாக மேற்கொள்ளப்பட்ட விசாரணை ஆணையத்தின் முடிவுகள் அக்கட்சித்தலைமைக்கு சாதகமாக அமையவில்லை என்பது வரலாறு). அக்கொள்கையை பின்பற்றி தமிழகத்தின் மூலவளங்களை சூறையாடும் மோசமான வளர்ச்சிப்போக்கை ஜெயலலிதா தலைமையில் பதவியேற்ற ஆட்சி முன்னெடுத்தது. இத்தகைய சூறையாடுதல் என்பது "இயல்பானதாக" ஆக்கப்பட்டு அதனால் இலாபம் ஈட்டிய தொழிற்குழாம்களும் குடும்பங்களும் சட்டத்துக்கு அப்பாற்பட்டவர்களாக தங்களை கருதிக்கொள்ளவும் அவரின் ஆட்சி வழிவகுத்தது. இருந்தும் மக்களின் நல்லாசியையும் ஆதரவையும் பெற எம்.ஜி.ஆர் ஆட்சியில் ஏற்றம் பெற்ற சலுகை அரசியலை இவர் அருங்கலையாக உருமாற்றினர்ர் – குறிப்பாக ஏழைப்பெண்கள குறிவைத்து இவரின் சலுகை அரசியல் தன்னை நிலைநிறுத்திக்கொண்டது.

அதிமுகவின் ஆட்சிக்காலத்தில் தான் குறிப்பிட்ட சாதியினரின் செல்வாக்கை ஆதாரமாகக் கொண்ட அரசியல் வளர்ச்சி என்பது உத்தியாக கையாளப்பட்டது. நமது ஜனநாயக அரசியலில் சாதி சமுதாயங்களின் நலனே மக்கள் நலனாக அறியப்பட்டடு வரும் நிலைமையுள்ள போதிலும், குறிப்பிட்ட சாதியினரின் வளர்ச்சி, முன்னேற்றம் ஆகியவற்றை மையமிட்ட அரசியலை அதிமுகதான் வெற்றிகரமாகவும் பட்டவார்த்தனமாகவும் கையிலெடுத்தது. சாதி கட்சிகளின் வளர்ச்சிக்கான நியாயங்கள் எவ்வாறானதாக உள்ளபோதிலும், அவற்றுக்கான அரசியல்ரீதியான ஒப்புதலை அதிமுகவின் செயல்பாடுகள் பெற்றுத்தந்தன. இதை செய்த அதேவேளை தலித்துகளுக்கு எதிரான போக்கை அரசு மேற்கொள்வதையும் இக்கட்சிதான் "இயல்பா"க்கியது. தன் பங்கிற்கு திமுகவும் ஆட்சியில் இருக்கையில் இந்தப் போக்கைக் கடைபிடிக்கத் தவறவில்லை.

----

பார்ப்பனரல்லாதார் இயக்கம் கண்டுள்ள மாற்றங்கள், அந்த இயக்கம் வழி உருவான அரசியல் கட்சிகளின் ஆட்சிக்காலங்கள் சாதித்தவை, செய்யாதவை, காலம் கிளர்த்தியுள்ள வரலாற்றுப்பூர்வமான மாற்றங்கள் ஆகியவற்றை குறித்த துல்லியமான நுணுக்கமான ஆய்வுகள் நமக்குத் தேவை. அவற்றை மேற்கொள்ளும் மனநிலையும் அவசியம் – வரலாற்று பெருமிதங்களை கடந்து இத்தகைய ஆய்வுக்கு நாம் நம்மை தயார்படுத்திக் கொள்ள வேண்டியிருக்கும்.

பெரியார் நமக்கு வலியுறுத்தியவற்றை இங்கு நினைவுகூர்வது அவசியம் - சாதி, பார்ப்பனியம், இந்துமதம், பணக்காரத்தனம் ஆகிய அனைத்தும் ஒன்றோடு மற்றொன்று பின்னிப்பிணைந்துள்ளவையாகும் என்பதை அவர் சளைக்காமல் கூறிவந்தார். பார்ப்பனர்களின் மேலாண்மை, பணக்காரர்களின் ஆதிக்கம், இந்துமதம் சாற்றும் சாதிக்கொரு நீதி ஆகியவற்றை எதிர்ப்பதும், அவற்றுக்கு மாற்றீடாக பொதுவுடைமை, சமதர்மம், பகுத்தறிவு பேசும் அரசியல், சமுதாயச் செயல்பாடுகள் ஆகியன தொடர்ந்து முன்னெடுக்கப்படுவதும் அவசியம் என்பதை தன் வாழ்நாள் முழுக்க சுட்டிக்காட்டினார். அதற்கான செயல்பாடுகளில் தன்னை ஈடுபடுத்திக்கொண்டார். அவரின் வாதங்களை புதிப்பித்து அடுத்தக்கட்டத்துக்கு கொண்டு செல்வதாக நமது ஆய்வுகளும் விவாதங்களும் அமைந்தால் பயனுள்ளதாக இருக்கும்.

கற்பிதம் செய்யப்பட்ட காயத்திற்கு காலச்சுவடு வைத்தியம்: ஆதவன் தீட்சண்யா

2004 செப்டம்பர்  காலச்சுவடு, புதிய கோடாங்கி, உலகத்தமிழர் ஆகிய இதழ்களில் பெரியாரை கொச்சைப்படுத்தும் வகையில் கட்டுரைகள் இடம் பெற்றிருந்தன. 17.10.2004 அன்று ஈரோட்டில் நடந்த "பெரியாரின் இன்றைய தேவை" என்ற தலைப்பிலான கருத்தரங்கம் இக்கட்டுரைகளுக்கு கண்டனம் தெரிவித்து தீர்மானம் நிறைவேற்றியது. அப்போது காலச்செவுடு மேற்கொண்ட திசைதிருப்பலுக்கு எதிராக எழுதப்பட்டது இக்கட்டுரை.  

எப்பேர்ப்பட்ட தத்துவவாதியானாலும் இயக்கவாதியானாலும் விமர்சனத்திற்கு அப்பாற்பட்டவராக அவரை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டியதில்லை. சமூகத்தின் ஆகப்பெரும் சவால்களை எதிர்கொள்ள அவர் முன்வைக்கும் தீர்வுகள், அதற்காக நடத்திய இயக்கங்கள், அதனடியான உடனடி மற்றும் நீண்டகால விளைவுகள், சமூகத்தின் சிந்தனையடுக்கில் ஏற்பட்ட ஒழுங்கு அல்லது ஒழுங்கின்மை குறித்தெல்லாம் ஆய்வு செய்வதும் விமர்சிப்பதும் ஆரோக்யமான நடவடிக்கையே. ஆனால் ஒருவரை குற்றம் சாட்டுவது என்று தீர்மானித்துக் கொண்டு அதனிமித்தம் குற்றச்சாட்டுக்களை வலிந்து புனைவது விமர்சன மரபுக்குள் அடங்காது என்பதும் வசை என்றேஅதை வகைப்படுத்த நேரிடும் என்பதையும் விமர்சகர்/ ஆய்வாளர் என்று தம்மை கூறிக்கொள்வோர் மீதான விமர்சனமாக நாம் முன்வைக்கமுடியும். 

செத்தாலும் வர்ணாசிரம தருமத்தை கைவிடமாட்டேன் என்றும் மாதவிலக்கான பெண்கள் வெளியில் நடமாடுவதால் உண்டாகும் தீட்டினால் ( என்விரான்மென்டல் பொலியூஷனாம்) எத்தனை ஐந்தாண்டுத் திட்டங்கள் தீட்டினாலும் இந்நாடு முன்னேறமுடியாது என்றும் பகிரங்கமாக பேசிவந்த/ பேசிவருகிற, 2500 ஆண்டு பழமையானது என்று பொய்யடித்துத் திரிகிற சங்கரமடங்களை கட்டுடைக்கத் துணியாதவர்கள், மெகா, மகா, படா ,சோட்டா, துக்கடா பெரியவாள்களின் அருளுரைகளிலும் தெய்வத்தின் குரல்களிலும் மண்டிக்கிடக்கிற சாதிப்பித்தையும் ஆணாதிக்கத்தையும் கண்டிக்க முன்வராதவர்கள் இப்போது பெரியாரின் எழுத்துக்களையும் பேச்சுக்களையும் தோண்டித்துருவி/ கட்டுடைத்து உள்பொதிந்துக் கிடக்கும் மர்மங்களை அவிழ்ப்பதாக கூறிக்கொண்டு பலவிதமான வசைகளை பரப்புகின்றனர். 

தமிழ்ச்சமூகத்தின் மீது பெரியார் சிந்தனைகள் கொண்டிருக்கும் ஆளுமைகளை சகித்துக்கொள்ள முடியாத பிராமணீய காழ்ப்புணர்வின் செல்வாக்கு, பெரியார் மறுவாசிப்பு என்ற திரைமறைவில் பதுங்கிக்கொண்டிருக்கிறது. சாதீயத்திற்கு எதிரான போராட்டத்தில் தன்வாழ்வையே செய்தியாய் வைத்துவிட்டுப் போயிருக்கும் பெரியாரின் பங்களிப்பை எப்படியேனும் நிராகரித்து விட முடியுமானால், சாதியைக் கடந்தவர்கள் யாருமேயில்லை என்றும் ஆகவே சாதி எல்லோருக்குள்ளும் இருக்கிறதென்றும் எனவே சாதி தேவையாயிருக்கிறது என்றும் பிராமணீயத்தால் நிறுவிவிடமுடியும். அதற்காகத்தான் இப்படி பெரியாரை மல்லுக்கு இழுக்கிறார்கள். ஆனால் எல்லோருமே துக்ளக் சோ மாதிரி வெளிப்படையான வேஷம் காட்டுபவர்களில்லை. வன்மத்தையும் வஞ்சகத்தையும் நயமாகக் கலக்கும் வியாபாரியின் உத்தியும் அது வெளித்தெரியாதபடியான பதங்களை பிரயோகிக்கும் வித்யாகடாட்சமும் ஒருங்கே வாய்த்த காலச்சுவடுகளும் உண்டு (பெரியாரின் எழுத்துக்களையும் பேச்சுக்களையும் ஒருவேளை ஆனைமுத்து தொகுக்காமல் விட்டுவைத்திருப்பாரேயானால், பெரியார் செம்பதிப்பு வெளியிட்டு கொண்டாடியிருப்பார்களோ என்னவோ). 

காலச்சுவடுக்கு பெரியார்மீது இருக்கும் காழ்ப்புணர்வு பிதுரார்ஜிதமானது. அனிச்சையானதும் கூட. அதனளவில் அதற்கொரு நியாயமும்இருக்கிறது. எனவே தான் பெரியார் சிறப்பிதழ் வெளியிட்டு பலரையும் ரசித்திருக்கிறது. நாச்சார்மடம் கதை தங்களை அவமதித்துவிட்டதாக குய்யோமுய்யோவென்று கூப்பாடு போட்டு கையெழுத்தியக்கம் நடத்தும் காலச்சுவடு, பெரியாரை இழிவுபடுத்திவெளியிடுவது குறித்து எந்த உறுத்தலும் இல்லாமலிருப்பதற்கான சாட்சியங்களாய் அதன் கட்டுரைகளே உள்ளன. 

வனத்தையழித்து வீட்டைக் கட்டியவன் தொட்டிச்செடிகளை வளர்த்து குற்றவுணர்ச்சியிலிருந்து விடுபட எத்தனிப்பதைப் போலவோஅல்லது வீட்டுக்குள்ளேயும் செடி வளர்க்கிற இந்த பசுமைவிரும்பி ஒரு காட்டையே அழித்து வீடு கட்டியிருக்க மாட்டான் என்று நிறுவத் துடிப்பதைப்போலவோ தான் ஒடுக்கப்பட்ட ஜனத்திரளிலிருந்து மேலெழுந்து வருகிற அறிவுஜீவிகளிடம் காலச்சுவடு சினேகம் பாராட்டுவதும். தம்மை எதிர்க்கக் கூடியவர்களிலிருந்தும் ஒருபகுதியை பிரித்தெடுத்து எல்லாரும் நம்மப் பயக தான் என்று சொல்லிக் கொள்கிற இந்த சாமர்த்தியம் பிராமணீயத்திற்கே உரியது என்று நாம் சொன்னால் பிறப்பை வைத்தே இப்படி சொல்லலாமா என்பார் சிலர். ஆனால் பிறப்பை வைத்தே பெரியாரை நிராகரிக்குமாறு பெண்களுக்கும் தலித்துகளுக்கும் அறைகூவல் விடுக்கும் கட்டுரைகளை வெளியிடும் போது இந்த அளவுகோலை வசதியாக மறந்துவிடுமாறு பரிந்துரைப்பார்கள். சனாதனத்தை எதிர்த்து இயங்கிய நாத்திகவாதத்தையும் பெளத்தத்தையும் சீக்கியத்தையுமே இந்துமதத்தின் ஒருபகுதியென நிறுவத்துடிக்கும் பிராமணீயத்தின் சூதுக்கு நிகரானதே தலித் இலக்கியத்தைக் கொண்டாடும் காலச்சுவடின் பசப்பலும். காலச்சுவடின் இந்த நுண்ணரசியலை அறிந்தும் அல்லது அறியாதார்போன்றும் அதன் திருதராஷ்டிர ஆலிங்கனத்தில் கண்சொக்கி மெய்மறக்கும் சிலர் பெரியாரை இழிவுபடுத்தி காலச்சுவடை குளிர வைத்துக் கொண்டுள்ளனர். எவ்வளவு சேவகம் செய்து நெருங்கிப்போனாலும் கங்காருவின் வயிற்றுப்பை அதன் குட்டிக்கு மட்டுமே சொந்தமாகும். இவர்களெல்லாம் பக்கத்திலோ கக்கத்திலோ இருப்பதற்காக வேண்டுமானால் புளகாங்கிதம் கொள்ளலாம். 

இழிவுபடுத்தத்தக்க குணக்கேடுகள கொண்டவராக இருந்துகொண்டே அதை சாமர்த்தியமாய் மறைத்து சமூகத்தின் அந்தஸ்தை பெரியார் பெற்றிருப்பாரேயானால் அவரை இவர்கள் அம்பலப்படுத்துவதாக கூறிக்கொண்டு எழுதுவதற்கெல்லாம் எதிர் நின்று வாதாட நாமொருவரும் வக்கீலில்லை. ஆனால் பெரியார் தன்னைத்தானே பகிரங்கப்படுத்தி எழுதி வைத்தவற்றிலிருந்தும் எந்த மக்களுக்காக வாழ்நாள் முழுவதும் பாடுபட்டாரோ அவர்கள்மீது அக்கறையோடும் உரிமையோடும் தெரிவித்த கருத்துக்களிலிருந்து சிலசொற்களையும் உருவியெடுத்து அந்த உதிரிகளையே உருட்டியுருட்டி முழுசுமே இப்படித்தான் என்றும் இட்டுக்கட்டி அவரைத் திரிக்கும்போது தான் அது கண்டனத்துக்குரியதாகிறது. 

சாதி மறுப்பாளர்களை நேசசக்தியாக்கிக் கொண்டு சாதியத்திற்கு எதிரானப் போராட்டத்தை முன்னெடுத்துச் செல்ல வேண்டிய நிலையை உணர்ந்திருக்கிறது தலித் சமூகம். ஆனால் அப்படியொரு அணிசேர்க்கை நடந்து சாதியொழிப்பு இயக்கம் பலமடைந்துவிடக்கூடாது என்பதில் மட்டற்ற விருப்பம் கொண்டுள்ளது பிராமணீயம். எனவே பிறத்தியார் காற்றுபட்டால் தலித்தியத்திற்கு தீட்டாகிவிடும் என்று புனிதவாதம் பேசி பெரியாரிய மார்க்சிய இயக்கங்கள தலித் விடுதலையின் எதிரிகளாக சித்தரிக்கும் தலித் அறிவுஜீவிகள் சிலரை செல்லம் கொடுத்து வளர்க்கிறது. தலித்களும் இடைநிலைச்சாதியினரும் எந்தத்தளத்திலும் அணி சேர்ந்துவிடக்கூடாது என்ற பிராமணீயத்தின் பெருவிருப்பத்தை நிறைவேற்றித்தரும் அறிவாளிப்படையை உண்மையில் அவர்கள் அடியாள்படையாகத்தான் பயன்படுத்துகின்றனர் என்பதே வேதனையான உண்மை. 

இந்தப் பின்னணியோடு பார்த்தால் தான் காலச்சுவடு டிச-2004 இதழ் வெளியிட்டுள்ள தலித் எழுத்தாளர்களின் கூட்டறிக்கைக்குள் பதுங்கிக்கிடக்கும் காலச்சுவடின் கபடம் புரியும். நவீனத் தீண்டாமைக்கு எதிராக என்ற தலைப்பில் வெளியிடப்பட்டுள்ள அவ்வறிக்கை உண்மையை அடிப்படையாகக் கொண்டது அல்ல. தலித் இலக்கியத்தை மக்கள் இலக்கியத்தின் விரிவடைந்த ஒரு கூறாக மதிப்பிட்டு அதை வரவேற்கின்ற, படைப்பாளியின் படைப்புச் சுதந்திரத்தை எதன்பேராலும் தடுப்பதை ஒப்புக்கொள்ளாத, தமிழ்நாடு முற்போக்கு எழுத்தாளர் சங்கத்தின் சார்பில் நானும் பங்கேற்றவன் என்ற பொறுப்பில் ஈரோடு கருத்தரங்கத்திற்கு பாசிச முகம் கொடுக்கும் காலச்சுவடின் முயற்சியை அம்பலப்படுத்த வேண்டியுள்ளது. 

இப்போது கருத்தரங்கை கவனிப்போம். 

பெரியாரைக் கொச்சைப்படுத்தும் காலச்சுவடு, புதிய கோடாங்கி, உலகத்தமிழர் இதழ்களின் கட்டுரைகளுக்கு (கவனிக்கவும்: இதழ்களுக்கல்ல, கட்டுரைகளுக்கு) கண்டனம்-: பெரியாரின் இன்றைய தேவை என்ற தலைப்பிலான கருத்தரங்கம் 17.10.2004 அன்று ஈரோடு பெரியார் மன்றத்தில் நடந்தது. நிகழ்வின் துவக்கத்தில் ஏற்பாட்டாளர்களில் ஒருவரால் வாசிக்கப்பட்ட வேண்டுகோள் தீர்மானங்கள்: 

1).பெரியாரை இழிவுபடுத்தும் வகையில் செய்திகள், கட்டுரைகள் வெளியிடும் இதழ்களில் எழுதாமல் அவற்றை புறக்கணிக்க வேண்டும் என்று படைப்பாளர்களை- எழுத்தாளர்களை இக்கூட்டமைப்பு கேட்டுக் கொள்கிறது. (மீண்டும் கவனியுங்கள்: தீர்மானம், கேட்டுக் கொள்கிறது. உத்தரவிடவில்லை) 

2). அவுட்லுக் இதழை இந்துத்துவ எதிர்ப்பு இதழாகத்தான் இதுவரை நாங்கள் அறிய வருகிறோம். ஆனால் ஆனந்த் போன்றவர்கள் பெரியாரை இழிவுபடுத்தும் தளமாக அவுட்லுக் இதழைப் பயன்படுத்துவதை இக்கூட்டமைப்பு வன்மையாகக் கண்டிக்கிறது. 

