என் வானவில்லில் ஏழுநிறங்கள் இல்லை - ஆதவன் தீட்சண்யா

கேரள சாகித்ய அகாதமி வெளியிடும் "சாகித்ய சக்ரவாளம்" 2023 மார்ச் இதழுக்காக என்.ஜி.நயனதாரா  எடுத்த நேர்காணல். மலையாளத்தில் மொழிபெயர்த்தவர் : ஷாபி செருமவிலாயி

சமூக ஒடுக்குமுறைகளுக்கு எதிரான உணர்வை கவிதையின் ஊடாக வெளிப்படுத்தும் தமிழ் மரபு சமகால கவிதையிலும் தொடர்கிறது?  

சகமனிதர்களின் அவலங்களிலோ சமூக நடப்புகளிலோ கண்பதித்தால் ஒரு பூ மலர்ந்திடும் தருணத்தினைக் காணும் இன்பத்தைத் துய்க்க முடியாமலே போய்விட நேரும் என்று மழுப்புகிற தூய(?) கவிஞர்களால் ஆக்கிரமிக்கப்பட்டது தான் தமிழ்க்கவிதை. மெய்யுலகத் தொடர்புகளைத் துண்டித்துக்கொண்டு மெய்நிகர் உலகில் சாட்ஜிபிடி போன்ற செயற்கை நுண்ணறிவுச் செயலிகளிடம் உரையாடுகின்ற தற்காலத்தவருக்கு இவர்கள்தான் முன்னோடிகளாக இருக்கக் கூடும். உள்முகத் தேடல் என்று தமக்குள்ளேயே புதையும் இந்தக் கவிதைப்பரப்பினுள் உழைப்பு, உற்பத்தி, விநியோகம், அதிகாரம் சார்ந்து நிலவுகின்ற ஏற்றத்தாழ்வினையும் அதை நிலைநிறுத்தும் ஒடுக்குமுறைகளையும் நியாயப்படுத்தும் கருத்தியல்களையும் எதிர்க்கின்ற பாரம்பரியம் விதிவிலக்கானதொரு சிற்றோடையாக இருந்து வந்திருக்கிறதேயன்றி அது ஒருபோதும் மைய நீரோட்டமாக இருந்ததில்லை. மதிக்கத்தக்கச் சிந்தனையாளர்களும் மனிதவுரிமைச் செயற்பாட்டாளர்களுமான எஸ்.வி.ராஜதுரையும் வ.கீதாவும் கூட அவர்கள் மொழிபெயர்ப்பில் வெளியான “கடைசி வானத்துக்கும் அப்பால்” என்கிற கவிதைத்தொகுப்பின் முன்னுரையில் இதே மதிப்பீட்டை வெளிப்படுத்தியுள்ளனர்.  

நம் காலத்தின் எதிர்ப்புணர்வு, அதிகாரத்திலுள்ள பார்ப்பனீயத்தையும் கார்ப்பரேட்டியத்தையும் (நான் இந்தக் கூட்டணியை பார்ப்பரேட்டியம் என்கிறேன்; ஆனந்த் டெல்டும்ப்டே பாசிஸம்+ என்கிறார்) அம்பலப்படுத்துவதிலும் அவற்றை முறியடிக்க மக்களை கிளர்ந்தெழச் செய்வதிலும் முனைப்பு கொண்டுள்ளது. மக்களை மனிதநிலையிலிருந்து பலபடிகள் கீழே தாழ்த்தி வைத்திருக்கும் இவ்விரண்டுக்கும் நேரடியான மாற்று சமத்துவம் தான். சமத்துவம் என்கிற ஆக நவீனமான கருத்தாக்கத்தை சொந்த வாழ்வியல் தேவையிலிருந்து கோருகின்ற சமூக அடுக்கினரிடமிருந்து வெளிப்படும் கவிதைகள் தன்னியல்பாகவே இந்தச் சமூக அமைப்புக்கும் நடப்புகளுக்குமான எதிர்ப்புணர்வை இன்றளவும் கொண்டுள்ளன. 

உங்களது கவிதையொன்று மண்ணுக்கும் சாதியுண்டு என்று முடியும். இன்னும் எத்தனை காலத்திற்கு கவிதை, போராட்டங்களுக்குக் குரல் கொடுப்பதாக இருக்குமென நினைக்கிறீர்கள்?  என்றாவதொரு நாளின் முடிவில் வெளிச்சம் வருமா? 