காலச்சுவடு ஆசிரியர் குழுவுக்கு மட்டுமே தெரிகிற மாந்திரீக மசியால் எழுதப்படவில்லை இத்தீர்மானங்கள். எனில் தலித் இதழ்களுக்கு எழுதக்கூடாது என்ற வாசகம் எங்கேயுள்ளது? கண்டனம் தெரிவித்ததைத்தான் இப்படி எழுதிவிட்டார்கள் என்று நாமாக ஒரு அர்த்தத்தை வருவித்துக் கொண்டாலும் பெரியாரை இழிவுபடுத்தும் என்ற முன்னிபந்தனையை ஏன் மறக்கவேண்டும்? காலச்சுவடின் பெயரை விடுவித்துவிட்டதன் உள்சூது என்ன? பெரியாரின் எழுத்துக்களில் அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக உருவிக்கோர்க்கும் பழக்கதோஷத்தில் அனிச்சையாகவே இத்தீர்மானங்களையும் திரித்தும் மறைத்தும் எழுதிவிட்டார்களா என்ற கேள்விகள் எழுகின்றன. 

தலித்விடுதலையில் அக்கறைகொண்டவர்களையே தலித் இதழ்களின் எதிரிகளாக கற்பிதம் செய்து தலித் எழுத்தாளர்களிடம் மோசடியாக கையொப்பம் பெற்றுள்ளது காலச்சுவடு ஆசிரியர் குழு. பெரியாரை இழிவுபடுத்தியமைக்காக தனக்கெதிராகவும் தெரிவிக்கப்பட்ட கண்டனமாக திரித்து எழுதி கருத்தரங்கை நடத்திய மார்க்சிய பெரியாரிய இயக்கங்களோடு தலித் படைப்பாளிகளை மோதவிடும் சூழ்ச்சியை அரங்கேற்றியுள்ளனர். நம்பி கையொப்பமிட்ட படைப்பாளிகளிடமும் வெளியிட்ட தீராநதி போன்ற பிற பத்திரிகைகளிடமும் இந்த நம்பிக்கை மோசடிக்காக காலச்சுவடு ஆசிரியர் குழு வருத்தம் தெரிவிப்பது நல்ல பண்பாக இருக்கமுடியும். 

பிறப்பால் பிற்படுத்தப்பட்டவர் என்ற ஒரே காரணத்திற்காக பெரியாரை ஏற்றுக்கொள்ள முடியாதென்று பிணங்கிக்கொண்டு போன சிலர் அக்ரஹாரத்தில் ஒண்டிக்கொண்டு சாதியத்தை ஒழித்துக்கட்டப் போவதாய் எகிறும்போது அவர்களது ஜோல்னாப்பையிலிருந்து இப்படிப்பட்ட அறிக்கைகள் மழைக்காலத்து சோத்துப்பொட்டலம் போல் இனி வந்து விழுந்து கொண்டேயிருக்குமென நம்பத்தகுந்த வட்டாரங்கள் தெரிவிக்கின்றன. பொறுக்கியெடுத்து அவசரமாய் படித்துவிடுங்கள். இல்லையானால் படிப்பதிலும் தீண்டாமையை கடைபிடிப்பதாய் கையெழுத்தியக்கம் நடத்திவிடும் காலச்சுவடு. ஏனென்றால் அது இப்போது செய்திகளைத் தரும் பத்திரிகையல்ல. செய்திகளை தானே உற்பத்தி செய்யும் நிறுவனம். அதாவது நிறுவனமயமாக்கலை எதிர்க்கிற நிறுவனம். 

நன்றி: http://tamil.oneindia.com/art-culture/essays/2006/aadhavan1.html

சாதி ஒழியும் போது இந்துமதம் தானாக ஒழிந்துவிடும் -ஆதவன் தீட்சண்யா

1.தலித்துகள் மீது தாக்குதலுக்கான நோக்கம் என்ன?

தலித்துகள் தமக்கு சமமானவர்கள் அல்ல என்கிற இழிநோக்கும், தமக்கு கட்டுப்பட்டவர்கள் என்கிற ஆதிக்க மனநிலையும் கொண்ட சாதி இந்துக்களால்  அவர்கள் தொடர்ந்து தாக்கப்பட்டு வருகின்றனர். 

* கல்வி மற்றும் வேலைவாய்ப்பில் கவனம் செலுத்தி முன்னேறுவது

*  ஒடுக்குமுறைகளை எதிர்த்து அமைப்புரீதியாக திரள்வது

* சமூகரீதியாகவும் சட்டரீதியாகவும் சமவுரிமை கோருவது  

- என தன்மதிப்போடு வாழ்வதற்கு தலித்துகள் மேற்கொள்ளும் எத்தனங்களை தடுப்பதற்காகவே தாக்கப்படுகின்றனர். இவ்வாறான எத்தனங்களை மேற்கொள்ளாத சாதிஇந்துக்களை அண்டியடங்கிய தலித்துகளும் இருக்கிறார்கள். அதேநிலையில் நீடிக்கச்செய்வதற்காக அவர்களும் கடும் சுரண்டலுக்கும் ஒடுக்குமுறைக்கும் ஆளாக்கப்படுகின்றனர்.  தலித்துகள் மீது எவ்வளவு கொடிய தாக்குதலை நடத்தினாலும் அதற்காக தண்டிக்கப்படமாட்டோம் என்கிற தைரியம் இதற்கெல்லாம் பின்புலமாகவுள்ளது.

2. இன்றைய நவீன யுகத்தில் தலித்துகள் மீது தாக்குதல் மற்றும் புறக்கணிப்பு எத்தகைய வடிவங்களில் நடைபெறுகிறது?

நவீன கருவிகளும் தொழில்நுட்பங்களும் புழக்கத்திலிருப்பதை வைத்து இதை நவீன யுகம் என்று அழைத்துவிட முடியாது. நவீன கருவிகளையும் தொழில் நுட்பங்களையும் வைத்துக்கொண்டு காலத்தால்  வெகுவாக பின்தங்கிய அல்லது எந்தக்காலத்திற்கும் ஒவ்வாத கருத்துகளை பரப்பி காப்பாற்றும் வேலைதான் இங்கு ஜோராக நடந்துவருகிறது.

தலித்துகள் மீதான தாக்குதலும் புறக்கணிப்பும் இன்று நேற்றல்ல, சாதியம் தோன்றிய காலம்தொட்டே நடந்து கொண்டுதானிருக்கின்றன. நாடு முழுவதும், நாடுகடந்து இந்துக்கள் உள்ள இடங்களிலும் இந்தத் தாக்குதலும் புறக்கணிப்பும் சில பொதுவான வடிவங்களைக் கொண்டிருக்கின்றன. கல்வியை மறுப்பது, வழிபாட்டுரிமையை பறிப்பது, பொதுவளங்களைப் பயன்படுத்துவதிலிருந்து தடுப்பது, நடமாட்டத்தையும் புழங்குவெளியையும் மட்டுப்படுத்துவது, அதிகார அமைப்புகளில் பங்கெடுக்கவிடாமல் செய்வது, நிலங்களையும் உற்பத்திப் பொருட்களையும் அபகரித்துக்கொள்வது, ஊரை எரிப்பது, உடைமைகளை கொள்ளையடிப்பது, மாட்டுத்தோலை உரித்தார்கள் என்று கல்லால் அடித்துக் கொல்வது, கட்டிவைத்து அடிப்பது, மாட்டுக்கறி உண்டிருப்பார்கள் என்கிற சந்தேகத்தின் பேரில் பெண்களை வன்புணர்வுக்கு ஆளாக்குவது என்பதெல்லாம் தொடர்ந்து வெளிப்பட்டுவரும் வன்கொடுமை வடிவங்கள்தான். இவையன்றி, அந்தந்த வட்டாரம் சார்ந்த- பார்ப்பனர்கள் உண்ட எச்சில் இலையில் தலித்துகளை விழுந்து புரளச்செய்யும் மடஸ்நானா போன்ற - தனித்த வடிவங்களையும் கொண்டிருக்கின்றன.

தலித்துகளின் வாழிடங்களில் குடியேறி வசிப்பதை 100 சதவீதம் தவிர்ப்பது, உலகின் எந்த மொழியில் வெளியாகிற அரசியல் அறிவியல் பொருளாதாரம் தத்துவம் சார்ந்த நூல்களையும் உடனுக்குடனே படித்துவிடக்கூடியவர்கள்கூட இன்னமும் அம்பேத்கர் நூல்களை படிக்காமல் ஒதுக்கி வைத்திருப்பது, அம்பேத்கரைப் பற்றி பேசுவதற்கு தலித்துகளையே அழைப்பது (உங்க ஆளைப் பற்றி நீயே வந்து பேசிவிட்டுப் போ என்பது போல), அமைப்புகளில் துணை இணை உதவி என்கிற நிலையைத் தாண்டி வேறு பொறுப்புகளுக்கு வராமல் பார்த்துக் கொள்வது என தீண்டாமை பலவடிவங்களைக் கொண்டிருக்கிறது. ஒரு வடிவத்தை ஒழித்தால் அதனிலும் நுட்பமும் மூர்க்கமுமான மற்றொரு வடிவம் வெளியாகி ஒடுக்குகிறது.

3. சாதியத்திற்கு எதிராக வெஞ்சமர் புரிந்த பெரியார் பிறந்த மண்ணில் சாதிய சக்திகள் தங்கள் தாக்குதல்களை வெளிப்படையாக நடத்துவதற்கான துணிச்சல்  எவ்வாறு வந்தது?

பெரியார் தன் காலத்தில் சாதியத்தை ஒழித்துவிடவில்லை, அதன் ஒடுக்குமுறையையும் பாரபட்சத்தையும் பார்ப்பன மேலாதிக்கத்தையும் தனது முன்னுவமையற்ற போராட்டங்களால் கட்டுக்குள் நிறுத்தினார். பார்ப்பரனரல்லாத சாதியினரின் புழங்குவெளியை விரிவுபடுத்தினார். அவர்களது உள்ளக ஆற்றலை வெளிப்படுத்திக் கொள்வதற்கான வாய்ப்புகளை திறந்துவிட்டார். அதேவேளையில் பார்ப்பனரல்லாதார் என்கிற அடையாளத்தின் கீழ் திரண்டவர்களிடம் புரையோடிக் கிடந்த சாதியவாதத்தை அம்பலப்படுத்தி அவர்களை மனிதர்களாக்குவதற்கான போராட்டத்தை தன்னால் இயன்றமட்டிலும் நடத்திப் பார்த்தவர் பெரியார். ஒரு தனிமனிதர் தான் மேற்கொண்ட லட்சியங்களுக்காக தன் ஆயுட்காலத்தில் செய்யத்தகுந்தது எவ்வளவோ அவ்வளவையும் செய்துவிட்டே அவர் மறைந்தார்.

பெரியாரின் கருத்தியல் வாரிசாக தம்மை அறிவித்துக்கொண்ட பலரும் அவரிருந்த போதே சாதியத்தை எதிர்த்தப் போராட்டத்தை முன்னெடுக்காதது மட்டுமல்ல, சாதியச்சக்திகளோடு சமரசமும் செய்து கொண்டார்கள். பெரியாரது கருத்தியல் மற்றும் களப்போராட்டங்களால் உந்துதல் பெற்று பல்வேறு சாதிகளிலிருந்தும் உருவாகிவந்த சாதியெதிர்ப்பு- பகுத்தறிவுச்சக்திகளை ஒருங்கிணைப்பதற்கு பதிலாக, வாக்காளர்கள் என்கிற பெரும்பான்மையின் பின்தங்கிய உணர்வுகளோடு- அதாவது சாதி மதம் கடவுள் மூடநம்பிக்கை பெண்ணயடிமைத்தனம் போன்றவற்றை கடைபிடிக்கிறவர்களோடு தம்மை இணைத்துக்கொண்டார்கள். ஏற்கனவே சாதியம் கொடுத்திருந்த அதிகாரத்தின் பெயரால் பார்ப்பனர்களைப்போலவே வன்கொடுமைகளை நிகழ்த்திவந்த பார்ப்பனரல்லாத சாதிஇந்துக்கள் கைக்கு அரசியல் அதிகாரத்தையும் கொண்டு சேர்ப்பது திராவிடக்கட்சிகளின் நிகழ்ச்சிநிரலில் இல்லையென்றாலும் நடப்பில் அதுவே நிகழ்ந்தது. கிட்டத்தட்ட இதேகாலகட்டத்தில்தான் இந்தியா முழுமையிலும்கூட இந்த நிலை ஏற்பட்டது. ஊராட்சிமன்ற உறுப்பினர் தொடங்கி மத்திய மாநில அமைச்சரவை வரையான அதிகாரமையங்கள் அனைத்தையும் ஓரளவுக்கு அரசு இயந்திரத்தையும் கைப்பற்றியுள்ள அவர்கள் நடத்தும் தாக்குதலை பெரியாரின் ஆவி வந்து தடுக்கும் என்று எதிர்பார்த்திருக்க முடியாது. எனினும் இன்னமும் ஒருபகுதி பெரியாரியவாதிகள் சாதியத்திற்கு எதிரான போராட்டத்தை தொடரவே செய்கிறார்கள். ஆனால், இங்கு கவனப்படுத்த வேண்டியது என்னவென்றால் சாதியத்தை எதிர்ப்பது, மறுப்பது, ஒழிப்பது என்பதெல்லாம் வெறுமனே பெரியாரியத்தின் நிகழ்ச்சிநிரல் மட்டுமல்ல என்பதுதான்.  

4. அரசாங்கமும் அரசு இயந்திரமும் சாதி ஆதிக்கச்சக்திகளுக்கு எந்த வகையில் துணைபோகின்றன?

இரண்டுமே தலித்தல்லாதாரின் கட்டுப்பாட்டில்தான் இருக்கின்றன. எனவே அவை ஊரும் சேரியும்  நிரந்தரமாக பிரிந்திருப்பதை உறுதிசெய்கின்றன. தலித்துகளின் வாழிடத்தில் அரசு சார்ந்த அலுவலகமோ தொழிற்சாலையோ கல்விக்கூடமோ வணிகவளாகமோ குறைந்தபட்சம் டாஸ்மாக் கூட வந்துவிடாமல் பார்த்துக்கொள்கின்றன. தலித்துகள் வன்கொடுமைக்கு ஆளாகும் போது அப்பட்டமாக வன்கொடுமையாளர்களுக்கு ஆதரவாக தத்தமது அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்துகின்றன. தலித்துகளுக்கு சட்டப்பூர்வமாக உள்ள இட ஒதுக்கீடு, கட்டுமான ஒப்பந்தங்கள், பெட்ரோல் நிலையங்கள், மானியங்கள் உள்ளிட்ட உரிமைகள் நடப்புண்மையாக மாறுவதைத் தடுக்கின்றன. தலித்துகளுக்குரிய பஞ்சமி நிலங்களை வகைமாற்றம் செய்தும் மோசடிகள் மூலமாக அபகரிப்பதற்கும் துணைபுரிகின்றன. துணைத்திட்டத்தின் மூலம் அவர்களுக்கென ஒதுக்கப்படும் பல்லாயிரம் கோடி ரூபாய்களை செலவழிக்காமலே திருப்பி அனுப்புகின்றன அல்லது தலித்துகளுக்கு தொடர்பற்ற திட்டங்களுக்கு திருப்பிவிடுகின்றன.

5. தமிழகத்தில் சாதி வெறி இயக்கமாவதை எப்படி எதிர்கொள்வது?

தங்களது சாதியினரால் தலைமை தாங்கப்படக்கூடிய இந்த இயக்கமாவது தமது ஜனநாயக உரிமைகளை வென்றெடுத்து கண்ணியமான  வாழ்க்கையை அமைத்துக்கொடுத்துவிடாதா என்கிற ஏக்கத்துடன் தான் சாமானிய மக்கள் சாதிய அமைப்புகளுக்குள் அணிதிரள்கிறார்கள். ஆனால் சாதிய அமைப்புகளோ இவர்களது சக்தியை இந்த விருப்பார்வங்களை நிறைவேற்றிக் கொள்வதற்கான போராட்டங்களை நோக்கித் திருப்பாமல் சாதிப்பெருமை என்னும் கற்பிதத்திற்குள் மூழ்கடிக்கின்றன. அன்னாடங்காய்ச்சியான எதார்த்தம் ஆண்ட பரம்பரை, மேல்சாதி என்பதான கற்பிதத்தால் மறைக்கப்பட்டு சாதியுணர்வு சாதி வெறியாக்கப்படுகிறது. தமது குலப்பெருமை மற்றும் சாதித்தூய்மையைப் பாதுகாப்பதை விடவும் உயர்வானது எதுவுமில்லை என்று உசுப்பேற்றப்படுகிற இவர்களுக்கு தலித்துகளைத் தவிர வேறெவரும் எதிரியாக காட்டப்படுவதில்லை.

சாதி இயக்கங்கள் உங்களுக்கு எதையும் செய்யப்போவதில்லை என்று பிரசங்கம் அல்லது உபதேசம் செய்வதனால் இம்மக்கள் அவற்றிலிருந்து விடுபட்டுவிட மாட்டார்கள்.  அவர்கள் தமது இயல்பான வாழ்வை நடத்திச் செல்வதற்குத் தேவையான உடனடி மற்றும் தொலைநோக்குத் திட்டங்களை முன்வைத்து அதற்காக ஓர் அணிதிரட்டலை வேறெந்த அமைப்பும் சக்தியாக நடத்தாதவரை அவர்கள் சாதிய இயக்கங்களில் அணிதிரண்டு சாதிவெறியர்களாக மாறிக்கொண்டுதானிருப்பார்கள்.

7. தலித் மக்களின்  விடுதலைக்கான தீர்வு எது? அதை நோக்கிய போராட்டம் எத்தகையது?

சாதியொழிப்புதான். சாதியத்திலிருந்து ஒட்டுமொத்த சமூகமும் விடுபடாமல் தலித்துகள் மட்டும் தம்மைத்தாமே விடுவித்துக்கொள்ள முடியாது. ஆனால் தீண்டாமைக் கொடுமைகளை எதிர்த்தால் கூட சாதி இந்துக்களின் ஆதரவை இழந்துவிடுவோம் என்று நடுங்கிச்சாகிற அமைப்புகள் மலிந்து கிடக்கும் இச்சமூகத்தில் சாதியொழிப்பு என்பது அதன் முழுப்பொருளில் இன்று யாருடைய அல்லது எந்த அமைப்பினுடைய நிகழ்ச்சிநிரலிலாவது இருக்கிறதா?