மனிதகுலத்தின் அடிப்படை வாழ்வாதாரமான நிலத்தை பூமித்தாய் என்றும் புண்ணிய பூமி என்றும் போற்றுகிறார்கள். ஆனால் குறிப்பிட்டதொரு நிலப்பரப்பில் வாழும் மக்களின் சாதிதான் அந்த நிலத்திற்கும் அதன் மக்களுக்கும் தெய்வங்களுக்கும் வழிபாட்டிற்கும் திருவிழாக்களுக்குமான மதிப்பைத் தீர்மானிக்கிறது. தாயைப் பழித்தாலும் தண்ணீரைப் பழிக்கக்கூடாது என்பார்கள். ஆனால் குடிநீர்த்தொட்டியில் மலத்தைக் கரைப்பார்கள் அல்லது செத்த நாயைத் தூக்கிவந்து குடிநீர்த்தொட்டிக்குள் வீசிவிட்டுப் போவார்கள். தீட்டு X புனிதம், உயர்வு X தாழ்வு, ஒதுக்குதல் X ஒதுங்குதல் என்னும் சாதியக் கருத்தாக்கம் இயற்கை வளங்களையும் அன்றாட வாழ்வின் அனைத்து நடத்தைகளையும் முடிவுகளையும் பாகுபடுத்துகிறது. இந்தப் பாகுபாட்டின் கொடூரத்திற்கு நேரடியாய் ஆளாகியிருக்கிற அல்லது இப்போதில்லாவிடினும் எப்போதேனும் ஆளாக நேரிடும் என்கிற அச்சத்தில் மனவுளைச்சலுக்கு ஆளாகிற எனது கவிதையின் உள்ளடக்கம் என்னவாக இருக்கும்? என் முன்னே நீட்டப்படும் குவளையில் உள்ள தண்ணீரில் மலம் கலந்திருக்காது என்று எந்த நம்பிக்கையில் நான் குடிக்கமுடியும்? இந்த இழிநிலையை அப்படியே வைத்துக்கொண்டு வாழ்க்கை உன்னதமானது என்றோ மனிதர்கள் மகத்தானவர்கள் என்றோ நான் எப்படி எழுதுவேன்? இந்த அவலத்திலிருந்து கடைசி மனிதரையும் விடுவிப்பதற்கான போராட்டம் நீடிக்கும் வரை, அந்தப் போராட்டத்திற்கு வலுசேர்க்கிற - அதன் நியாயத்தைப் பரந்த சமூகத்தின் முன்வைத்து உரையாடுகிற பணியை விடவும் மேலான நோக்கம் எதுவும் எனது கவிதைக்கு அவசியமில்லையெனல் கருதுகிறேன்.   

இந்திய / தமிழ்ச்சமூகத்தை மனிதாயமானதாகவும் ஜனநாயகப் பண்புடையதாகவும் தகுதிபடுத்தி ஒளிதுலங்கும் நற்காலத்திற்கு இட்டுச்செல்லும் வரலாற்றுக்கடமை தலித்துகள் பெண்கள் மற்றும் உழைப்புச்சக்தியைத் தவிர வேறொன்றையும் உடைமையாகக் கொண்டிராத உழைப்பாளி மக்கள்மீது சுமத்தப்பட்டுள்ளது. சமத்துவத்திற்கு குறைவான எதுவொன்றிலும் நிறைவடைய முடியாத அவர்கள் தமது நெடிய போராட்டத்தினூடாக ஈட்டிவரும் வெற்றியினால் தான் இந்தியாவுக்கு உலக சமூகத்தின் முன்னே கொஞ்சநஞ்ச மரியாதையாவது மிஞ்சியிருக்கிறது. வரலாற்றுக் கட்டாயம் அல்லது தவிர்க்கவியலாத தன்மையினால் தமது வாழ்நிலையில் மாற்றம் நிகழ்ந்துவிடும் என்கிற கோட்பாட்டு தர்க்கங்களுக்குள் தலையைப் புதைத்துக் கொள்ளாமல் இந்த நாட்டை அவர்கள் தமது இலக்கை நோக்கி இழுத்துப்போவதில் அங்குலம் அங்குலமாக முன்னேறி வருவதைத்தான் நீங்கள் குறிப்பிடும் ஒளியாக விளங்கிக்கொள்கிறேன். அந்த ஒளி என்றோ ஒரு நாளின் முடிவில் காணக்கூடியதாக அல்லாமல் அன்றாடம் சுடரக்கூடியதாய் இருக்கிறது.

 உங்களது கவிதைகள் குறித்து என்ன நினைக்கிறீர்கள்? 

யாவருக்கும் பிடித்தமான, பொத்தாம்பொதுவான கவிதைகளை எழுதத் தெரியாதவனாக இருப்பது குறித்து எனக்கு எந்த வருத்தமும் இல்லை. பொம்மைக்கண்களைக் பொருத்திக் கொண்டவன் போல் எந்த உணர்ச்சியையும் வெளிக்காட்டாமல் எல்லாவற்றையும் வெறுமனே வேடிக்கைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்க ஏலாமல் தத்தளிப்பவன் நான். என்னை சமநிலை தவறச் செய்கிற அல்லது எழுதத் தூண்டுகிற புறநிலை  விசயங்களிலிருந்து என் சொந்த அனுபவத்துடன் இழைகிற அல்லது அவ்வாறு உட்கிரகித்துக்கொள்ள முடிகின்றவற்றை மட்டுமே எழுதுகிறேன். எனது கவிதையின் மூலகங்கள் யாவும்  எனது மொழியிலிருந்தும், எனது நிலப்பரப்பிலிருந்தும், எனது சக மாந்தர்களிடமிருந்தும் எனது வாழ்நிலையிலிருந்தும் பெறப்பட்டவை. ஆகவே, என்னை ஆற்றுப்படுத்திக்கொள்ள அல்லது இயல்புக்குத் திருப்பிட நான் எழுதிக்கொள்ளும் கவிதை எனக்கு மட்டுமேயானதாக இருக்கமுடியாது, இருக்கக்கூடாது எனக் கருதுகிறேன். அந்தக் கவிதையில் உங்களில் யாரேனும் உங்களைக் காணமுடிந்தால் என் கவிதையின் இலக்கு அதுவேயென பலம் பெறுகிறேன். 

எப்படி எழுதத் தொடங்கினீர்கள்?

உண்மையில் இதற்கான பதில் எனக்குத் தெரியவில்லை. ஆனால் ஒன்றுமட்டும் உறுதி: நான் கருவிலே திருவுடையவன் அல்ல. எனது பேனா எந்த தெய்வத்தினாலும் அருளப்பட்டதல்ல. மாணவப்பருவத்தில் எழுதப்பட்ட என் முதல் கவிதையின் முதலடி அசரீரியிலிருந்து பெறப்பட்டதல்ல. என் கவிதையின் பாடுபொருளும் மொழியும் வாசகர்களும் மனிதர்கள் தான். 

ஊரக வாழ்வும் நகர்ப்புற வாழ்வும் ஒன்றையொன்ரு எதிர்க்கும் இருமைகளாக உள்ளன. நகரமயமாக்கம் சமுக வாழ்வில் ஏற்படுத்தியுள்ள தாக்கங்களை எப்படி பார்க்கிறீர்கள்?

பென்னம்பெரிய கட்டிடங்களும், அகன்ற சாலைகளும் வெள்ளமெனப் பொழியும் விளக்கொளியும், வாகனங்களும், தகவல் தொடர்பும், வணிக வளாகங்களும் அவற்றில் குவிந்திருக்கும் பொருட்களும், அடுக்குமாடிக் குடியிருப்புகளும், குடிநீர் இணைப்புகளும் தொழிற்கூடங்களும் கல்விச்சாலைகளும் மருத்துவமனைகளுமாக நகரங்கள் விரிவடைந்த வண்ணமுள்ளன. ஐ.நா. சொல்லும் ஒரு கணக்கின்படி இந்த வகையில் அடையாளம் காணப்பட்டுள்ள 475 பெருநகரங்களிலும் 7935 சிறு நகரங்களிலும் 2030ஆம் ஆண்டில் 40 கோடிக்கும் மேலானவர்கள் வசிப்பார்கள் என கணிக்கப்படுகிறது. 