சாதியை மட்டும் தனியாக ஒழித்துவிடவும் முடியாது. ஏனென்றால் அது, இங்கு நிலம், சொத்து, தொழில், வணிகம், மதம், அதிகாரம், பண்பாடு ஆகியவை வழிவழியாக யாருடைய கையில் இருக்கவேண்டும் அல்லது இருக்கக்கூடாது என்பதை தீர்மானிப்பதாக இருக்கிறது. ‘இந்த வழிவழியாக’ என்பதை உறுதிப்படுத்தவே சாதியம் அகமணமுறையை கைக்கொண்டிருக்கிறது. எனவே சாதியை ஒழிப்பது என்றால் அதனோடு தொடர்புடைய அனைத்தையும் ஒழிப்பதே என்று விளங்கிக்கொண்டோமானால், அதற்கோர் தொடக்கமாக அகமணமுறையை ஒழித்துக்கட்ட வேண்டியிருக்கும். இதை தனிநபர்கள் தமது சொந்த வாழ்விலிருந்து தொடங்கலாம். இயக்கங்கள் தமது உறுப்பினர்களின் வாழ்முறையாக மாற்றலாம். அரசாங்கம் ஒரு சட்டத்தின் மூலம் குடிமக்களிடையே இதை சாத்தியப்படுத்தலாம். ஆனால் அப்படியொரு சட்டத்தினை நிறைவேற்றும் அரசியல் விருப்புறுதி கொண்ட ஓர் அரசாங்கத்திற்காக காத்திருக்கப் போகிறோமா அல்லது  இருக்கின்ற அரசாங்கத்தையே அதுநோக்கி நெட்டித்தள்ளும் போராட்டங்களை முன்னெடுக்கப்போகிறோமா என்பது நம்முடைய அரசியல் விருப்புறுதி சார்ந்தது.

( இந்துமதம் பற்றி எதுவுமே சொல்லவில்லையே என்கிற கேள்வி எழலாம், சாதி ஒழியும் போது இந்துமதம் தானாக ஒழிந்துவிடும். சாதிய சமூகத்தில் நீங்கள் எத்தனை மதங்களுக்கு மாறினாலும் அங்கெல்லாமும் சாதியாகவே அடையாளம் காணப்படுவீர்கள்.)

நன்றி: இளைஞர் முழக்கம் , அக்டோபர் 2016 

அம்பேத்கர் சிந்தனையே தொடக்கப்புள்ளி - எஸ்.வி.ராஜதுரை

‘தமிழில் அம்பேத்கர்' என்பது குறித்துப் பேசுகையில், அண்ணல் அம்பேத்கரையும் அவரது

அடிப்படைக் குறிக்கோள்களையும் தமிழகத்திற்கு முதன்முதலில் முறைப்படி அறிமுகம் செய்து வைத்தவர் பெரியார் ஈ.வெ.ரா. என்னும் உண்மையிலிருந்தே தொடங்கவேண்டும். பெரியாரின் சுயமரியாதை ஏடுகளான  ‘ரிவோல்ட்', ‘குடி அரசு' ஏடுகளில் அம்பேத்கர் பற்றிய முதல் பதிவுகள், எனக்குத் தெரிந்தவரை,1929இல் காணப்படுகின்றன. பிரிட்டிஷ் இந்தியக் குடிமக்களுக்கு வாக்குரிமை வழங்குவது தொடர்பாக 1919இல் அமைக்கப்பட்ட சவுத்பரோ குழுவிடம் தாழ்த்தப்பட்டோர் நிலைமைகளையும் உரிமைகளையும் குறித்து அம்பேத்கர் சாட்சியம் அளித்த   நிகழ்வுதான் அவரது தீவிரமான பொதுவாழ்வின் தொடக்கமாக இருந்தது எனக் கொண்டால்,அந்த பொதுவாழ்வு தொடங்கி பத்தாண்டுகளுக்குப் பின்னரே அவரைப் பற்றிய அறிமுகம் தமிழகத்திற்குக் கிடைத்தது எனக் கருதலாம்.

29.5.1929இல் ஜல்கவோன் என்னும் இடத்தில் மத்திய மாகாணங்கள்-பேரார் தாழ்த்தப்பட்டோர் மாநாட்டில் அம்பேத்கர் ஆற்றிய உரையை ‘பம்பாயில் சுயமரியாதை முழக்கம்' என்னும் தலைப்பில் ‘குடிஅரசு' (குஅ) வெளியிட்டது (குஅ,16.6.1929).அம்பேத்கர் நிறுவிய சமாஜ் சமதா  சங் (சமுதாய சமத்துவ சங்கம்)  மராத்தியத்திலுள்ள சிட்டகெய்னில் நடத்திய முதல் மாநாட்டில் அம்பேத்கர் ஆற்றிய தலைமையுரையின் மிகச் செறிவான சுருக்கம் ஆங்கிலத்திலும் தமிழிலும் மேற்சொன்ன ஏடுகளில் வெளியிடப்பட்டது. அந்த மாநாட்டை பெரியாரின் சுயமரியாதை இயக்கம், ‘முதல் மகாராஷ்டிர சுயமரியாதை மாநாடு' என்று வர்ணித்தது.அதே ஆண்டுத் தொடக்கத்தில்தான் சென்ணை மாகாண முதல் சுயமரியாதை மாநாடு நடந்தது குறிப்பிடத்தக்கது. சமாஜ் சமதா சங்கின் முதல் மாநாட்டிற்கு  “தென்னிந்திய சுயமரியாதை இயக்கத்தின் பிரபல தலைவர் ஈ.வே.ராமசாமி அனுப்பிய வாழ்த்துத் தந்தியும்  கடிதமும்  அங்கு படிக்கப்பட்டன” என்னும் செய்திக்குறிப்பிலிருந்து பெரியாரும் அம்பேத்கரும் அதற்கு முன்பே ஒருவரையொருவர் அறிந்திருந்தனர் என்றோ, இருவருக்கும் தொடர்பு இருந்ததோ என்றோ ஊகிக்கலாம் (Revolt,29.9.1929). பின்னர், புனே நகரில் அம்பேத்கர் நடத்திய ஆலய நுழைவுப் போராட்டம் பற்றி சித்தரஞ்சன் என்பார் எழுதிய விரிவான கட்டுரையொன்றும் (இதில்தான் எனக்குத் தெரிந்தவரை தமிழகத்தில்  மகாத்மா ஃபுலே பற்றிய முதல் பதிவு செய்யப்பட்டிருக்கிறது) வெளிவந்தது (Revolt,10.11.1929). அம்பேத்கரின் அரசியல், சமூக செயல்பாடுகள் பற்றிய செய்திகள் சுயமரியாதை ஏடுகளில் தொடர்ந்து வெளியிடப்பட்டு வந்தன. இரண்டாவது வட்டமேசை மாநாட்டில் காந்திக்கும் அம்பேத்கருக்கும் நடந்த சொற்போர்கள், தாழ்த்தப்பட்டோருக்குத் தனிவாக்காளர் தொகுதி ஏற்பாட்டை எதிர்த்து காந்தி நடத்திய உண்ணாநோன்பைக் கண்டனம் செய்த கட்டுரைகள், அம்பேத்கர்-ரெட்டமலை சீனிவாசன் ஆகியோரை ஆதரித்தும் எம்.சி.ராஜாவின் நிலைப்பாட்டை விமர்சித்தும்  எழுதப்பட்ட கட்டுரைகள், காந்தியின் ‘ஹரிஜன் சேவக் சங்'கின் நடவடிக்கைகள் குறித்து அம்பேத்கர் முன்வைத்த விமர்சனங்கள் ஆகியன சுயமரியாதை ஏடுகளில் தொடர்ந்து வெளியிடப்பட்டு வந்தன.

பெரியாரால் ஆதரிக்கப்பட்டு வந்த நீதிக்கட்சியின் செல்வாக்கு ஒரேயடியாகச் சரிந்து வந்து கொண்டிருந்த 1936-1937ஆம் ஆண்டுகளில்தான், லாகூரிலிருந்த ஜாத் பட் தோடக் மண்டல் (சாதி ஒழிப்புச் சங்கம்) என்னும் அமைப்பின் மாநாட்டில் ஆற்றுவதற்காக அம்பேத்கர்  எழுதியிருந்ததும்  ‘தலித்துகளின் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி அறிக்கை' எனச் சொல்லப்படுவதுமான ‘The Annihilation    of Caste' என்னும் ஆங்கில உரை தமிழாக்கம் செய்யப்பட்டு ‘குடி அரசு' இதழில் ‘ஜாதியை ஒழிக்க வழி' என்னும் தலைப்பில்  ஓராண்டுக்காலம் தொடர்கட்டுரையாக வெளியிடப்பட்டது. அது பின்னர் நூல்வடிவிலும்  கொணரப்பட்டு பல பதிப்புகளைக் கண்டது. அதன் பின்னர், அந்த உரை அதைவிடச் சிறப்பான பல தமிழாக்கங்களைக் கண்டுள்ளது. இந்திய மொழிகளில், அந்த உரை மொழியாக்கம் செய்யப்பட்டது தமிழ் மொழியில்தான் என்று கூறலாம்.  இதுகுறித்து ஏறத்தாழ எட்டாண்டுகளுக்குப் பின் பெரியார் பாட்னாவில் ‘பிற்படுத்தப்பட்டோர் மாநாட்டில்' கலந்துகொண்ட போது ‘குடி அரசு' எழுதிய தலையங்கம், சில சுவையான தகவல்களைக் கூறுகிறது: 

1920களின் இறுதியில் மேற்சொன்ன ஜாத் பட் தோடக் மண்டலின்' துணைத் தலைவர்களிலொருவராக பெரியார் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டிருக்கிறார்; பெரியார் இந்துமத விரோதி, நாத்திகர், முஸ்லிம் ஆதரவாளர் என்று தென்னாட்டுப் பார்ப்பனர்கள் அந்த சங்கத்தாரிடம் புகார் சொன்னதன் பேரில், பெரியார் அப்பதவியிலிருந்து நீக்கப்பட்டார்; பின்னர் 1936இல் அந்த அமைப்பின்  மாநாட்டில் தலைமையுரை  நிகழ்த்த அழைக்கப்பட்டிருந்தார் அம்பேத்கர். அப்போது அவர் மீதும் பல புகார்களைக் கூறினர் பார்ப்பனர்கள். அம்பேத்கர் தனது உரையில் இந்து மதத்தைக் கடுமையாக விமர்சித்திருந்ததால், அந்த  மாநாட்டையே அச்சங்கத்தார் கூட்டவில்லை; “டாக்டர் அம்பேத்கர் அவர்கள் அந்த மாநாட்டுத் தலைமைச் சொற்பொழிவுக்கு எழுதிய சொற்பொழிவுத் தொகுதியை நமக்கு அனுப்பியதில் அதைத் தமிழில் மொழிபெயர்த்து ‘ஜாதியை ஒழிக்கும் வழி' என்னும் பெயரால் புத்தகம் ஒன்றுக்கு 0-4-0வுக்கு விற்று வருகிறோம். அதைப் பார்த்தால் இந்து மதம் ஒழியாமல் ஜாதியும் ஒழியாது, சுயராஜ்ஜியமும் வராது, பொது உடைமையும் ஏற்படாது என்பதெல்லாம் மடையனுக்கும் விளங்கும்” (குடி அரசு, தலையங்கம், 13.1.1945)

மேற்சொன்ன உரையிலிருந்த சில கருத்துகளை காந்தி விமர்சித்ததையும் காந்திக்கு அம்பேத்கர் கூறிய பதில்களையும் நாம் நன்கு அறிவோம்.ஆயினும், அந்த பதில்களிலும் ‘காந்தியும் காங்கிரஸும் தீண்டாதோருக்கு செய்தது என்ன?' போன்ற நூல்களிலும் அம்பேத்கர் காந்தியின் வருணதர்மப் பார்ப்பனியத்தைக் கடுமையாகக் கண்டனம் செய்திருந்தபோதிலும், இந்தியாவிலுள்ள ஒவ்வொரு சமூக சீர்திருத்தவாதியும் படிக்க வேண்டும் என்று காந்தியாலேயே  பரிந்துரைக்கப்பட்ட மகத்தான  படைப்பு  ‘சாதி ஒழிப்பு' நூல்தான்.

இரண்டாம் உலகப்போர் தொடங்கியதும், பிரிட்டிஷாரிடமிருந்து முழு அரசியல் அதிகாரத்தையும் தங்கள் கைக்கு மற்றிக்கொள்ள காங்கிரஸார் முயற்சிகளை மேற்கொள்ளத் தொடங்கியபோது,1940இல் பம்பாயில் அம்பேத்கர்,ஜின்னா, பெரியார் ஆகிய மூவரும் சந்தித்துப் பேசினர்.பிரிட்டிஷாரின் நாணயக் குறைவையும் காங்கிரஸாரின் சூழ்ச்சியையும் விமர்சித்து அவ்ர்கள் விடுத்த கூட்டறிக்கையின் தமிழாக்கம் ‘குடி அரசு' இதழில் காணப்படுகிறது (குடி அரசு,28.1.1`1940).ஆனால், அதனுடைய ஆங்கில மூலம் இதுவரை நமது கண்ணுக்குப் படவில்லை. எனினும்,  அந்த சந்திப்பு குறித்து ‘தி பாம்பே குரோனிக்கிள்' என்னும் ஆங்கில நாளேடு வெளியிட்ட விரிவான செய்தி  மகாராஷ்டிர அரசாங்கத்தின் கல்வித் துறை 1982இல் வெளியிட்ட “Source Material on Dr.Babasaheb Ambedkar and the Movement of Untouchables ‘ என்னும் நூலில் காணப்படுகிறது (பக்கம் 210).1940 ஜனவரி 8ஆம் தேதி மும்பை தாராவியிலிருந்த தமிழர் அமைப்புகள் இணைந்து ஏற்பாடு செய்த பொதுக்கூட்டத்திற்கு அண்ணல் அம்பேத்கர் தலைமை தாங்கிய செய்தியுடன் அக்கூட்டத்தில் பெரியார் ஆற்றிய உரையை விரிவாக வெளியிட்டது அந்த நாளேடு. இந்த செய்தியும் பெரியாரின் உரையும் மேற்சொன்ன நூலின் 208-210ஆம் பக்கங்களில் காணப்படுகின்றன.

வைசிராயின் நிர்வாகக் குழு உறுப்பினராகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பின், சென்னைக்கு வருகை தந்த அம்பேத்கர், அப்போது நீதிக்கட்சித் தலைவராக இருந்த பெரியாரை சந்தித்து, ‘திராவிட நாட்டில்', மகாராஷ்டிரத்தையும் வேறு சில மாகாணங்களையும் சேர்த்துக் கொள்ளும்படி கூறியதாகவும் ‘குடி அரசு' தலையங்கம்  ஒன்று குறிப்பிடுகிறது(குடி அரசு, 30.4.1944.) அது குறித்து அம்பேத்கர் ஆங்கிலத்திலோ, மராத்தி மொழியிலோ எழுதியவையும் நமக்குக் கிடைக்கவில்லை. மேலும்,வைக்கம் போராட்டத்தில் பெரியாரின் பாத்திரத்தை அம்பேத்கர் மிக உயர்வாக மதிப்பிட்டு எழுதியிருப்பதை தனஞ்சய் கீரின் புத்தகத்திலிருந்து தெரிந்து கொள்கிறோமேயன்றி, அம்பேத்கரின் எழுத்துகளிலிருந்து நேரடியாக அல்ல. ஒருவேளை, ‘மூக்நாயக்', பகிஷ்கிருத் பாரத்', ‘ஜனதா' ஆகிய மராத்திய ஏடுகளில் அம்பேத்கர் எழுதியவை அனைத்தும் ஆங்கிலத்தில் மொழியாக்கம் செய்யப்படும்போது, மேற்சொன்ன விசயங்கள் குறித்த கூடுதலான தகவல்களும் அம்பேத்கரின் ஆளுமையிலிருந்த வேறு பரிமாணங்களும் நமக்குத் தெரியக்கூடும்.

சுயமரியாதை ஏடுகள், எப்போதுமே காங்கிரஸ் இந்து-தேசிய நீரோட்டத்துடன் கலந்துவிட்ட தமிழகத் தாழ்த்தப்பட்டோர் தலைவர்களை விமர்சித்தும் அம்பேத்கரை உயர்த்தியும் எழுதிவந்தன. எடுத்துகாட்டாக,

தாழ்த்தப்பட்டோர் ஹிந்துக்கள் என்று சொல்லிக்கொள்ளலாகதென்றும், இவ்வளவு வேற்றுமைகளை இன் நாட்டிலேயுண்டு பண்ணி, இந்நாட்டு மக்களைக் குட்டிச்சுவராக்கிய வேதங்கள், இதிகாசங்கள், புராணங்கள் அழிக்கப்பட வேண்டும் என்று அம்பேத்கார் சொல்லிவருகிறார். ஆனால், தென்னாட்டில், நாங்களும் தாழ்த்தப்பட்டவர்கள் என்று சொல்லிக்கொள்ளும் ஒரு சில தோழர்கள், முனிசாமி பிள்ளை, சிவசண்முகம் போன்றவர்கள் “டாக்டர் அம்பேத்கார் ஹிந்து மதத்தைப் பற்றி சமீபத்தில் சென்னையில் செய்த பிரசங்கங்களை ‘ஹரிஜனங்கள்' (தாழ்த்தப்பட்டோர்) கவனிக்கக்கூடாது. ஹிந்து மதத்தில் குறிக்கப்பட்டிருக்கும் தர்மங்களை அனுசரித்து நடக்கவேண்டும்” என்றும் “அம்பேத்கார் ஹிந்து மதத்தைப் பற்றிச் சொல்லியிருப்பதை நாம் கவனிக்க வேண்டியதில்லை” என்றும் கூறிவருகிறார்கள். இவர்கள், நிலைமையையும் அதன் வரலாறுகளையும் உணர்ந்து  சொல்லும் வார்த்தைகளா இவை என்பதை பொதுமக்கள் எண்ணிப் பார்க்க வேண்டும்... தங்களுக்கு ஒரு சிலருடைய வாழ்த்தும் புகழும் அப்போதைக்குக் கிடைத்தால் போதும்...என்று எண்ணி இவ்வாறு இவர்கள் பேசி வருவார்களேயானால், இவர்களைக் குறித்து எதிர்கால சரித்திரக்காரர்கள் கண்டிக்கவோ, எதிர்கால மக்கள் சிரிக்கவோ மாட்டார்களா (குடி அரசு 6.1.1`945)