இந்த நகரங்கள், கிராமங்களுக்குக் கிட்டாத பல வசதி வாய்ப்புகளையும்  உள்கட்டமைப்பினையும் பெற்றிருந்தபோதிலும் இவற்றைப் பகிர்ந்து கொள்வதில் சாதி, மதம், பாலினம், வர்க்கம் சார்ந்து ஒவ்வொரு நகரமும் தன்னளவில் திட்டவட்டமான பாகுபாடு நிறைந்ததாக உள்ளது. காலநிலை மாற்றங்கள், வேளாண்மை நசிவு, கடன்சுமை, சாதிக்கொடுமை உள்ளிட்ட பல காரணங்களால் கிராமங்களிலிருந்து வெளியேறி நகரங்களுக்கு வருகின்றவர்கள் மீது (ஆண்டுதோறும் சுமார் 2 கோடி பேர்) இந்தப் பாகுபாடு மேலும் மூர்க்கமாக வெளிப்படுகிறது. 

வாழ்வாதாரம் தேடியலையும் உள்நாட்டு இடப்பெயர்வுகளை, நகரங்களை ஆக்கிரமிக்கும் சதியாகவும் சட்டவிரோதமாகவும் பார்க்கும் குரோத மனப்பான்மை நீதிமன்றங்களையும் பீடித்துள்ளது.  இட நெருக்கடி, வளங்களின் பற்றாக்குறை, சூழல் மாசு போன்ற பிரச்னைகள் இல்லாத வகையில் அனைவரையும் உள்ளடக்கிய திட்டமிடலுடன் நகரங்களை உருவாக்குகிற – விரிவாக்குகிற அணுகுமுறை இங்கு ஏட்டளவிலானவை. 

உலகமயமாக்கலுக்குப் பிந்தைய இந்த முப்பதாண்டுகளில் கல்வி, பொது சுகாதாரம், மருத்துவம், குடிநீர் விநியோகம், மின் விநியோகம், கழிவுநீர் அகற்றம், பொதுப்போக்குவரத்து ஆகியவற்றை நிறைவேற்றும் பொறுப்பிலிருந்து அரசுகள் வெளியேறுவதுடன் இப்பொறுப்புகள் தனியார் வசம் ஒப்படைக்கப்படுகின்றன. இதனால் வாழ்க்கைச் செலவினம் கூடி நகரவாசிகளின் வாழ்க்கைத் தரம் குறைகிறது. அதிலும் குறைந்த வருமானமுள்ளவர்களின் துயரம் சொல்லி மாளாதது. 

இதெல்லாம் ஒருபுறமிருக்க, நகரங்களின் பெரும்பாலான மனிதர்கள் – குறிப்பாக மேட்டுக்குடியினரும் நடுத்தர வர்க்கத்தினரும் அப்படியொன்றும் கிராமத்தார்களைவிட மேம்பட்ட நவீனமான சிந்தனை கொண்டவர்கள் அல்ல. அவர்கள் நகரத்தின் எல்லா வாய்ப்புகளையும் அறிவியல் தொழில்நுட்ப வளர்ச்சிகளையும் பயன்படுத்தி நிலவுடைமைச் சமூகத்தின்- முடிந்தால் அதற்கும் முந்தைய காலக்கட்டங்களின் மதிப்பீடுகளை உள்வாங்கிய நகரங்களைத்தான் கட்டமைத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். இவர்களது வீடுகளில் குடும்ப ஜனநாயகம் பேணப்படுவதில்லை. தனது அண்டை வீட்டில் வேறு பண்பாட்டுப் பின்புலம் உள்ளவர் வசிப்பதை சகித்துக் கொள்ள மறுக்கிற சராசரி இந்தியரிலிருந்து நகரவாசிகள் எவ்வகையிலும் வேறுபட்டவர்களாக இல்லை. உணவு, வழிபாடு, நம்பிக்கைகள் சார்ந்து சகமனிதர்களை ஒதுக்குவதிலும் இதே நிலை தான். பெருவீதமான திருமணங்கள் சொந்தசாதிக்குள் மட்டுமே நடக்கின்றன. 1970ஆம் ஆண்டு நடந்த மொத்த திருமணத்தில் 5% மட்டுமே சாதிக்கலப்புத் திருமணங்கள் என்றால் அது ஒரு சதவீதம் அதிகரித்து 6% ஆவதற்கு 42 ஆண்டுகள் தேவைப்பட்டுள்ளது. பெண்கள் மீதும் தலித்துகள் மீதும் 15 நிமிடங்களுக்கு ஒரு வன்முறை நிகழ்த்தப்படும் தேசிய சராசரியிலிருந்து நகரவாசிகள் வேறுபட்டிருப்பதாக சொல்ல முடியவில்லை. வேண்டுமானால் ஒடுக்குமுறையின் வடிவங்களில் நுட்பங்கள் கூடியிருக்கலாம். 