1946ஆம் ஆண்டுக்குப் பிறகு அம்பேத்கருடன் பெரியாருக்குச் சில கருத்து வேறுபாடுகள் ஏற்பட்டன. அவை கீழ்க்காணும் விசயங்கள் தொடர்பானவை:1.அம்பேத்கர் அரசியல் நிர்ணய சபையில் சேர்ந்தது; 2.1951இல் நேரு அமைச்சரவையில் சேர்ந்தது; 3.காஷ்மீர் விவகாரம்; 4.சோசலிச சீனாவை ஐ.நா.அவையில் சேர்க்கக்கூடாது என அம்பேத்கர் கருதியது; 5.இந்தியாவின் பாதுகாப்புக்காக அம்பேத்கர் பரிந்துரைத்த சில ஆலோசனைகள். இந்த விஷயங்கள் குறித்து ‘விடுதலை'யில் சா.குருசாமி எழுதிய விமர்சனங்களில் சில கடுமையான வார்த்தைகள் இருந்தன என்பதை மறுக்க முடியாது. ஆனால், அவற்றை மட்டும் கொண்டு சா.குருசாமி அம்பேத்கர் மீது வைத்திருந்த மதிப்பைத் தீர்மானித்துவிட முடியாது. அதுவும் தமிழகக் கிராமப்புறங்களில் தலித்துகள் மீது வன்கொடுமை புரிகின்ற இடைநிலைச் சாதிகளின் கூட்டமைப்புகளாக விளங்கும் அரசியல் கட்சிகளின், ஆளும் வர்க்கங்களை அண்டி நிற்கும் இயக்கங்களையும் கட்சிகளையும் சேர்ந்தவர்களும் அவர்களின் அனுதாபிகளாக இருக்கிறவர்களும் ‘அம்பேத்கர் யார்' என்னும் தலைப்பில் வெளியிடப் பட்டுள்ள சா.குருசாமியின் கட்டுரைகளைப் படித்தாக வேண்டும். அம்பேத்கருடன் கருத்து வேறுபாடுகள் இருந்த நாட்களிலும்கூட அவர் மீது பெரியார் மிகப்பெரும் மரியாதை வைத்திருந்தார் என்பதற்குச் சான்றாக 1947 ஜூலையில் மாயவரத்தில் நடந்த தாழ்த்தப் பட்டோர் மாநாட்டில் பெரியார் ஆற்றிய உரையைக் கூறலாம்:

தோழர்களே! உங்களுக்கு உற்ற தலைவர் அம்பேத்கர் என்றும் அவரால்தான் பஞ்சமர்கள், கடையர்கள், இழிபிறப்புக் கொடுமைகள் நீங்குமென்றும் நம்பினேன். அதனாலேயே உங்களுக்குத் தலைவராக ஏற்றுக்கொள்ளும்படி பிரச்சாரம் செய்தேன். நானும் தலைவர் என ஏற்றுக்கொண்டேன். ஏன்? என்னைப்போலவே அவரும் 15 அல்லது 20 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு உங்கள் வியாதிக்கு மருந்து சொன்னார். என்னவென்றால்,”பஞ்சமர்கள் என்பவர்கள் இந்துமதத்தை விட்டு இஸ்லாம் (சமுதாய சமதர்ம) மதத்தை சாரவேண்டும்” என்று பகிரங்கமாகச் சொன்னேன். அவர் 1930-இல் சொன்னார். அதனாலேயே நாங்கள் அதிக சிநேகிதர்களானோம். அவரைப் பற்றி உங்களுக்கு அதிகம்  பிரச்சாரம் செய்தேன். அவ்வளவு மாத்திரமல்லாமல் அவர் இராமாயணத்தைக் கொளுத்தியவர். "கீதையைக் கொளுத்த வேண்டும். அது முட்டாள்களின் பிதற்றல்" என்றுகூட, அதுவும் சென்னை மாகாணத்துக்கு வந்து சொல்லிவிட்டுப் போனவர்.  “இந்து மதத்தால் தாழ்த்தப்பட்ட மக்களுக்கு எவ்விதப் பயனும் இல்லை, இனியும் இருக்காது; இந்து மதத்தை விட்டொழித்தலொழிய இழிவு நீங்காது” என்று கர்ஜித்தவர். பட்டாங்கமாகப் பிரகடனம்  செய்தவர். பல புத்தகங்களில் குறிப்பிட்டிருக்கிறவருமாவார். ஆதலால், அந்தக் கருத்தை நீங்கள் தழுவினாலொழிய உங்கள் குறையும் இழிவும் நீங்காது என்று சொல்லுகிறேன். அவர் அதை மாற்றிக் கொண்டாரோ என்னவோ எனக்குத் தெரியாது. நான் அதை சிறிதும்  மாற்றிக்கொள்ளவில்லை. எனக்கு அந்தக் கருத்து நாளுக்கு நாள் பலப்பட்டு வருகிறது (விடுதலை,10.7.1947) 

அம்பேத்கருக்கும் பெரியாருக்கும் இருந்த பொதுவான பண்புகளிலொன்று அவர்களால் கடுமையாக விமர்சிக்கப்பட்ட அரசியல் தலைவர்கள் மீதுகூட அவர்கள் தனிப்பட்ட கசப்புணர்வை வளர்க்கவில்லை என்பதாகும். கருத்து வேறுபாடுகளைக் கடந்தும் இருவரது நட்பு தொடர்ந்தது என்பதுடன், இருவருக்குமிடையே ஒத்துழைப்புகளும் இருந்து வந்தன. எடுத்துக்காட்டாக, பிற்பட்டோருக்குக் கல்வி நிலையங்களில் இருந்த இட ஒதுக்கீட்டு முறையை ‘இந்திய சுதந்திர'த்திற்குப் பிறகு சென்னை உயர் நீதிமன்றம் சட்டவிரோதமாக்கியதை எதிர்த்து பெரியார் தமிழகம் தழுவிய போராட்டம் நடத்தியதை அடுத்து, அரசியல் சட்டத்திற்கான முதல் திருத்தத்தை வரைந்து தந்து, ‘பிற்படுத்தப்பட்டோர்' என்பதற்கான வரையறையையும் வழங்கினார் அம்பேத்கர்.1955இல் பர்மாவில் நடந்த உலக பெளத்த  மாநாட்டில் அம்பேத்கருடன் சேர்ந்து கலந்துகொண்டார் பெரியார். புத்த மதத்தில் சேர்வது குறித்து இருவருக்கும் நடந்த உரையாடல்களை ‘விடுதலை' ஏடு பதிவு செய்துள்ளது.

அம்பேத்கரின் ‘காந்தியும் காங்கிரஸும் தீண்டாதோருக்குச் செய்தது என்ன?', ‘இந்தியாவில் புரட்சியும் எதிர்ப்புரட்சியும்' போன்ற நூல்களிலுள்ள கருத்துகள் பெரியார் இயக்க ஏடுகளில் பலமுறை எடுத்துச் சொல்லப்பட்டுள்ளன. அம்பேத்கர் காலமான போது பெரியார் எழுதிய இரங்கலுரை (தலையங்கம்) அம்பேத்கர் குறித்துப் பெரியார் இயக்கம் கொண்டிருந்த மதிப்பீட்டைத் தொகுத்துக் கூறுகிறது:

இந்தியாவின் சிறந்த அறிஞர்களில் முன்னணியிலுள்ள அறிஞரும் ஏராளமான விஷயங்களைக் கற்றுத் தேர்ந்த கலாநிதியுமான அம்பேத்கார் அவர்கள் முடிவெய்திவிட்டார் என்று செய்தி கேட்டவுடன் திடுக்கிட்டுப் பதறிவிட்டேன். உண்மையில் சொல்லவேண்டுமானால், டாக்டர் அம்பேத்காருடைய மறைவு என்னும் ஒரு குறைபாடானது எந்தவிதத்திலும் சரிசெய்ய முடியாத ஒரு மாபெரும் நஷ்டமேயாகும். அவர் சிறப்பாகத் தாழ்த்தப்பட்ட சமுதாயத்திற்குத் தலைவர் என்று சொல்லப்பட்டாலும், பகுத்தறிவுக்கு எடுத்துக்காட்டாகவுள்ள ஒரு பேரறிஞராக விளங்கினார். எப்படிப்பட்டவரும் எடுத்துச் சொல்லப் பயப்படும் படியான புரட்சிகரமான விஷயங்களை எல்லாம் வெகு சாதாரணத் தன்மையில் எடுத்துச் சொல்லும்படியான வீரராகவும் விளங்கினார்.

உலகத்தாரால் மதிக்கப்படும் மாபெரும் தலைவரான காந்தியாரை, வெகு சாதாரணமாக மதித்ததோடு அவருடைய பல கருத்துகளைச் சின்னபின்னமாகும் படி மக்களிடையில் விளக்கும் மேதாவியாக இருந்தார்.இந்துமதம் என்பதான ஆரிய-ஆத்திக மதக் கோட்பாடுகளை வெகு அலட்சியமாகவும், ஆபாசமாகவும், அர்த்தமற்றதாகவும் மக்கள் கருதும்படியாகப் பேசியும் எழுதியும் வந்தார். உதாரணம் சொல்ல வேண்டுமென்றால், காந்தியாரையே ஒரு பத்தாம்பசலி, பிற்போக்குவாதி என்றும், அவரால் பிரமாதமாகப் படிக்கப்பட்டுவந்த கீதையை ‘முட்டாள்களின் உளறல்கள்' என்றும் சொன்னதோடு, காந்தியாரின் கடவுளான இராமனை மகாக் கொடியவன் என்றும், இராமாயணக் காவியம் எரிக்கத் தக்கது என்றும் சொல்லி, பல்லாயிரக்கணக்கான மக்களிடையில் இராமாயணத்தைச் சுட்டு எரித்துச் சாம்பலாக்கிக் காட்டினார். இந்துமதம் உள்ளவரை தீண்டாமையும் சாதிப்பிரிவும், அவற்றால் ஏற்பட்ட கொடுமையும் ஒழியவே ஒழியாது என்றும் ஓங்கி அறைந்தார். மேற்கண்ட இந்தக் கருத்துகள் தவழும்படியாக ஏராளமான புத்தகங்களை எழுதி வெளியிட்டார். இப்படியாக அனேக அரிய காரியங்களைச் செய்த ஒரு மாபெரும் பகுத்தறிவுவாதியும் ஆராய்ச்சி நிபுணரும், சீர்திருத்தப் புரட்சி வீரருமான டாக்டர் அம்பேத்கார் முடிவு எய்தியதானது இந்தியாவுக்கும், தாழ்த்தப்பட்ட மக்களுக்கும், பகுத்தறிவு வளர்ச்சிக்கும் எளிதில் பரிகரிக்க முடியாத பெரியதொரு குறைவேயாகும் (விடுதலை, 8.12.1956: வே.ஆனைமுத்து (பதிப்பாசிரியர்), பெரியார் ஈ.வெ.ரா.சிந்தனைகள்,1934)

அம்பேத்கருக்கும் பெரியாரின் சுயமரியாதை இயக்கத்திற்கும் இருந்த தொடர்புகள், ஒத்த கருத்துகள், அம்பேத்கருக்குப் பெரியார் இயக்கம் தந்து வந்த மதிப்பு, கருத்து வேறுபாடுகள்,  இவை குறித்த விளக்கங்கள் ஆகியன பெரும் ஆய்வு நூலுக்குரிய  விஷயங்களாகும் இங்கு ஓரிரு செய்திகளை மட்டும் குறிப்பிட விரும்புகிறேன். அம்பேத்கர் இலண்டன் ஸ்கூல் ஆஃப் எகனாமிக்ஸ் என்னும் புகழ் பெற்ற கல்வி நிறுவனத்தில் முனைவர் பட்டத்திற்கான கல்வி பயின்று கொண்டிருந்தபோது, ஃபேபியன் சோசலிசக் கருத்துகளால் ஈர்க்கப்பட்டார். அந்தக் கல்வி நிறுவனத்தை நிறுவியவர்களிலொருவரான  பொருளாதார அறிஞர் சிட்னி வெப், அவரது துணைவியார் பீட்ரிஸ் வெப் ஆகியோரும் ஃபேபியன் சோசலிஸ்டுகளே. இவர்களால்தான் அம்பேத்கர் சோசலிசக் கருத்துகள்பால் ஈர்க்கப்பட்டார். பெர்னாட் ஷாவும் இந்த ஃபேபியன் சோசலிஸ்ட் சங்கத்தில் உறுப்பினராக இருந்தவர்தான். இந்த மூவரும் சோசலிசம், பெண்ணியம், சோவியத் ரஷியா ஆகியன குறித்து எழுதிய கட்டுரைகள் பெரியாரின் ‘குடி அரசு' இதழில் வெளியாகியுள்ளன. அரசு யந்திரத்தில் மெல்ல மெல்ல மாற்றங்கள் ஏற்படுத்துவதன் மூலம் ஒரு நாட்டில் சோசலிசத்தைக் கொண்டு வர முடியும் என்பது ஃபேபியன் சோசலிஸ்டுகளின் கருத்து.

மேற்சொன்ன கல்வி நிறுவனத்தில் பேராசிரியர்களாக இருந்த ஜே.ஏ. ஹாப்ஸன், எல்.டி.ஹாப்ஹவுஸ் ஆகியோரிடமிருந்துதான் (‘பிரிட்டிஷ் கருத்துமுதல்வாதச் சிந்தனைப் பள்ளி' எனச் சொல்லப்பட்ட சிந்தனைப்போக்கின் முக்கிய பிரதிநிதிகளாக இருந்தவர்கள்) அரசு என்பதற்கு மிகுந்த முன்னுரிமையும் முக்கியத்துவமும் வழங்குவதை அம்பேத்கர் கற்றுக் கொண்டார். ஹாப்ஹவுஸின் கருத்துகள், சுயமரியாதை இயக்கத்தில் முக்கியப் பாத்திரம் வகித்தவர்களிலொருவரான ஆர்.கே.சண்முகத்தின் மீதும் பெரும் தாக்கம் ஏற்படுத்தின. பார்ப்பனரல்லாதோருக்கும் தாழ்த்தப்பட்டோருக்கும் வகுப்புவாரி பிரதிநிதித்துவம் கேட்கப்பட்டு வந்த சமயத்தில், ‘திறமை'என்பதன் பெயரால் அதை எதிர்த்துவந்த பார்ப்பனர்களுக்கு பதில் சொல்லும் வகையில் ‘ரிவோல்ட்' ஏட்டில் ஆர்.கே.சண்முகம் எழுதிய கட்டுரையொன்று ஹாப்ஹவுஸின் கருத்தொன்றை  எடுத்துரைக்கிறது: "திறமை என்பதை மட்டுமே வலியுறுத்தி வந்தால், சோசலிசத் தலைவர்கள் அனுபவித்த வறுமை, சிறைத் தண்டனை ஆகிய அனைத்தும் வீணாகி, சமுதாயத்தின் கொடியில் மனிதநேயம், தன்னுரிமை, நீதி ஆகியன அழிக்கப்பட்டு அந்த இடத்தில் ‘திறமை' என்னும் ஒரு சொல் மட்டுமே பொறிக்கப்பட்டுவிடும்”. (R.K.Shanmugam, Some Implications of Democracy, Revolt,12 December 1928). 'சாதி ஒழிப்பு' (Annihilation of Caste)  நூலில், சாதிய சமுதாயத்தில் உள்ள ஏற்றத்தாழ்வை ‘படிநிலை ஏற்றத்தாழ்வு' (graded inequality) என்று அம்பேத்கர் கூறுகிறாரே, அதே கருத்து 1928இல் வெளியான ஆர்.கே.சண்முகத்தின் கட்டுரையில் இருப்பதைக் காணலாம். அம்பேத்கரைப் போலவே, பெரியாரும்  சோசலிச இலட்சியத்திற்கு வந்து சேர்ந்தது கம்யூனிஸ்ட் கட்சிகள் மூலமாக அல்ல- இருவரும் மார்க்ஸியத்தின் மீது தொடர்ந்து அக்கறை காட்டி வந்த போதிலும்.

II

‘தமிழில் அம்பேத்கர்' என்று, அம்பேத்கரின் சிந்தனையையும் பணியையும் தமிழகத்திற்கு அறிமுகம் செய்துவைத்த தலித் இயக்க செயல்வீரர்கள், அறிவாளிகளில் முன்னோடியாக இருந்தவர்கள் காலஞ்சென்ற முனுசாமிப் பறையர், அன்பு.பொன்னோவியம் என்பதை இங்கு நினைவுகூர்ந்தாக வேண்டும். அதேபோல எரிமலை ரத்தினம், எக்ஸ்ரே மாணிக்கம், பெளத்த பெருமாள் போன்றோரையும் இங்கு குறிப்பிட்டாக வேண்டும். ‘புத்தமும் அவர் தம்மமும்' நூலைச் சிறப்பாகத் தமிழாக்கம் செய்த பெரியார்தாசன், எக்ஸ்ரே மாணிக்கம், எரிமலை இரத்தினம் ஆகியோரும் அந்த நூலைத் தமிழில் கொண்டுவரத் தேவையான பொருள் செலவில் பெரும்தொகையை ஏற்றுக்கொண்ட ஒய்.எம்.முத்து, திருமதி சந்தோஷம் முத்து ஆகியோரும் நமது வணக்கத்துக்குரியவர்கள். தியாகு மொழியாக்கம் செய்த ‘காந்தியும் காங்கிரஸும் தீண்டாதோருக்கு செய்தது என்ன?' நூலை தலித் எழில்மலை வெளியிட்டார். அப்போது அவர் பாஜக தலைமையிலான கூட்டணி அமைச்சராக இருந்தார். கடந்த பன்னிரண்டாண்டுகளாக ‘தலித் முரசு' தொடர்ந்து அம்பேத்கரின் படைப்புகளிலுள்ள முக்கியப் பகுதிகளின் தமிழாக்கத்தை வழங்கிவருவதுடன், அம்பேத்கர் சிந்தனை குறித்த ஆழமான ஆய்வுக்கட்டுரைகளையும் வெளியிட்டு வருகிறது. இதற்கிடையே, பெரியாரையும் அவரது இயக்கத்தையும் ‘தலித்திய' கண்ணோட்டத்திலிருந்து விமர்சிப்பதாக உரிமை கொண்டாடிய சில  நண்பர்கள் கூறிவந்த குற்றச்சாட்டுகளிலொன்று பெரியாரும் திராவிட இயக்கமும் திட்டமிட்டு முதலில் அயோத்திதாசரையும் பின்னர் அம்பேத்கரையும் இருட்டடிப்புச் செய்துவிட்டனர் என்பதாகும். அயோத்திதாசாரை குறுகிய வட்டத்திலிருந்து விடுவித்து தமிழகம் முழுவதற்கும் மட்டுமின்றி, இந்தியா முழுவதற்கும் அறிமுகம் செய்து வைத்தவர்கள் பிறப்பால் தலித்துகளோ, தலித் இயக்கங்களைச் சேர்ந்தவர்களோ அல்லர், அவர்கள் அயோத்திதாசர் பற்றி எழுதியதற்குப் பிறகே இன்றைய நவீனத்துவ, பின்நவீனத்துவ தலித் அறிவுஜீவிகள் அயோத்திதாசரைக் கண்டுபிடித்திருக்கிறார்கள் என்னும் மிக அண்மைய வரலாற்று நிகழ்வுகள்தான் இருட்டடிப்புச் செய்யப்படுகின்றன. அம்பேத்கரின் சிந்தனைகளைத் தமிழகத்திற்கு முதன்முதலில் அறிமுகம் செய்துவைத்தவர் பெரியார் என்பதும், ‘சாதி ஒழிப்பு' நூலின் பல்வேறு தமிழாக்கங்களை இதுவரை கொண்டு வந்தவர்களில் நூற்றுக்கு 99 விழுக்காட்டினர் தலித் அல்லாதவர்களும் தலித் இயக்கங்களைச் சாராதவர்களும்தான் என்பதையும் இங்கு குறிப்பிட்டாக வேண்டும். கடைசியாக வெளிவந்துள்ள தமிழாக்கமும்கூட தமிழ் நாட்டிலுள்ள எந்த தலித் இயக்கத்தையோ, தலித் அரசியல் கட்சியையோ சாராத ‘தலித் முரசு' ஏட்டால்தான் கொண்டுவரப்பட்டுள்ளது.