 தமுஎகச செயல்பாடுகள், அமைப்பின் அக்கறைகள் பற்றி?

1975 ஆம் ஆண்டு ஜனநாயக உரிமைகள் அனைத்தும் மறுக்கப்பட்ட அவசரநிலைக் காலத்தில் கருத்து வெளிப்பாட்டுச் சுதந்திரத்தை உயர்த்திப் பிடித்து உருவான அமைப்பு தமிழ்நாடு முற்போக்கு எழுத்தாளர் கலைஞர்கள் சங்கம் (தமுஎகச). உருவான காலந்தொட்டு சமூகத்தின் மதிப்புமிக்க கலை இலக்கிய ஆளுமைகளும் ஆய்வாளர்களும் விமர்சகர்களும் இவ்வமைப்பில் இணைந்து பணியாற்றிவருகிறார்கள். மூன்றாண்டுகளுக்கொரு முறை கிளை முதல் மாநிலம் வரை ஜனநாயக முறைப்படி மாநாடுகளை நடத்தி செயல்திட்டங்களை உருவாக்கிக் கொள்கிறோம். தற்போது 22 ஆயிரம் பேர் உறுப்பினர்கள். 

சமூக அரசியல் பண்பாட்டு வெளிகளில் முனைப்படைந்து வரும் பிரச்னைகளில் தலையிடுவது, விவாதங்களின் வழியே கருத்துருவாக்கம் செய்வது, கலை இலக்கிய முகாம்களையும் நூல் விமர்சனக் கூட்டங்களையும் புத்தகக் கண்காட்சிகளையும் நாடகவிழாக்களையும் நடத்துவது என எமது செயல்பாடு தொடர்கிறது. தமிழ்ச்சமூகத்தின் பாரம்பரியக் கலைகளை மீட்டுருவாக்கம் செய்து மேடையேற்றுகின்ற கலை இரவு என்கிற வடிவம் தமுஎகசவின் கொடையாகும். ஆண்டுதோறும் உலகத் திரைப்பட விழாவையும், குறும்பட – ஆவணப்பட விழாவையும் நடத்தி வருகிறோம். ஒவ்வோராண்டும் சிறந்த நூல்களுக்கும் ஆவணப்படங்களுக்கும் குறும்படங்களுக்கும் ஆளுமைகளுக்குமான 15 விருதுகளும், சிறந்த 3 திரைப்படங்களுக்கான விருதுகளும் வழங்கப்படுகின்றன. 

சமூகம் பலமுனைகளிலும் அடைந்துள்ள முன்னேற்றங்களையும் கருத்தியல் வளர்ச்சியையும் பின்னுக்குத் தள்ளுகிற வலதுசாரி கருத்தியல் மேலெழுந்து வரத்தொடங்கிய காலம் முதலே அதன் வெறுப்பரசியலையும் பிளவுவாத அபாயத்தையும் எதிர்த்து பல வடிவங்களில் பரப்புரை செய்து வருகிறோம். தேசிய கல்விக்கொள்கை வரைவறிக்கையாக முன்வைக்கப்பட்ட நாள்முதலே அதற்கெதிராக மாநில அளவில் இயக்கங்களையும் கல்வி உரிமை மாநாட்டையும் நடத்தி உண்டாக்கிய அழுத்தம் மாநிலத்திற்கென்று தனியாக கல்விக்கொள்கையை உருவாக்கும் நிலையை ஏற்படுத்தியுள்ளது. குடியுரிமைத் திருத்தச்சட்டம், வேளாண் திருத்தச் சட்டம், திரைப்பட தணிக்கைச் சட்டம், பீமா கோரேகான் பொய்வழக்கு ஆகியவற்றுக்கெதிரான போராட்டங்களிலும் எம்மை இணைத்துக் கொண்டிருக்கிறோம்.  

கொரானா பொதுமுடக்கக்காலம் எங்களது செயல்பாடுகளை பன்மடங்காக்கியது. இணைய வழியாக நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட கருத்தரங்குகளை நடத்தினோம். வாழ்வாதாரம் இழந்த நாட்டுப்புறக் கலைஞர்களையும் எழுத்தாளர்களையும் பாதுகாத்திட எம்மாலான அனைத்தையும் செய்தோம். இணையவழியில் திரைப்பள்ளியையும், அரசுப்பள்ளி ஆசிரியர்களுக்கான நாடகப் பள்ளியையும் நடத்தினோம். தற்போது தஞ்சாவூரில் நிரந்தர திரைப்பள்ளி செயல்பட்டு வருகிறது. தமிழ்த் திரையுலகில் கவனம் பெற்றுள்ள ஆளுமைகள் பலரும் இதன் ஆசிரியர்களாக பங்கேற்கின்றனர்.  

வீடுதோறும் உறுப்பினர், வீதிதோறும் கிளை என்கிற இலக்குடன், தமிழ்நாட்டில் தமுஎகச இல்லாத ஊரே இல்லை, நிகழ்ச்சி நடக்காத நாளே இல்லை என்கிற அளவுக்கு எமது செயல்பாட்டை விரிவுபடுத்திவருகிறோம். 

தமிழ்நாட்டில் புத்தகங்களின் பரவல் எவ்வாறுள்ளது?

பெரும்பாலான தமிழர்களின் வீடுகளுக்குள் முதலில் வந்த அச்சடிக்கப்பட்ட காகிதம் பஞ்சாங்கம் அல்லது அரசுக்கு வரியோ வட்டியோ செலுத்திய ரசிதுகளாக இருக்கக் கூடும். எழுதப்பட்ட முதல் காகிதமாக ஜாதகம் அல்லது நில ஆவணங்கள் இருக்கலாம். (விதிவிலக்காக சிலரது வீடுகளில் அரிதான ஓலைச்சுவடிகள் இருந்திருக்கின்றன). இவற்றுக்கு அடுத்தக்கட்டத்தில் வந்துசேர்ந்தவை பாடப்புத்தகங்கள். இவையல்லாத வேறு புத்தகங்களை நூலகத்தில் வேண்டுமானால் பார்க்கலாமேயொழிய அவை வீடுகளுக்குள் நுழைவதற்கான சூழல் சமீபகாலம் வரை இல்லை. சமூகநீதிக் கண்ணோட்டத்தில் கல்வியும் வருமானமும் ஜனநாயகப்படத் தொடங்கியதன் தொடர்ச்சியில்தான் செய்தித்தாள்கள், பத்திரிகைகள், புத்தகங்களின் பரவலாக்கமும் நடைபெறத் தொடங்கியது. அதாவது சொந்தமாக பத்திரிகைகளையும் புத்தகங்களையும் வாங்கும் சக்தியுடைய ஒரு மக்கள் தொகுதி இங்கு உருவானது. அவர்களிடையே புத்தகம் படிக்கும் பழக்கத்தை உருவாக்கியதில் இடதுசாரி, பெரியாரிய, அம்பேத்கரிய  இயக்கங்களுக்கு பெரும் பங்குண்டு. சோவியத் இலக்கியங்கள், பகுத்தறிவு நூல்கள்,  விடுதலைக் கருத்தியல்கள் என இந்த இயக்கங்கள் திறந்துகாட்டிய உலகத்தின் விசாலத்தில் உருவான தலைமுறையினர் தான் தமிழ்ச்சமூகத்தின் அறிவியக்கத்திற்கு முன்னோடிகளானார்கள். 

பதிப்பாளர்களும் புத்தக விற்பனையாளர்களும் பெருநகரங்களில் மட்டுமே புத்தகச் சந்தைகளை நடத்திவந்த நிலையில் தமுஎகச, தமிழ்நாடு அறிவியல் இயக்கம் போன்ற இயக்கங்கள் அடுத்த நிலை நகரங்களுக்கும் சிற்றூர்களுக்கும் தமது சொந்த வலுவுக்கேற்றபடி புத்தகச்சந்தைகளை கொண்டுசேர்த்தன. கடந்த 2019 சட்டமன்றத் தேர்தலுக்கு முன்பாக எமது அமைப்பு வெளியிட்ட “அரசியல் கட்சிகளுக்கு கலை இலக்கியச் சமூகத்தின் கோரிக்கை சாசனத்தில்”, குறைந்தபட்சம் மாவட்டத் தலைநகரிலாவது மாநில அரசே செலவழித்து புத்தகச்சந்தைகளை நடத்தவேண்டும் என்று கோரியிருந்தோம். இது வேறு பலரது கோரிக்கையும் கூட. இப்போதைய தமிழ்நாடு அரசு அனைத்து மாவட்டத் தலைநகரங்களிலும் புத்தகக்கண்காட்சியை நடத்தத் தொடங்கியுள்ளது. முதன்முதலாக  இந்த ஆண்டு சர்வதேச புத்தகக் கண்காட்சியினையும் சிறப்பாக நடத்தியுள்ளது. ஆண்டொன்றுக்கு சராசரியாக நூறு கோடி ரூபாய் அளவுக்கு புத்தகங்களை வாங்கும் தமிழ்நாட்டவர்கள் அவற்றை படித்து தமது கருத்துலகத்தை செம்மைப்படுத்திக் கொள்வதற்கான தனித்த ஏற்பாடுகள் தேவைப்படுகிறது. 