 மேலும், 'புனே ஒப்பந்தம்' தொடர்பாகவும் அம்பேத்கரின் பெளத்த மத மாற்றம் தொடர்பாகவும், இட ஒதுக்கீடு தொடர்பாகவும் தமிழக தலித் அறிவுஜீவிகளிடையேயும் தலித் இயக்கங்களுக்குள்ளும் நடத்தப்பட்ட,நடத்தப்படும் விவாதங்களில் நூற்றிலொரு பங்கு விவாதம்கூட ‘சாதி ஒழிப்பு' குறித்து நடத்தப்படவில்லை. வரலாறு காணாத ‘தலித் எழுச்சி' தமிழகத்தில் கடந்த இருபதாண்டுகளாக ஏற்பட்டுள்ளதாகப் பெருமைப்பட்டுக் கொள்கிறோம். அம்பேத்கர் நூற்றாண்டு விழா முடிந்து ஏறத்தாழ இருபதாண்டுகள் ஆகின்றன. ஆனால், தமிழக தலித் இயக்கங்களால் எத்தனை அம்பேத்கர் படைப்புகள் தமிழாக்கம் செய்யப்பட்டுள்ளன? அவர்களால் செய்யத் தவறியவை ஒருபுறமிருக்கட்டும்.என்சிபிஎச் நிறுவனத்தாரால் கடந்த பத்தாண்டுகளுக்கும் மேலாக வெளியிடப்பட்டுவரும் தமிழாக்கங்களை அடிப்படையாகக் கொண்டு அம்பேத்கர் சிந்தனை குறித்த எத்தனை விவாதங்களை இந்த ‘எழுச்சி மிக்க தலித் இயக்கங்கள்' நடத்தியிருக்கின்றன? இவை போகட்டும். கேரள நடிகர் மம்மூட்டி அம்பேத்கராக மிகச் சிறப்பான நடித்துள்ளதும் அம்பேத்கரின் வீரப்பயணத்தை முழுமையாகச் சித்தரிப்பதுமான திரைப்படத்தை தமிழில் ‘டப்பிங்' செய்து பரவலாகத் திரையிடப்பட வேண்டும் என்பதற்காகவாவது ஏதேனும் ஒரு தலித் இயக்கம் அல்லது கட்சி போராட்டம் நடத்தியுள்ளதா? இந்திய மொழிகள் அனைத்திலும் அதனை ‘டப்பிங்' செய்து வெளியிட மத்திய அரசாங்கமோ, மாநில அரசாங்கங்களோ முன்வர வேண்டும் என ‘அதிகார'த்தில் பங்கு பெற்றவர்கள், பங்கு பெற்றுள்ளவர்கள்- ராம் விலாஸ் பஸ்வான், மாயாவதி போன்றவர்களாவது முயற்சி செய்ததுண்டா? ஆகவே  அம்பேத்கரை ‘இருட்டடிப்பு' செய்ததாக, செய்வதாக யார் மீதும் குற்றம் சுமத்தும் தார்மீக உரிமை இந்த ‘தலித்' அறிவுஜீவிகளுக்கோ, இயக்கங்களுக்கோ இல்லை.

III
எப்படியிருப்பினும், தற்சமயம் என்சிபிஎச் நிறுவனத்தார் 39 தொகுதிகளில் அம்பேத்கரின் படைப்புகளைத் தமிழில் கொண்டுவந்த பிறகும் ‘அம்பேத்கர் இருட்டடிப்புச் செய்யப்படுகிறார்' என்னும் குற்றச்சாட்டை இனி யாராலும் முன்வைக்க முடியாது. ஆயினும், அம்பேத்கரை ஆழமாகக் கற்க விரும்புகிறவர்களோ, மேலோட்டமாக மட்டும் படிப்பதுடன் நிறுத்திக்கொள்கிறவர்களோ எதிர்கொள்ள வேண்டிய பிரச்சனைகள் சில உள்ளன. மகாராஷ்டிர மாநில அரசாங்கத்தால் இதுவரை தொகுக்கப்பட்டு வெளியிடப்பட்டவை யாவும் அம்பேத்கர் ஆங்கிலத்தில் எழுதியவையும் பேசியவையும்தான்.அந்த ஆங்கில ஆக்கங்களுக்குத்  தொகுப்பாசிரியர்களாகவும் பதிப்பாசிரியர்களாகவும் இருந்தவர்களில் கணிசமானோர் அம்பேத்கர் இயக்கத்தோடு,அவரது சிந்தனையோடு தொடர்பு கொண்டிருந்தவர்கள். ஓரிருவர் அம்பேத்கருடன் பழகியவர்கள்.இக்காரணங்களால் அவரது எழுத்துகளையும் பேச்சுகளையும் தொகுத்து வெளியிடுவது ஒப்பீட்டு நோக்கில் அவர்களுக்கு எளிதானதாக இருந்தது. ஆனால், இதில் சிக்கல் இல்லாமல் இல்லை. அம்பேத்கரின் எழுத்துகளுக்கு யார் வாரிசு என்னும் பிரச்சனையை அவர்கள் தீர்க்க வேண்டியிருந்தது; அம்பேத்கரின் படைப்புகள் பல்வேறு நபர்களின் வசமிருந்தன. அவர்களது இசைவைப் பெற வேண்டியிருந்தது. எனவே இந்தச் சிக்கல்கள் படிப்படியாகத் தீரத்தீரத்தான், அவருடைய ஆக்கங்களை அவ்வப்போது தொகுத்து வெளியிட வேண்டியிருந்தது.எனவே அம்பேத்கரின் ஆக்கங்கள் காலவரிசைப்படி வெளியிடப்படவில்லை. அதாவது, அந்த மாபெரும் அறிஞரின், போராளியின் சிந்தனையிலும் பணிகளிலும் ஏற்பட்ட பரிணாமத்தைப் புரிந்துகொள்ளும் வகையில் அந்தத் தொகுப்புகள் அமையும் வாய்ப்பு இல்லாமல் போய்விட்டது. மேலும், அம்பேத்கரின் இரண்டு முனைவர் பட்ட ஆய்வுரைகள் (dissertations) தவிர, மற்றெல்லா எழுத்துகளும் பேச்சுகளும் அவர் மேற்கொண்ட அடிப்படையான இலட்சியத்தோடு நேரடியாக சம்பந்தப்பட்டவை; ஒவ்வொரு எழுத்தும் பேச்சும், குறிப்பிட்ட அரசியல், சமூகச் சூழலில், குறிப்பிட்ட வாசகர்களை இலக்காகக் கொண்டு உருவாக்கப்பட்டவை. எனவே, எந்த சூழலில், எந்த நோக்கத்திற்காக அவர் குறிப்பிட்ட விஷயத்தை எழுதினார், பேசினார் என்பது அவரை ஆழமாகப் புரிந்துகொள்ள உதவும். ஆனால், ஆங்கிலத்தொகுப்புகள் அம்பேத்கரின் படைப்புகளை சம்பந்தப்பட்ட வரலாற்று, அரசியல், சமூகச்சூழலுக்குள் வைத்துப் பார்க்கும் வகையில் விரிவான அறிமுகங்களை நமக்குத் தருவதில்லை.இந்தக் குறைபாடுகள் தமிழாக்கத் தொகுதிகளும் தொடர்வது வியப்புக்குரியதல்ல.

அம்பேத்கரைப் படிப்பதற்கு முதல் நிபந்தனை அவரது வாழ்க்கை வரலாற்றை அறிந்து கொள்வதாகும். இருபதாம் நூற்றாண்டு இந்தியத் தலைவர்களில் மிக உயர்ந்த கல்வித்தகுதி கொண்டிருந்தவர் அவர்தான். மேற்கத்தியப் பண்பாடு வழங்கிய தாராளவாதக் கல்வியில் பயிற்றுவிக்கப்பட்ட அவர், வரலாறு, பொருளாதாரம், மானுடவியல், அரசியல், சட்டம் ஆகியவற்றில் சிறப்புப் பயிற்சி பெற்றிருந்தார். அத்தகைய கல்வி, அவரது சிந்தனையின் பன்முகத்தன்மையைக் கூர்மைப்படுத்தின. ஏறத்தாழ நாற்பதாண்டுக்கால எழுத்துப் பணிகளையும் சொற்பொழிவுப் பணிகளையும் மேற்கொண்டிருந்த அவரைப் போல வாழ்க்கையில் பல்வேறு பாத்திரங்களை வகித்தவர்கள் அரிது: ஆராய்ச்சி அறிஞராக, கல்லூரிப் பேராசிரியராக, கல்வியியலாளராக, வழக்குரைஞராக, பரோடா சமஸ்தான இராணுவத்தின் லெஃப்டினண்டாக, வைசிராயின் நிர்வாகக் கவுன்சில் உறுப்பினராக,சுதந்திர இந்தியாவின் சட்ட அமைச்சராக,பிரசுரங்களை வெளியிடுபவராக, பத்திரிகையாளராக, கிளர்ச்சியாளராக, பேச்சுவார்த்தைகளில் ஈடுபடுபவராக, அரசியல் சட்டத்தை வரைபவராக, புத்தரின் சீடராக, தாழ்த்தப்பட்ட, சுரண்டப்பட்ட மக்களின் ஒப்பற்ற தலைவராகப் பல்வேறு பரிமாணங்களுடன் வாழ்ந்த அவர்  தன்- வரலாறு எழுதத் திட்டமிட்டிருந்தார். ஆனால், அவர் எழுத விரும்பிய இன்னும் பல நூற்றுக்கணக்கான விஷயங்களைப்  போலவே, அந்த தன்-வரலாற்றையும் அவரால் எழுத முடியவில்லை. எனினும் அவரது முக்கிய படைப்புகள் பலவற்றில் அவரது தன் வரலாற்றுக் குறிப்புகள் உள்ளன.

அவர் தனது சிந்தனைகளை எழுத்து வடிவத்தில் வெளிப்படுவதற்கே முன்னுரிமை கொடுத்தார். எழுத்து என்பது பார்ப்பனிய-சாதிய ஆதிக்கத்தின், அதிகாரத்தின் குறியீடாக இருந்த சூழலில், அந்த அதிகாரத்தை ஆதிக்க சக்திகளிடமிருந்து பறித்தெடுப்பதற்கான ஆயுதமே எழுத்து, அதுவும் ஆங்கில எழுத்து என்பதை ஆழமாகப் புரிந்து கொண்டிருந்தார். மேலும், இடத்தாலும் காலத்தாலும் வரம்புக்குட்படுத்தப்படும் பேச்சை ஒப்பிடுகையில் இன்னும் பரந்த வேறு இடங்களுக்கும் காலங்களுக்கும் பயணிக்கவும்  அங்கு நிலை கொள்ளவுமான ஆற்றல் எழுத்துக்கு உண்டு என்பதை அறிந்திருந்தார். அவரது எழுத்தும் பேச்சும் பிற பணிகளைப் போலவே ‘தீண்டாமை' என்பதையே தமக்கான மேடையாகக் கொண்டிருந்தன. அந்த மேடையிலிருந்துதான், அவர் இந்தியாவின் கோடிக்கணக்கான தாழ்த்தப்பட்ட, ‘தீண்டத்தகாத' மக்களின் விடுதலைக்காக மட்டுமின்றி, பிற அனைத்துச் சாதியினரும் மனிதத்துவம் பெற்று சகோதரத்துவ உணர்வோடு வாழ வேண்டும் என்பதற்காகவும் செயல்பட்டார்.

மகாராஷ்டிர அரசாங்கம் அம்பேத்கரின் எழுத்துகளையும் பேச்சுகளையும்  முழுமையாகத் தொகுத்து வெளியிடுவதற்கு முன்பும் பின்பும் அம்பேத்கரின் ஆக்கங்கள் பல்வேறு பதிப்பகத்தாரால், நிறுவனங்களால், தனிமனிதர்களால் வெளியிடப்பட்டுள்ளன. அம்பேத்கரின் படைப்புகள் என நமக்கு வழங்கப்படும் அந்தத் தொகுப்புகள் பெரும்பாலும் அவர் வெவ்வேறு காலகட்டங்களில், வெவ்வேறு குறிக்கோள்களுக்காக, வெவ்வேறு வாசகர்களை அல்லது சமூகப்பிரிவினரைக் கருத்தில் கொண்டு எழுதப்பட்டவையும் பேசியவையுமாகும். எனவே அத்தகைய தொகுப்புகளைப் படிக்கும்போது அம்பேத்கர் பற்றி நாம் உருவாக்கிக்கொள்ளும் அபிப்பிராயமும், அவரது தனிப் படைப்பொன்றைப் படிக்கும்போது நமக்கு ஏற்படும் அபிப்பிராயமும் ஒன்றுக்கொன்று மாறுபடலாம். சில பிரச்சனைகளில் அம்பேத்கர் தனது நிலைபாடுகளை மாற்றிக் கொள்ளத் தயங்கியதோ அதனைப் பகிரங்கமாக அறிவிக்கத் தவறியதோ இல்லை. ‘வயது வந்த அனைவருக்கும் வாக்குரிமை' என்பதை வலியுறுத்தி வந்தவர்களில் முதன்மையானவர் அம்பேத்கர். அந்தக் கோரிக்கை முதல் வட்டமேசை மாநாட்டில் ஏற்றுக்கொள்ளப்படும் சாத்தியமே இல்லை என்பதைக் கண்ட பிறகே 'தாழ்த்தப்பட்டோருக்குத்  தனி வாக்காளர் தொகுதி' என்னும் கோரிக்கையை முன்வைக்கத் தொடங்கினார்.

தனது எழுத்துகள் சிலவற்றைத் திருத்தித் தானே வெளியிட விரும்பினார். கொலம்பியா பல்கலைக்கழகத்தில் படிக்கும் போது எழுதிய, 'இந்தியாவில் சாதிகள், அவை செயல்படும் விதமும், தோற்றமும் வளர்ச்சியும்' (Castes in India: Their Mecahnism,Genesis and Development) என்னும் ஆய்வுக்கட்டுரையை ‘சாதி ஒழிப்பு' நூலுடன் இணைத்து பின்னதை செழுமைப்படுத்த விரும்பினார். சில நூல்களைப் பொருத்தவரை அவரது விருப்பம் நிறைவேறியது.  ஆனால், தனது எல்லா நூல்களையும் செழுமைப்படுத்தவோ  திருத்தங்களுக்கு உட்படுத்தவோ முடியவில்லை.அவர் எழுதி முடிக்காத வரைவுகள் (drafts) ஏராளமாக உள்ளன. ஒரே கட்டுரைக்கு பல வரைவுகள் எழுதியுமிருக்கிறார். அத்தகைய வரைவுகளில் சில பகுதிகள் மிகத் திட்டமிட்ட முறையில் எழுதப்பட்டிருப்பதாகவும் சில பகுதிகள் சரிவர ஒழுங்கமைக்கப்படாதவையாகவும் இருப்பதாக ஆராய்ச்சியாளர்கள் கூறுகின்றனர். ஒரு கட்டுரைக்கு முதலில் எழுதிய வரைவைக் காட்டிலும் கடைசியாக எழுதிய வரைவுதான் சிறந்தது எனக் கருத முடியாது என்றும் அதற்குக் காரணம் சில கட்டுரைகளின் முதல் வரைவுகள் அவற்றின் கடைசி வரைவுகளைக் காட்டிலும் செழுமையானவையாக இருப்பதுதான் என்றும் அவர்கள் கருதுகின்றனர். இருப்பினும், இந்த வரைவுகளும்கூட அம்பேத்கரின் ஆழ்ந்த புலமைக்கும் சமூக அர்ப்பணிப்புக்கும் சான்றாக விளங்குகின்றன.

அம்பேத்கர் பிறருடன் இணைந்து எழுதியவையும் உண்டு. எடுத்துக்காட்டாக, பட்டியல் சாதியினர் கூட்டமைப்பு சார்பில் பிரிட்டிஷ் இந்திய அரசாங்கத்திற்கு எழுதி அனுப்பப்பட்ட கோரிக்கை மனுக்கள், அரசியல் சட்டத்தின் வரைவு முதலியன. ஆயினும் மற்றவர்களுடன் இணைந்து எழுதப்பட்ட  இவை எல்லாவற்றிலும் அவரது முத்திரைகள் இருப்பதை ஆய்வறிஞர்கள் சுட்டிக்காட்டுகின்றனர். அரசியல் சட்டத்தின் அடிப்படை உரிமைகள் பகுதியில் இந்தியக் குடிமக்கள் ஒவ்வொருவருக்கும்  ‘வேலை செய்யும் உரிமை' சேர்க்கப்பட வேண்டும் என்று அரசியலமைப்பு அவையில் போராடினார். ஆனால், அவரது  கோரிக்கை ஏற்றுக்கொள்ளப்படவில்லை. அதேபோல பொருளாதார சமத்துவத்தையும் சோசலிசத்தையும் ஆதரித்த அவரது விருப்பத்திற்கு மாறான முறையில் தனிச்சொத்து உரிமையை அடிப்படை உரிமையாக்கும் சட்டவிதி 31 சேர்க்கப்பட்டபோது அதைக் கடுமையாக எதிர்த்தார். அது “அரசியலமைப்புச் சட்ட வரைவுக் குழு உருவாக்கியதல்ல; மாறாக, நேரு, பட்டேல், பந்த் ஆகிய முப்பெரும் மனிதர்கள் ஏற்படுத்திக் கொண்ட உடன்பட்டின் விளைவு ” என்பதை பின்னாளில் அவர் மாநிலங்கள் அவையில் பேசுகையில் அம்பலப்படுத்தினார்.

வரலாற்று, பண்பாட்டு, மானுடவியல் ஆய்வுகளை மட்டுமே கொண்டவையாகத் தோன்றும் ‘சூத்திரர்கள் யார்'? போன்ற நூல்களும்கூட  மறைமுகமான அரசியல் குறிக்கோளைக் கொண்டிருந்தன. காந்தியின் செல்வாக்கிலிருந்து தாழ்த்தப்பட்ட, ‘தீண்டத்தகாத' சூத்திரர்கள், தீண்டத்தக்க சூத்திரர்கள் இருவரையும் விடுவித்து அவர்களுக்கிடையே பரந்த நேச அணியை உருவாக்குவதுதான் அந்த  அரசியல் குறிக்கோள்.  இந்தியாவில் நிலவும் சுரண்டல், வறுமை ஆகியவற்றுக்கான தீர்வு சோசலிசம்தான் என்பதை அவர் ஏற்றுக்கொண்ட போதிலும், சுரண்டலும் வறுமையும் ஏற்றத்தாழ்வும் பொருளாதாரக் காரணங்களால் மட்டும் ஏற்படவில்லை என்று கூறினார். வழக்கமான மார்க்ஸிய விளக்கமான ‘பொருளாதாரம் என்பது அடித்தளம், அரசியல்,பண்பாடு முதலியன அந்த அடித்தளத்தால் நிர்ணயிக்கப்பட்ட மேலடுக்கு' என்பதைத் தலைகீழாகப் புரட்டினார்:

ஆனால், அடித்தளம் என்பது கட்டடம் அல்ல. பொருளாதார உறவுகள் என்னும் அடிப்படையில் மத, சமூக, அரசியல் அமைப்புகளை உள்ளடக்கிய ஒரு கட்டடம் தேவைப்படுகிறது. அடித்தளம் எவ்வளவு உண்மையானதோ, கட்டடமும் அந்த அளவுக்கு உண்மையானதுதான். அடித்தளத்தை நாம் மாற்றியமைக்க விரும்பினால், அந்த அடித்தளத்தை ஆதாரமாகக் கொண்டு எழுப்பப்பட்டுள்ள கட்டடத்தை முதலில் தகர்த்தெறிய வேண்டும். அதுபோல, சமூகத்தின் பொருளாதார உறவுகளை நாம் மாற்ற விரும்பினால், இருக்கும் சமூக, அரசியல் அமைப்புகளையும் இவற்றைப் போன்ற பிற அமைப்புகளையும் தகர்த்தெறிய வேண்டும் (மேற்கோள் இடம் பெற்றுள்ள கட்டுரை: Gail Omvedt, Undoing the Bondage:Dr.Ambedkar's Theory of Dalit Liberation in K.C.Yadav (Ed), From Periphery to Centre Stage: Ambedkar, Ambedkarism & Dalit Future,Manohar, Delhi,2000,p 117)                                                         

அவர் காந்தியத்தை மிகக் காத்திரமான முறையில் எதிர்கொண்டது போலவே, கம்யூனிசத்தையும் ஒரு காத்திரமான சவாலாகக் கருதினார். இந்தியப் பொதுவுடைமை இயக்கத்துடன் முக்கிய பிரச்சனைகளில் ஒத்துழைத்ததுடன் அதனைக் கடுமையாக விமர்சித்திருக்கிறார். ரஷியா, சீனா ஆகியவற்றின் அயலுறவுக் கொள்கைகள் அவரது கடும் கண்டனத்துக்குள்ளாகியுள்ளன. ரஷியாவில் ஏற்பட்ட புரட்சியை அவர் சில தயக்கங்களுடனேயே பாராட்டினார்: “ரஷியப் புரட்சியை நாம் வரவேற்கிறோம். ஏனெனில் அதனுடைய குறிக்கோள் சமத்துவத்தை உருவாக்குவதாகும்” எனக் கூறிய அவர், சமத்துவத்தை உருவாக்குவது என்பது சகோதரத்துவத்தையும் சுதந்திரத்தையும் தியாகம் செய்துவிடுவதல்ல என்றார். சகோதரத்துவமோ சுதந்திரமோ இல்லாத சமத்துவத்துக்கு மதிப்பு ஏதும் இல்லை என்றும் இவை மூன்றையும் வழங்கக்கூடியது பெளத்தமேயன்றி கம்யூனிசம் அல்ல என்றும் கூறினார் (Ambedkar Writings and Speeches, Vol 3(1987),p 462). இந்த அடிப்படையில் இருந்துதான் பிற்காலத்தில் கம்யூனிசம் பற்றி அவர் முன்வைத்த விமர்சனங்கள் அமைந்திருந்தன. எனினும், அவரது கடைசி ஆண்டுகளில் அவர் எந்த அளவுக்கு புத்தர் மீது கவனம் செலுத்தினாரோ அந்த அளவுக்கு மார்க்ஸ் மீதும் கவனம் செலுத்தத் தொடங்கினார்.' புத்தரா, காரல் மார்க்ஸா' என்னும் சொற்பொழிவில் மட்டுமின்றி, அவர் தனது இறுதி நாள்களில் எழுதி முடித்த ‘புத்தரும் அவர் தம்மமும்' என்னும் நூலிலும்கூட புத்தரையும் மார்க்ஸையும் இணைக்கும் மகத்தான முயற்சி செய்திருப்பதைக் காணலாம். அம்பேத்கர் புதுப்பித்த பெளத்தம், அறவியல் பரிமாணத்தைக் கொண்ட சோசலிசத்தை பரிந்துரைக்கிறது. அது, பத்தொன்பதாம், இருபதாம் நூற்றாண்டுகளில் பெளத்தத்தைப் புதுப்பிக்க இந்தியா, இலங்கை, ஜப்பான் முதலிய நாடுகளில் மேற்கொள்ளப்பட்ட முயற்சிகள் அனைத்திலிருந்தும் புரட்சிகரமான முறையில் வேறுபடுகிறது. ”தம்ம நூல்களைக் கற்றல் தம்மம் அல்ல”, ‘தம்ம நூல்களில் தவறே நேராது என நம்புவது தம்மம் அல்ல” என ‘புத்தரும் அவர் தம்மமும்' நூலில் அம்பேத்கர் கூறுகிறார்.

இந்தக் கூற்றுகளின் அடிப்படையில், அம்பேத்கர், பெரியார் காலத்திற்குப் பின்னர் இந்தியாவில் சாதிக்கட்டமைப்பில் ஏற்பட்ட மாற்றங்களைக் கருத்தில் கொள்ளவும் தலித் மக்களின் மேம்பாட்டிற்காகவும் விடுதலைக்காகவும் தொடர்ந்து மேற்கொள்ளப்பட்டுவரும், பரிந்துரைக்கப்படும் வழிமுறைகளை மறுபரிசீலனைக்கு உட்படுத்துவதும்தான் அம்பேத்கருக்கு நாம் செய்யக்கூடிய மரியாதை. முதலாவதாக, மத மாற்றம் என்னும் விஷயம். 1935-36ஆம் ஆண்டுகளிலேயே அம்பேத்கர் இந்து மதத்திலிருந்து தீண்டத்தாகதவர்கள் வெளியேற வேண்டும் என்று கூறினார். அதற்கான முக்கிய காரணங்களிலொன்று, கிராமப்புறங்களில் பெரும்பான்மையாக உள்ள சூத்திர விவசாயி சாதிகளின் வன்முறைக்கும் ஒடுக்குமுறைக்கும் ஆளாகும் பலகீனமான நிலையில் தலித்துகள் இருக்கிறார்கள் என்பதாகும். தலித்துகள் இந்து மதத்தை விட்டு ஏற்கெனவே இருக்கின்ற, இந்து மதம் அல்லாத ஒரு மத சமூகத்திற்குள் இணைவதன் மூலம் அவர்களது எண்ணிக்கை பலம் கூடும் என்று கருதினார். ஆனால் அவர் பல்லாயிரக்கணக்கான தலித்துகளுடன் மதம் மாறிய போது, அவர்கள் ஏற்றுக்கொண்ட மதம், அம்பேத்கரால் நவீன காலத்துக்கு ஏற்ற வகையில் மறுவார்ப்பு செய்யப்பட்ட பெளத்தமேயன்றி ஏற்கெனவே கணிசமான எண்ணிக்கையினரைக் கொண்டிருந்த ஒரு மத சமூகத்தில் அவர்கள் இணையவில்லை. அம்பேத்கருடன் பெளத்தம் தழுவியவர்களிடையே, இந்து சமுதாயத்திலுள்ள புரோகிதர்களின் இடத்தை பெளத்த பிக்குகள் பிடித்துக் கொண்டிருப்பதுடன், ‘புத்தரும் அவர் தம்மமும்' நூலில் முதன்மைப்படுத்திய சோசலிசப் பொருளாதாரத்திற்கான முயற்சிகளும் போராட்டங்களும் நடத்தப்படுவதில்லை என்பதோடு, இந்து மதத்திலிருந்து இன்னும் பெரிய எண்ணிக்கையில் தலித்துகளை வெளிக்கொணரவோ, கிராமப்புறங்களில் அவர்கள் மீதான வன்கொடுமைகளைத் தடுத்து நிறுத்தவோ முடியவில்லை.

தலித்துகள் மீதான வன்கொடுமைகளுக்கு மூலகாரணம் பார்ப்பனர்கள் மட்டுமே என்றும் பார்ப்பனியக் கருத்துநிலையை ஏற்றுக்கொண்ட சூத்திரகள் துணைக்காரணமே என்றும், பார்ப்பனர்கள் தங்கள் கையிலுள்ள ஸ்விட்சை அழுத்தினால் சூத்திரர்கள் என்னும் பல்ப் எரிகிறது என்றும் அபத்தமான விளக்கத்தை இனியும் சொல்லிக் கொண்டிருக்க முடியாது. கிராமப்புறங்கள் மட்டுமல்லாது நகர்ப்புறங்களிலும் பொருளாதார, அரசியல், பண்பாட்டு அதிகாரங்கள் சூத்திர சாதிகளிலிருந்து உருவாகியுள்ள முதலாளி வர்க்கங்களால், பணக்கார விவசாயிகளால், வர்த்தகர்களால், பார்ப்பனர்களுடனும் பிற மேல் சாதியினருடனும் பகிர்ந்து கொள்ளப்படுகின்றன. ஐயர், ஐயங்கார், கவுண்டர், நாடார், நாயுடு, வன்னியர், தேவர், நாடார், முதலியார், பார்ஸி, பனியா, சிந்தி, போரா முதலாளிகளிடையே தற்போது சாதி- வருண அடிப்படையிலான சம்பிரதாய, சடங்கு வேறுபாடுகள் மறைந்துவிட்டன; அல்லது அவை பொருட்படுத்தக்கூடியனவாக இல்லை. சூத்திர சாதிகளைச் சேர்ந்தவர்கள் இந்தியப் பணக்காரர் பட்டியலில் முதல்வரிசையைப் பிடித்துக்கொண்டால் ‘மவுண்ட் ரோடு மகா விஷ்ணு' குடும்பத்திலிருந்துகூடப் பெண் எடுக்கலாம். ஆனால், அவர்கள் தத்தம் சாதிகளைச் சேர்ந்தவர்களின் சாதி உணர்வை வளர்க்கவும் உழைக்கும் மக்களைச் சாதி அடிப்படையில் பிரிவுபடுத்தவும் தொடர்ந்து முயற்சி செய்கிறார்கள். வன்னியர் சங்கம், தேவர் பேரவை, கொங்கு வேளாளர் முன்னேற்ற சங்கம், நாடார் சங்கம் முதலியவை அனைத்தும், அரசியல் அதிகாரமோ, பொருளாதார அதிகாரமோ இல்லாத ஆனால் பண்பாட்டுரீதியான விழிப்புணர்வை அதிகரித்த அளவில் பெற்றுக் கொண்டிருக்கும் தலித்துகளை அடக்கி ஒடுக்கி வைப்பதற்கான கருவிகளேயாகும். தமிழகத்தில் அரசியல் கூட்டணிகளை உருவாக்குவதில் அல்லது குறிப்பிட்ட அரசியல் கட்சிகளின் வெற்றி தோல்வியைத் தீர்மானிப்பதில் இந்த அமைப்புகள் தீர்மானகரமான பாத்திரம் வகிப்பதால், அவற்றின் ஆதரவை நாடாத அரசியல் கட்சிகள் அரிதாகவே உள்ளன. வன்கொடுமைத் தாக்குதல்கள் பலவீனமான தலித்துகள் மீது மட்டுமின்றி ஒப்பீட்டளவில் பலமுள்ள தலித்துகள் மீதும் நடக்கின்றது (கொடியங்குளம்).

ஆளும் கட்சிகள் ஏதோவொன்றுடன் கூட்டு சேர்வதன் மூலம் தலித்துகளின்  நலன்கள் பாதுகாக்கப்படும் என்பதும்,கவர்ச்சிகரமான தலைவர்களின் பின்னால் அணிதிரள்வதன் மூலமும்,  நீதிமன்றங்களை நாடுவதன் மூலமும், வன்கொடுமைத் தடுப்புச் சட்டங்கள் போன்ற சட்டப் பாதுகாப்புகள் தேடுவதன் மூலமும் தலித்துகள் வன்கொடுமைகளிலிருந்து தப்பித்துக் கொள்ளலாம் என்பதும் தொடர்ந்து பொய்ப்பிக்கப்பட்டு வருகின்றன. தலித்துகள் மட்டுமே, அதிலும் குறிப்பாக கிராமப்புற தலித்துகள் மட்டுமே இன்று இந்து, கிறிஸ்துவ, முஸ்லிம் சமூகங்களைச் சேர்ந்த பெரும்பான்மையினரால் ‘பிறத்தியாராக', ‘அந்நியராக', ‘மற்றவராக' பார்க்கப்படும் நிலை ஏற்பட்டுள்ளது. எனவேதான் ‘வன்முறை', வன்முறை நாடாமை' என்னும் அறவியல் வகைப்பாடுகளை மறுபரிசீலனைக்குட்படுத்தப்பட வேண்டிய சூழலை தலித்துகள் எதிர்கொள்கிறார்கள். இப்படிப்பட்ட மறுபரிசீலனை என்பதும்கூட அம்பேத்கரின் விடுதலைச் சிந்தனையையே தொடக்கப்புள்ளியாகக் கொள்ளவேண்டும்.

அம்பேத்கர் என்னும் மாபெரும் மனிதரின் சிந்தனையையும் பணியையும் தமிழ் மக்கள் ஒட்டுமொத்தமாக அறிந்துகொள்ள என்சிபிஎச் நிறுவனம் கொண்டு வந்துள்ள தமிழாக்கத் தொகுப்புகள் முதல்படியாக இருக்கும். ஏற்கனவே வெளிவந்த தொகுப்புகள் பற்றிய மதிப்பீடுகளையும் விமர்சனங்களையும் கற்றறிந்தோரிடமிருந்தும் அம்பேத்கர் சிந்தனைகளில் இன்னும் நல்ல பரிச்சயம் உள்ளவர்களிடமிருந்தும் கேட்டுப்பெற்று அடுத்த பதிப்புகள் செழுமைப்படுத்தப்படும்ப்படும் என்னும் நம்பிக்கையோடு என்சிபிஎச் நிறுவனத்தாரையும் இந்தத் தொகுப்புகள் அனைத்தையும் ஒரே நேரத்தில் வெளியிடும் நிகழ்ச்சியையும், அதனையொட்டிய  இருநாள் கருத்தரங்கையும் ஏற்பாடு செய்துள்ள சென்னை பல்கலைக்கழக தமிழ் இலக்கியத் துறைத் தலைவர் பேராசிரியர் வீ.அரசு, அம்பேத்கர் பொருளாதார ஆய்வு மையத் தலைவர் முனைவர் எஸ்.சின்னம்மை ஆகியோரையும் பாராட்டக் கடமைப்பட்டுள்ளோம்.

குறிப்பு:
அண்ணல் அம்பேத்கர் நினைவுநாளை முன்னிட்டு வெளியிடப்படும் இக்கட்டுரை ‘தமிழில் அம்பேத்கர்' என்னும் தலைப்பில் ‘ தலித் முரசு' டிசம்பர் 2009இல் வெளியானது. பின்னர் ‘அம்பேத்கரின் சிந்தனையே தொடக்கப்புள்ளி' என்னும் தலைப்பு மாற்றத்துடன் ‘விடியல் பதிப்பகம்' கோவை 2012இல் வெளியிட்ட ‘சாட்சி சொல்ல ஒரு மரம்' என்னும் எஸ்.வி.ராஜதுரையின் கட்டுரைத் தொகுப்பில் சேர்க்கப்பட்டுள்ளது.

கடவுளுக்குத் தெரியாதவர்கள் - ஆதவன் தீட்சண்யா

கோபாலின் கேசட்டை நேற்றிரவுதான் பார்க்க முடிந்தது. கைக்கு வந்தும் ஒருவார கால  தாமதத்திற்கான நியாயத்தை ஒப்புக்கொள்வான் என்றாலும் உடனடியாக எனது அபிப்ராயத்தை அறிவதிலான ஆர்வம் மிகக் கொண்டிருந்தான். அவனது படங்களை பார்ப்பதற்கானதொரு மனநிலை பிரத்யேகமானது. ஆனால் அவன் இதை வலுவில் மறுப்பவன். படமென்பதாலேயே அதற்கொரு விசேஷ மரியாதை கொடுக்கும் மனப்பாங்கிலிருந்து பிறக்கிறது இப்பிரமை என்பான். அவனது ஒன்பதாவது படமிது. நான்கிற்கு உள்நாட்டிலும் அயலிலுமாக பல்வேறு விருதுகள்.

விருது வழங்குவோரின் சம்பிரதாயப் புகழுரைகளால் விவரிக்க முடியாத மேட்டிமை படிந்து படைப்பின் நோக்கம் திரிபட்டு மக்களிடமிருந்து அன்னியமாகிவிடுவதாகச் சலிப்புறுவான். முற்றாக நிராகரித்தான் நாசூக்கு கனவான்களது கிளப்புகளின் அழைப்புகளை. மினரல் வாட்டர் சகிதம் வந்து கதைக்கும் மேனாமினுக்கிகளால், 22 கிலோமீட்டர் நீளம் விற்கப்பட்ட தங்களின் சியோநாத் நதியை மீட்க ஜலசமாதி போராட்டம் நடத்தும் சட்டீஸ்கர் மக்களைப் பற்றிய தனது படத்தை எப்படிப் புரிந்துகொள்ள முடியும் என்பதே அவனது கேள்வி.

யாதொரு கருத்தின் மீதும் சார்புநிலை எடுப்பதில்லை அவன்.  நடைமுறை வாழ்வில் காணக்கிடைக்கும் மறக்கமுடியாத உண்மை நிகழ்வுகளை முன்பின்னாய்க் கோர்த்துத் தொகுத்தெடுப்பதில் கையாளும் நுட்பகதியிலான அணுகுமுறை பார்வையாளரை ஏதேனுமொரு பக்கம் சாய்ந்து வாதிட நெம்பும். உள்ளதை உள்ளவாறே முன்வைத் விரயும் காட்சிகளின் நேரடியர்த்தம் அதன் பின்புலத்தில் சொல்லப்படாத வேறொன்றுக்கான சிந்திப்பைக் கோரி நகரும்.

அவன் வெளிப்படையாகவே யாவற்றையும் சொல்வதாகவும் அதனாலேயே அவை கலைத்தன்மையற்றுச் சக்கையாய் இருப்பதாக ஒரு சாராரும், கலையுலக ஒளிவட்டங்களின் கவனிப்புக்காக மிகுந்த பூடகத்தை முன்னிறுத்துவதாய் மற்றாரும் குற்றமேற்றவதுண்டு. உங்களது அளவுகோலால் அடுத்தவனை அளக்காதீரென்று முகத்திலடித்துச் சொல்ல நாத்துடிக்கும் எனக்கு. அவனோ பூடகமென்று புரியுமளவு அதில் வெளிப்படைத்தன்மை பொதிந்திருப்பதாயும் நேரடியாய்த் தெரிபவை ரகசியங்களற்றே கிடப்பதாய் நினைக்க வேண்டியதில்லை என்றும் குறைவான சொற்பிரயோகங்களில் சாந்தமாக மறுப்பான். ஒப்பாரியிலும் தாலாட்டிலும் ராகம் தாளம் தேடும் கோட்பாட்டு வாத்திகளைப்போலவே படைப்பின் ரகசியங்களறிந்திடும் சிரத்தையற்ற எளிமைவிரும்பிகளும் எனது அனுதாபத்திற்குரியவர்களே என்பான். பால்யத்தில் நாம் கண்டும் காட்டியும் வந்த நிர்வாணத்தைத்தான் வாழ்நாள் முழுவதிலுமே ரகசியமெனப் பொத்திக்கொள்வதும் அதை அறியத் துடிப்பதுமாகத் தவித்து மாய்கிறோம் என்று கூறியது எத்தனைப்பேருக்கு புரிந்ததெனத் தெரியவில்லை.

கிராமத்து முரடனொருவனின் மனச்சட்டகம் வழியேயான சித்தரிப்பே அவனது படங்களென்ற குற்றச்சாட்டிற்கும் நேரடியானதில்லை அவன் பதில். ஆனால் அந்தோனியா கிராம்சியைப் பற்றிய ஒசூர் கூட்டத்தில் அவன் பேசியது இதை மனதில் கொண்டே என்றனர் பலரும். எவரொருவரும் ஏதேனுமொரு சட்டகத்திற்குள்ளிருந்தே காண்கிறார் உலகையென்றும் அது அவரவர் சுயத்தேர்வாய் மேலுக்குத் தெரிந்தாலும் நுண்முக வழிகளில் சமூகத்தால் திணிக்கப்படதே அதுவென்றும், ஏன் எதற்காக எவ்வாறு திணிக்கப்படுகிறது என்பதை அம்பலப்படுத்தக் கலை இலக்கியவாதிகள் படைப்பு வழியே துணிய வேண்டும் என்பதுமே பேச்சின் சாரம். அப்படியானால் நீயொரு கம்யூனிஸ்டா என்றதற்கு ஏன் எப்போதும் ஏதேனுமொரு முத்திரையைக் குத்தத் துடிக்கிறீர்கள் என்றான்.

இத்தனை படங்கள் வெளியாகியும், தொடங்கி முற்றுப் பெறாதிருக்கும் ‘வாதை’ என்கிற படமே அவனுள் கொந்தளிக்கிறது இன்னமும். அதை முடித்தப் பிறகே அடுத்து செய்வதென்ற கிடக்கை நிறைவேறவேயில்லை. உண்மையில் அப்படத்தை மிகத் தீவிரமாக லயித்து முயன்றான். இன்றளவும் ஆவேசம் வைத்திருக்கிறான். தேவையான தரவுகள் முழுதாகத் திரளும் முன்பே களமிறங்கிவிட்டதாக ஒரு கட்டத்தில் கருதியதும்கூட மேற்கொண்டு நகர முடியாமல் போனதற்குக் காரணம்.

ஐசன்ஸ்டீனின் மான்டேஜ் உத்தியையும் ஆனந்த் பட்வர்த்தனின் விவரண பாணியையும் இழைவானதொரு புள்ளியில் குழைத்துக் கையாண்டிருந்தான் வாதையில். புதுதில்லி நேரு நினைவு அருங்காட்சியக நூலகத்தின் ஆய்வாளர் உமா சக்ரவர்த்தி, சோஷியல் சயன்டிஸ்டில் எழுதியிருந்த Socical Pariahs and Domestic Drudges: Widowhood Among Ninteenth Century Poona Brahmins  என்ற கட்டுரையில் விவாதிக்கப்படும் ஒரு விதவையின் வாழ்வை அடிப்படையாகக் கொண்டதே வாதை. இதன்பொருட்டு ஆதாரச்சேர்க்கையாகச் சொல்லப்பட்டிருந்த புத்தகங்களை ஆழ்ந்து வாசித்தான். படப்பிடிப்பை அந்தக் கிராமத்திலேயே நடத்தும் முடிவு ஒருவகையில் சரிதான். நேர்மையானதும் கூட. ஆனால் தமது சொந்த வரலாற்றின் கோரமுகத்தை மறைத்துத் திரிய விரும்பும் சில அமைப்பினரின் மிரட்டலால் பொருத்தமான மாற்றிடத்தில் படப்பிடிப்பை நடத்த வேண்டியிருந்தது.

***

செம்புழுதி படியும் கற்சாலையொன்றில் தளர்ந்து உருள்கிறது குதிரைவண்டி. யாருமற்று உளையும் அனாதையைப்போல வண்டியின் அடிப்பாகத்தில் கருமையும் எண்ணெய்ப்பிசுக்கும் படிந்த லாந்தர் விளக்கொன்று முன்னும் பின்னும் அள்ளையிலுமாய் அசைகிறது மெல்ல. இரவெல்லாம் எரிந்த களைப்பு அதில் படிந்துவிட்டதைப்போல் தோன்றுகிறது. இன்னும் கொஞ்ச தூரம்தான் என்று மெதுவாகச் சொல்லுகிறான் வண்டிக்காரன் மராட்டியில்.

அடர்ந்த மரங்களூடே தெரியும் காரை பெயர்ந்து பாசி படர்ந்த கட்டிடம் ஒன்றின் வாயிலிலேயே வண்டி நிற்கிறது. மசகிடாத அச்சாணியில் இயைபற்றுச் சுழலும் சக்கரத்தின் வினோதவொலியில் கலவரமுற்ற பறவைகள் படபடத்து இரைகின்றன. வண்டிக்குள்ளிருந்து இறங்குவது யாரென்று முகம் காட்டுவதில்லை. குழம்பலாய்த் தோள்பட்டை மீது விழப் பார்த்த எச்சத்திற்குத் தப்பி லாவகமாய் விலகும் ஒருவரைப் பின்தொடர்கின்றனர் மற்றாரும். வர்ணம் உதிர்ந்து துருவேறிய பெயர்ப்பலகையில் மிச்சமிருக்கும் எழுத்துகள் அதன் நெடிய இருப்பையும் வரலாற்றையும் உணர்த்துவதாயிருக்கின்றன. 1900களின் துவக்கத்தில் சீர்திருத்தவாதி D.K.கார்வே அவர்கள் பூனாவில் நடத்திய விதவைகள் மற்றும் அனாதைப்பெண்கள் இல்லத்தில் தங்கி கல்வி பெற்ற விதவையொருவர் அதேரீதியில் இங்கு 1924ல் துவக்கிய இல்லம் இது.

காந்திஜியும் கஸ்தூரிபாயும் ஒருமுறை விஜயம் செய்தபோது எடுத்த புகைப்படம் சம்பங்கி மலரால் சூட்டப்பட்ட மாலைக்கிடையே பழுப்பேறித் தொங்குகிறது முகப்புக்கூடத்தில். புகைப்படத்தில் காந்திஜியின் வலப்புறமுள்ள பெண்ணொருத்தி நீண்ட கூந்தலோடு இருப்பது காட்டப்படுகிறது- குளோஸ்அப் காட்சியாக. ஆத்மார்த்த உரையாடலுக்காகத் தென்புறத்தே பச்சை மூடாக்காய்ப் படர்ந்து துலங்கும் மரங்களினடியில் விரிசலோடிய சிமெண்ட் பெஞ்சுகள். அவற்றின் மையத்தில்  சிதைபாடுற்ற தலையுடன் பெண்ணொருத்தியின் சிலை. தானே தன்னைச் செதுக்கிக் கொள்கிற கவனமும் துயரமும் கலந்திருக்கிறது அதன் வடிப்பில். தலையோடு இருந்திருக்குமானால் அதன் முகத்தில் பீறிப் பிரவகித்திருக்கக்கூடிய உணர்வுகள் இப்போதுமே அவ்வெளியெங்கும் ததும்பிப் பாய்கிறது பின்னணி இசையால்.

மத ஆச்சாரங்களையும் நடைமுறைகளையும் நிர்மூலமாக்கி வீடுகளைத் துறந்து வெளியேறி வருமாறு விதவைகளைத் தூண்டுவதாகக் குற்றம்சாட்டி, சனாதனக் கும்பலொன்று இவ்வில்லத்தைத் தாக்கியபோது சிலையின் தலையை உடைத்தனராம் ஆத்திரத்தில். சிலையேயாகினும் கூந்தல் புரளும் ஒரு விதவையின் கோலத்தை மத அனுஷ்டானங்களில் நம்பிக்கையுடையோரால் ஒருபோதும் சகித்துக்கொள்ள முடியாது என்று எச்சரிக்கவே இத்தாக்குதலை நடத்தியதாக நாக்பூரிலிருந்து மதவெறி அமைப்பொன்றின் தலைமையகம் அப்போது பெருமிதத்தோடு வெளியிட்ட அறிக்கையின் நகல் திரைமுழுக்க காட்டப்படும்போது, அதே அமைப்பினர் இப்போது கான்பூரிலும் மீரட்டிலும் நரோடாபாட்டியாவிலும் பிற பெரு நகரங்களிலும் செய்கிற அராஜகங்கள் கச்சிதமாக இணைக்கப்பட்டுள்ளன. அடுத்தக்காட்சியிலேயே ஆப்கனில் பர்தா அணியாமல் பொதுஇடத்தில் நடமாடிய பெண்ணைக் கசையாலடித்துத் தண்டிக்கின்றனர் தாலிபான்கள்.

இப்போது இதுகுறித்துப் பெண்ணியவாதிகள், மனிதஉரிமை ஆர்வலர்கள் உள்ளிட்ட சிலரின் பேட்டி. ‘இடுப்புக்கு மேல் எதையும் உடுத்தக்கூடாது என்றார்கள் முன்பு... இழுத்துப் போர்த்திக்கொண்டுதான் இருக்க வேண்டும் என்றார்கள் அப்புறம்... இன்னின்னது தான் உடுப்பு, இப்படியிருப்பது தான் அலங்காரமென்று கட்டுப்படுத்தும் அதிகாரத்தை எந்தக் கடவுளும் இவர்களுக்கு வழங்கவில்லை. ஏனென்றால் கடவுளுக்கு இவர்களைத் தெரியாது...’ என்றொரு ஆன்மீகவாதி சாடுவது திகைப்பான அனுபவம். பெண்களை உடல் மற்றும் மனரீதியில் சிதைத்துச் சிறுமைப்படுத்தி ஒடுக்குவதிலேயே  தங்களது புனிதம் காப்பாற்றப்படுவதாகக் காலகாலமாய் எல்லா மதங்களும் செயல்படுகின்றன. இந்த விசயத்தில் எல்லா மதங்களுக்கிடையேயும் வெட்கங்கெட்ட ஒறுறமை நிலவுவதாக The Otherside of Silence நூலாசிரியர் ஊர்வசி புட்டாலியா காட்டமாகத் தெரிவிக்கும்போது பின்னணியில் முன்சொன்ன காட்சிகளனைத்தும் வெளிர் வண்ணமாக ஓடுகின்றன.

ஒரு மடாதிபதியிடமும் கருத்துக் கேட்கப்படுகிறது. எடுத்தயெடுப்பிலேயே இதை வன்முறையென்று குறிப்பிடுவதைக் கண்டித்து மறுக்கிறார். ‘தன் தூய்மையைப் பாதுகாக்க நினைக்கும் ஒரு சாதி அதற்காக சில கட்டுப்பாடுகளை விதித்துக்கொள்வதை நீங்கள் எப்படி தப்பென்று குற்றம் சாட்ட முடியும்.? பொம்மனாட்டிகள் எவ்வாறிருக்க வேண்டுமென்று தர்ம சாஸ்திரங்கள் சொல்கின்றனவோ அதை மறுதலிக்கும் கலக மனப்பாங்கைப் பரப்பிப் பெண்களைச் சீரழிக்க வேண்டுமென்று சிலர் கங்கணங்கட்டி அலைகிறார்கள். கர்ப்பப்பையைக் கத்தரித்து நீக்கிக்கொள்ள வேண்டுமென்று கருஞ்சட்டை நாய்க்கன் தூண்டுவதற்கு அர்த்தமென்ன? அவிசாரித்தனம் செய்தாலும் அதை வெளியே தெரியாமல் மறைத்துவிடலாம் என்பதுதானே...?’ என்று சீறுகிறார்.

‘நீங்கள் குற்றஞ்சாட்டும் நோக்கில் தந்தை பெரியார் அதைச் செய்யவில்லை. குழந்தை பெறுகிற இயற்கைத்தளையைத் தாய்மையுணர்ச்சியெனத் தரித்துக் கொள்வதாலேயே, கர்ப்பம் தரிப்பது, குழந்தை பெறுவது, வளர்ப்பது என்று வெளியுலகமே அறியாமல் குடும்பம் என்ற அமைப்புக்குள்  பெண் சிக்கிக் கொள்கிறாள். உடல், மனரீதியான கவனம் முழுவதையும் இதிலேயே செலுத்த வேண்டியிருப்பதால் தன் ஆளுமை எதையுமே வெளிப்படுத்தாமல் ஒடுங்கிப் போகிறாள் என்கிற ஆதங்கத்திலிருந்துதான் கர்ப்பப்பையை வெட்டியெறிந்து விட வேண்டுமென்று பெண்களுக்கு அழைப்புவிடுத்தார் பெரியார்...’ என்று பேட்டியெடுப்பவர் விவரிக்கிறார். ‘‘சரிசரி போங்கோ... மடத்தை நாஸ்திகப் பிரச்சார மேடைன்னு நினைச்சுட்டீங்களா... தந்தை...ப்.. பெரியாராம்...’’ என்று இளக்காரத்தொனியில் மடாதிபதி சொன்னதும், ‘இந்தத் தகுதியும் சிறப்பும் உறவும் மக்களின் அன்பிலிருந்து பிறந்தது... ஒரு சாதிச்சங்கத் தலைவராக இருந்துகொண்டு உங்களை நீங்களே லோககுருன்னு கூப்பிட்டுக்கொள்வதைப் போன்றதல்ல...’’ என்று கோபத்தோடு பேட்டியெடுப்பவர் வெளியேறுகிறார்.

இப்போது படம் திரும்புகிறது மீண்டும் இந்த இல்லத்திற்கே. கடந்துவந்த அவலத்திற்கும் சாத்வீகம் மொழிகிற சனாதனியரின் கொடிய சுயரூபத்திற்கும் சாட்சியாக அச்சிலை அவ்வண்ணமே தலையும் முகமுமற்று முண்டமாய் இருப்பதுதான் பொருத்தமெனக் கருதி அவ்வாறே விட்டுவிட்டதாக இன்றைய நிர்வாகி விவரிக்கிறார். ஒவ்வொருவரும் எத்தகு இழிவேறி இங்கே தப்பிப் பாய்ந்து தஞ்சம் புகுந்தனரென்று அறிமுகமளிக்கிறார். அனாதைகள் ஓரிருவர், விதவைகளும் அவர்களில் சிலரின் குழந்தைகளுமே மிகுதியாயிருந்தனர்.

இல்லத்தின் ஏற்பாட்டில் பயின்று உத்தியோகஸ்தர்களாகியோரும் இங்கிருந்து மறுமணம் பூண்டு நல்ல நிலையிலிருக்கும் சிலரும் தருகிற நன்கொடையாலும் வளாகத்தின் தொழிற்கூடத்தில் முனையும் கைவினைப்பொருட்கள் விற்பனையாலும் இல்லத்தின் தேவைகள் பூர்த்தியடைவதாய்த் தெரிவிக்கும் நிர்வாகி, இவ்வளவு தன்னம்பிக்கையோடு தாம் இயங்குவதற்கு அடிகோலிய மூத்த தலைமுறையினரில் எஞ்சியிருக்கும் ஒருவரை அறிமுகப்படுத்த அழைத்துச்செல்கிறார்.

‘ஆனந்தியம்மா... ஆனந்தியம்மா..’ விளித்தும் அசைவில்லை பிரக்ஞையற்று படுக்கையிலிருக்கும் மூதாட்டியிடம். உயிரின் இருப்பையே சந்தேகிக்குமளவு மௌனம். நாலைந்து நாட்களாய்  நீடிக்கும் இக்கதியால், இரண்டொருநாட்கள் தாங்குவதே கஷ்டமென்று மருத்துவர் கைவிரித்துவிட்டதைத் துயரம் பொங்க சொல்கிறார் நிர்வாகி. இவ்விடத்திலிருந்து படம் இல்லம் விட்டு விலகி ஆனந்தியம்மாவின் கதையாகிச் சுழிகிறது.

ஆனந்தியம்மாவுடைய டைரியின் பழுப்புத்தாள்கள் படபடக்கின்றன திரைப்பரப்பில். மராத்தியில் எழுதப்பட்டிருப்பதன் தமிழாக்கம் சப்-டைட்டிலாக வருகிறது. இதுவரையிலும் நேரடிப்பதிவாக ஆவணத்தன்மையில் விரியும் காட்சி, பின்னிறுதியில் கதைப்படத்தன்மைக்கு மாறி முடிவில் நிஜத்தின் கொடூரத்தை முன்னிறுத்தி முடிகிறது.

மழிபடும் கேசக்கற்றைகளின் கருமை சூழ்ந்து நீளும் கரைகளுக்கிடையில் தேம்பியோடிக் கொண்டிருக்கிறது ஆறு. இருமருங்கும் தென்னஞ்சோலையில் வனைந்த சாலைகள். நன்கு அடுப்பில் புழங்கிய பானைகளைக் கவிழ்த்து வைத்து மண்டியிருக்கும் கரியைச் சாணை மழுங்கிய கத்தி கொண்டு சுரண்டிப் பழகிக்கொண்டிருக்கின்றனர் நாவிதச்சிறார்கள். மழிப்பதில் சற்றே கைவாகு பெற்றவர்கள் ஆற்றுக்கு வரும் கொடித்தடங்களில் கண்வைத்துக் காத்திருக்கின்றனர். சிறுமிகள், இளம் பிராயத்தார், நடுவயதுப் பெண்கள் என விதிவிலக்கின்றி இழுத்துவரப்படுகின்றனர் அண்டை அயல் கிராமங்களிலிருந்து "வேண்டாம்... வேண்டாம்... விட்டுவிடுங்கள்... நான் யாரையும் பார்க்கமாட்டேன்... எந்த ஆளோடும் பேசமாட்டேன்... பூ வேண்டாம்... பொட்டு வேண்டாம்... அடுப்படியே போதும்... அங்கேயே முடங்கிக் கொள்கிறேன்... யார் முன்னாலும் வரமாட்டேன்... வேண்டாம்... வேண்டாம்... என்னை அலங்கோலப்படுத்த வேண்டாம். அண்ணா நீயாவது சொல்லேன்... அக்கா... அம்மா... பாட்டி.. யாராவது தடுங்களேன்..." பயனற்ற வார்த்தைகளாகிக் காற்றில் வீணே கரைகிறது ஓலம். வேறுமொழியில் அவர்கள் கதறினாலும் வேதனை வந்து கவ்வியழிக்கிறது நம்மை.

தென்மராட்டியத்தின் புனிதத்தலங்களில் ஒன்றெனும் நரசிங்கவாடி கிராமத்தின் ஆற்றங்கரையே அது. இழுத்துவரப்பட்டவர்களில் ஒருத்தியான ஆனந்திபாய்க்குப் பலவந்தமாய் மொட்டையடிக்கப்படுகிறது. சுருண்டு சுருண்டு விழும் தனது கேசத்தை அள்ளியெடுத்து முத்தமிடுகிறாள். மாரடித்து வீறிடுகிறாள். வெற்றிகொண்ட குரூரத் திருப்தியில் ஓடுஓடு என்று வீட்டுக்கு விரட்டுகிறது ஆண்கள் வட்டம். சுமங்கலிப்பெண்களும் இணைந்து கொள்கிறார்கள் அவர்களோடு. உடைக்கப்பட்ட வளையல் துண்டொன்று கிழித்து மணிக்கட்டில் ரத்தம் பெருகிய கணத்தில் அடி வயிற்றிலிருந்தும் திரண்டு பாய்கிறது. இதுவரை அவள் அறிந்திராத புதுரத்தம். உயிரே உருகி வழிகிறது உதிரமாக. மனத்தின் வலிமைமீறி உடலின் வலியும் துயரும் சுருட்டி வீழ்த்துகிறது அவளை. இனி எத்தகைய பாதையில் அவளது பயணம் என்பதை சூசகமாய்ச் சொல்வதைப் போல ஆரஞ்சுத்தோப்புக்குள் அவள் மருண்டோடிய வழிநெடுக காயாத ரத்தம் மினுங்குகிறது பீடையின் கண்ணாக.

விலக்குற்ற பெண்களுக்கான ஒதுக்கத்தில் முடங்கத் தொடங்குகிறது வாழ்க்கை. இதேபோன்று பலவந்தமாய் மொட்டையடித்துத் தான் உருக்குலைக்கப்பட்டதை எண்ணித் துயருற்ற சிறுமியொருத்தி உணவெதையும் ஏற்க மறுத்துக் கடைசியில் செத்தே போய்விட்டாள் கடந்த வாரம் என்பதால் கண்காணிப்பு கூடுதலாயிருந்தது. ருதுவாகும் கணத்தில் பலி கேட்குமளவு தோஷம் மிக்கவளாய் இருந்ததாலேயே கணவன் இறக்க நேரிட்டது என்ற ஜோதிடப் பழியால் கூடுதலாயிருந்தன பரிகாரச் சடங்குகள். ஒன்பதாம் நாள்  தீட்டு கழித்தப் பிறகு கொட்டில் போன்று இருள் கவிந்த அறையொன்றில் நிரந்தர வாசகத்திற்காக விரட்டப்படுகிறாள். இருளைத் தவிரத் துணையாய் இங்கு எதுவுமேயில்லை.

இந்த அறையில்தானே அத்தை செத்தும் அடைந்துகிடந்தாள் என்று முணுமுணுக்கத் தொடங்கும்போது அத்தை பற்றிய காட்சிகள் ஃப்ளாஷ் பேக்காக அல்லாமல் துண்டு துண்டான கனவைப் போல் வந்துபோகின்றன... வாளிப்பின் ஒளியில் அவள் ஜொலிக்கும் காலத்தில் கணவன் இறந்து போனான். இரவு முழுவதும் தொல்லையூட்டும் அந்தக் கிழட்டுச் சனியன் ஒழிந்ததென்று அரும்பிய நிம்மதி வெகுகாலம் நீடிக்கவில்லை. ஒருநாள் தலையை மழித்துக்கொள்ளாவிட்டாலும் உலகமே அழிந்துவிடும் என்பதுபோல் கொதிக்கும் கணவனின் சகோதரர்கள் மூவருமே வாய்ப்புக் கிடைக்கும் போதெல்லாம் அவளை வேட்டையாடவே துடித்தனர். வீட்டுப்பெண்கள் அவளது முறையீட்டைப் பொருட்படுத்தவேயில்லை. ஒரு முண்டச்சி இது குறித்தெல்லாம் புகார் சொல்லக்கூடாது என்றனர். அவர்களைப் பொறுத்தவரை வெளியிலே போய் தாசிகளுக்குச் செலவழிப்பது இனி மிச்சமாகும் என்பது கூடுதல் சந்தோஷமாயிருந்தது. அத்தை விரும்பியிருக்கும் பட்சத்தில் இப்படியான தொடர்புகளைப் பேணிக்கொள்வது சாத்தியம்தான்.

இப்படியான கள்ளத்தொடர்புகள் வழியாக உருவாகிவிடக்கூடிய கர்ப்பத்தைத் தடுப்பதற்கும் கலைப்பதற்கும் வாழைப்பழத்தில் கற்பூரம் வைத்து விழுங்குவது உள்ளிட்ட பல்வேறு உபாயங்களை அறிந்துவைத்திருந்தனர் பெண்கள். கலைக்க முடியாத நிலையில் இதே அக்ரஹாரத்து விதவைகள் இருவரை சாதிப்பிரதிஷ்டம் செய்து அனாதையாக விரட்டியடித்தனர். இப்படிப்பட்ட பிராமண விதவைகளுக்காகவும் அவர்களது குழந்தைகளுக்காகவும் மகாத்மா ஜோதிராவ் பூலே நடத்திவந்த பாதுகாப்பு இல்லத்தில்தான் அவர்கள் அடைக்கலம் புக வேண்டியிருந்தது. செத்துப்போன சகோதரனின் வாரிசாக மிஞ்சியதால் குடும்பச்சொத்தில் பங்கு தருவதைத் தவிர்ப்பதற்காகவே அவிசாரிப் பட்டம் கட்டித் துரத்தியடிக்கப்பட்டவர்களும் கூட அதிலிருந்தனர்.

கர்ப்பம் தரிக்கும் முன்பே அத்தை விதவையாகி வந்தது குறித்து குடும்பத்தாருக்கு அளவற்ற மகிழ்ச்சி. இல்லையானால் அவனை மட்டுமல்லாது குழந்தையையும் பராமரிக்க ஆகும் செலவை யார் ஈடு கட்டுவது? என்னதான் அவள் இந்த வீட்டின் செல்லப்பெண்ணாய் இருந்திருந்தாலும் அதற்காக ஒரு அமங்கலியைக் கொஞ்ச முடியுமா...? கொழுந்தன்களிடமிருந்து தப்பிப் பிறந்தகத்திற்கு வந்து சேர்ந்தபோது ஆண்களின் தொல்லையைத் தவிர மற்றெல்லா நியமங்களையும் ஒழுக வேண்டியவர்களாகவே இருந்தாள் அத்தை.

ருசியான சாப்பாடு உடம்பிலும் மனசிலும் ஒரு விதவைக்கு எவ்வகையிலும் தேவையற்ற மதர்ப்பை உருவாக்கிவிடுமானால் அதன் விளைவு தமது தர்ம சாஸ்திரங்களையும் கட்டுப்பாடுகளையும் தகர்த்துவிடும் என்று ஆண்கள் மட்டுமல்லாமல் பெண்களும் அஞ்சியதால் வகைவகையான பட்சண, பதார்த்தங்களை மூவேளையும் மற்றவர்களுக்கு ஆக்கி வைத்துவிட்டு ஒரு நோயாளிக்கான பத்திய உணவைப்போல் உறைப்பும் புளிப்புமற்று சக்கை போன்றதொன்றையே அத்தை தனக்காகச் சமைத்துக்கொள்ள வேண்டியிருந்தது. அதுவும் ஒருவேளை சாப்பாடுதான். பலநாட்களில் எல்லோரும் சாப்பிட்டது போக மீந்ததையோ பழையதையோ சாப்பிட்டுக் கொள்ளவும் பழகியிருந்தாள். ஆகாரக்கேடுகளால் குன்றி உலர்ந்த பழம்போல் வெறுந்தரையில் தலை சாய்க்கும்போது ஊரடங்கியிருக்கும் நெடுந்துயிலில்.

எல்லோருக்கும் முன்பாக எழுந்துவிடும் அத்தை பின்னிரவில்தான் தூங்கப் போவாள். அதுவரையிலும் வேலை.... வேலை.... பெற்றோர், சகோதரர்கள் - அவர்களது மனைவி குழந்தைகளின் துணிகளைத் துவைப்பது, கொல்லைக் கிணற்றில் நீரிறைத்து நிறைப்பது, பண்டபாத்திரங்களைக் கழுவுவது, வீட்டைச் சுத்தப்படுத்துவது, சமைப்பது, வீட்டுக் குழந்தைகளைப் பராமரிப்பது என்று ஓயாத வேலை. வேலையொழிந்து ஓய்ந்திருப்பதை யாரேனும் கண்டுவிடும்பட்சம், வேண்டுமென்றே அரிசியில் பருப்பைக் கலந்துகொடுத்து இரண்டையும் தனித்தனியாகப் பிரித்தெடுக்கப் பணிக்கப்படுவாள். வேலையற்று சும்மாயிருப்பாளேயானால் அவள் மனம் அலைபாய்ந்து விடுமென்ற சந்தேகத்தின்பேரில் எப்போதுமே எதையாவது செய்துகொண்டே இருக்குமாறு மொத்த வீடுமே கண்காணித்து வேலைவாங்கியது. வருடத்தில் இரண்டு நார்மடிப்புடவைக்கும் கொஞ்சம் அவலுக்கும் இத்தனை பொறுப்பான வேலைக்காரியாகத் தங்கள் வீட்டுப் பெண்ணொருத்தியே கிடைத்திருப்பது குறித்த மகிழ்ச்சியை அவர்கள் ஒருபோதும் வெளிப்படுத்தியதேயில்லை. ஏனென்றால் ஒரு முண்டச்சியைப் பொறுத்தவரை அவை யாவும் அவள் அனுசரித்தேயாக வேண்டிய கர்மங்கள்.

அத்தையின் சாவுக்குப் பிறகு பூட்டிக்கிடந்த அந்த அறையில் அத்தையே வியாபித்திருக்கிறாள். நமக்கு பிறந்த வீடு புகுந்தவீடு எல்லாமே ஒன்றுதான். என்னைப்போல் அங்குமிங்கும் சீரழியாதே... நீயாவது தப்பிப்போய் விடு ஆனந்தி என்று அத்தை கேவியழுவதைப் போன்ற கனவினால் திடுக்கிட்டு முழிப்பவள் தப்பித்தாக வேண்டும் தப்பித்தாக வேண்டும் என்று தனக்குத் தானே தைரியம் சொல்லிக் கொள்பவளைப் போல் ஜெபிக்கிறாள்.

எந்த அயல் ஆடவனோடும் பேசுவதிலிருந்து முற்றாகத் தடுக்கப்பட்ட ஆனந்தி, தனித்தப் பின்னறையில் தலையை மழித்துக்கொள்ளும் பொருட்டு அவ்வப்போது சந்தித்தேயாக வேண்டிய நாவிதனோடு தன்னைப் பகிர்ந்து கொண்டு தலையை மழித்துக்கொள்ளாமலேயே வெளியே வருகிறாள் ஒருநாள். "நடந்தது என்னவென்று தெரியாதபடிக்கு மறைத்துவிட வேண்டுமென்றோ கள்ளத்தனமாய் இத்தொடர்பு நீடிக்க வேண்டுமென்றோ நான் விரும்பவில்லை. மாறாக ஒரு பெண்ணின் மனதுக்கும் உடலுக்கும் அவளே எஜமானி என்றும் அதில் எதன் பேராலும் தலையிடும் உரிமை யாருக்கும் கிடையாது என்பதையும் எல்லோரும் அறிந்துகொள்ள வேண்டுமென்பதே எனது நோக்கமாயிருந்தது. உடல்தேவையின் பொருட்டோ கலக மனப்பான்மையினாலோ பழிவாங்கும் உணர்வினாலோ - எதனால் அவ்வாறு நடந்துகொண்டேன் என்பதை இதுவரையிலும் நான் ஆராயவில்லை. ஆனாலும் என் காரியம் என்னளவில் குற்றமற்றது என்று இன்றளவும் நம்புகிறேன்." என்று ஆனந்தியம்மாவுடைய நாட்குறிப்பின் வாசகங்கள் திரையில் காட்டப்படுகின்றன.

தன் மகள் விதவையாகி வீட்டிலிருக்கும்போது அவளைவிடவும் சிறுவயதுப் பெண்ணை மனைவி செத்த மூன்றாம் மாதமே இரண்டாம் தாரமாய்க் கட்டி வந்தது குறித்துச் சிறிதும் வெட்கமற்றிருந்த அவளது தந்தை இப்படியொரு அனுலோமக்கேடு தன் வீட்டில் நடந்துவிட்டதே என்று அரற்றுகிறார். தீராத களங்கத்தை ஏற்படுத்திவிட்டதாக நாவிதனையும் ஆனந்தியையும் குடும்பமும் ஊரும் தூற்றுகின்றன, தாக்குகின்றன. அக்கணம் வரையிலும் அவனை ஆணென்றே அவர்கள் யாரும் கருதியதேயில்லை. அவர்களைப் பொறுத்தவரையில் அவனைப் போன்ற தொழிலில் உள்ளவர்கள் மனிதர்களே கிடையாது. பிறகெங்கே அவனை ஆணாகப் பார்ப்பது? அவனும்கூட தன்னைப் பற்றி அவ்வாறே கருதியிருந்தான் அதுகாறும். தாக்குதல் மூர்க்கமானபோது கீழே கிடந்த சவரக்கத்தியை ஒருகையிலும் மறுகையில் நாவிதனையும் பிடித்தபடி எதிர்த் தாக்குதலுக்குத் தயாரானவளைப் போல ஆனந்தி முன்னேறும்போது அனைவரும் பயத்திலும் அதிர்ச்சியிலும் விலகிப் பின்வாங்குகின்றனர். கத்தியோடும் அவனோடும் மனம் நிறைந்த தைரியத்தோடும் ஓடிவந்து ரயிலேறுகிறாள்.

பிராமணப் பெண்ணொருத்தியோடு உடலுறவு கொண்டதன் மூலம் என்னென்ன தெய்வக்குற்றமும் பழிபாவமும் தனக்கும் தன் குடும்பத்துக்கும் நேருமோ என்ற அச்சத்திலும் குற்றவுணர்ச்சியிலும் உளைச்சல் கொண்ட நாவிதன், ரயில் ஒரு ஆற்றைக் கடக்கும்போது குதித்து தற்கொலை செய்து கொண்டான். கோழைகள் வாழ்ந்தாக வேண்டிய கட்டாயம் ஏதுமில்லை என்று பொருமியபடி அவள் வந்திறங்கிய இடம் பூனா என்று தெரிந்துகொள்வதற்குள் சில நாட்களாகிவிட்டன. ராணுவக் கேந்திராலயத்தின் மதிலோரம் சுருண்டு கிடந்தவளை டெண்ட்டுக்குள் தூக்கிப்போகப் பார்த்த சிப்பாய்களிடமிருந்து தப்பியோடி வந்து இந்த இல்லத்தில் தஞ்சம் புகுந்து கிட்டத்தட்ட 72 வருடங்களாகிவிட்டன.

ஆற்றங்கரையில் மழித்து சுருண்டு கிடக்கும் முடிக்கற்றைகள் அப்படியே இழைந்து குழைந்து படுக்கையிலிருக்கும் மூதாட்டியின் நீண்டு நரைத்த கேசமாகத் திரை முழுக்க விரிகிறது. நல்லத்தங்காளின் முடி கிணறு முழுக்கப் பரவிக்கிடந்ததாமே அப்படி. "அந்த ஆற்றுநீரின் சலசலப்பை உற்றுக் கேளுங்கள். எனது கேவலும் விம்மலும் அவலம் பொருந்திய ஓலமும் இப்போது அதில் இருக்காது. ஆம் ஜெயித்தவர்கள் அழுவதில்லை" என்ற டைரியின் வாசகத்தோடு படம் முடியும்போது ஆனந்தியம்மா பூரணத்தில் மூழ்கிய அமைதியோடு படுக்கையிலிருக்கிறார். இப்போதும் அவர் தலைமாட்டில் கைக்கெட்டும் தூரத்தில் அதே கத்தியிருக்கிறது துருவண்டாமல்.

***

காட்சிரூபமான ஒரு படத்தின் முழு ஆகிருதியைத் தேர்ந்த மொழியாளுமை கொண்டவனாலும் கூட நுட்பமாக விவரிக்க சாத்தியமில்லையென்ற புரிதலுடனேயே என்னால் விவரிக்கப்பட்டிருக்கும் கதை அதனளவில் ஒரு படமாக முழுமையுற்றிருப்பதாகவே கருதினோம் நானும் பார்த்த மற்றவர்களும். இளம்வயது ஆனந்தியாக நடித்திருந்த வங்காள வீதிநாடக நடிகை சாரு அப்படியொரு நேர்த்தியாக உணர்வுகளை வழியவிட்டிருந்தாள். நூறுநூறாண்டுகளின் கொடுமையும் துயரமும் எனக்குள் படிந்துவிட்டதாக உணர்கிறேன் என்று அவள் சொன்ன வார்த்தைகளே எங்களின் மனநிலையைச் சொல்லவும் பொருத்தமானது என்று நம்புகிறேன்.

படம் வெளியாகியிருக்கும்பட்சம் தீபா மேத்தாவும் மீராநாயரும் ஷபனா ஆஸ்மியும் தற்போது எதிர்கொள்ள நேரிட்டவைகளைவிடவும் மேலதிகமான விமர்சனங்களை இவன்தான் முதன்முதலில் எதிர்கொள்ள நேரிட்டிருக்கும். அல்லது ஆனந்த் பட்வர்த்தனின் war and peace போல தடை செய்யப்பட்டிருக்கவும் கூடும். படைப்புச்சுதந்திரம்  குறித்து ஜம்பமடிப்பவர்கள் ஒரு படைப்பு தாக்குறும்போது எப்படிப் பம்மிப் பதுங்குகிறார்கள் என்பதைக் கூட நாம் முன்கூட்டியே அறியும் வாய்ப்பும் லபித்திருக்கும். ஆனால் தனது ஆவேசத்தை வெளிப்படுத்துவதற்காக ஒரு அப்பாவி நாவிதனைப் பலி கொடுக்க நேர்ந்தது குறித்த ஆனந்தியம்மாவின்  தீராத உளைச்சலைப் படம் நழுவவிட்டுவிட்டதாக அவன் கொண்டிருக்கும் அதிருப்தியே படத்தை முடக்கி வைத்துள்ளது. ஆனந்தியம்மா அவன்மீது அருள் பொழியும் கணத்தில் நாட்டின் திரையரங்குகள் நொறுக்கப்படுமென உள்மனம் என்னை எச்சரிக்கிறது.

(2003)