நாளொன்றுக்கு சராசரியாக 4.15 மணி நேரம் செல்போன் மூலமாக சமூக ஊடகங்களிலும் இன்னபிற இணையதளங்களிலும் உலவும் இந்தியர்கள் / தமிழர்களிடையே அவர்கள் அணுகத்தக்க வடிவங்களில் புத்தகங்களை வெளியிடுவது அவசியமெனத் தோன்றுகிறது. 

உங்களது எழுத்தின் அரசியலை எப்படி தொகுத்துப் பார்க்கிறீர்கள்?

மாணவப்பருவந்தொட்டு என்னை பிணைத்துக்கொண்டுள்ள இடதுசாரி இயக்கத்தின் கருத்தியலும் எனது சொந்த முயற்சியில் நான் கற்றுவருகிற அம்பேத்கரியமும் பெரியாரியமும் என்னை வழிநடத்துகின்றன. கூருணர்ச்சியுடனும் தன்மதிப்புடனும் வாழ்வதற்கான உள்வலுவை அவற்றிடமிருந்தே பெறுகிறேன். என் காலத்திற்கு முன்பாக நடந்துமுடிந்துவிட்ட நிகழ்வுகள் அல்லது சொல்லப்பட்டுவிட்ட கருத்துகளில் நான் தலையிடும் சாத்தியமில்லை. எனவே அவற்றை அந்த காலச்சூழலுக்குள் வைத்து புரிந்துகொள்ள முயற்சிக்கிறேன். அவற்றின் மீது எனது விமர்சனங்களை வெளிப்படையாக முன்வைக்கிறேன். சமகால நடப்புகளை உன்னிப்பாக கவனித்து சாத்தியமானவற்றில் நேரடியாகவும் எழுத்தின் வழியாகவும் பங்கெடுக்கிறேன். ஒரு தனிமனிதனாக என்னால் மாற்றியமைக்க முடியாத எதார்த்தங்களை எனது புனைவுகளுக்குள் மாற்றியமைக்கிறேன். புனைவில் முன்வைக்கும் மாற்றங்களை நடப்புண்மையாக மாற்றுவதற்கு தனிமனிதனாகவும் கூட்டாகவும் என்னாலானதைச் செய்துகொண்டுமிருக்கிறேன்.  

வாழ்வின் மூர்க்கங்களையும், அதிகாரத்தின் அட்டூழியங்களையும், கண்காணிப்பினால் உண்டாகும் பதற்றத்தையும், சூழலைச் சகித்துகொள்ளவியலாத கணத்தில் தோன்றும் ஆவேசத்தையும் எனக்குள்ளான முரண்களையும் தொடர்ந்து எழுதுவதை எனது கடப்பாடாக ஏற்றுள்ளேன். 

 புகைப்படம்: பிரியா கார்த்தி 

 

 

சூடு சுரணையுள்ளவர்களின் துணிவான கவனத்திற்கு… ஆதவன் தீட்சண்யா

“பேசத்தொடங்கும்போது அணைந்துபோகும் பீடி நெருப்புப்போல தூக்கமற்ற இரவுகளில், வார்த்தைகளின் பின்னால் புதைந்துகிடக்கும் வலி அணைந்து போவதில்லை. பரிதாபத்தையோ மகிழ்ச்சியையும் துக்கத்தையும்  பகிர்ந்து கொள்வதையோ கண்டுகொள்ளாமல் சிறை இருட்டாக, அன்புக்கு இடமின்றி இருக்கிறது…”

-வரவர ராவ் எழுதிய இவ்வரிகளில் கசியும் துயரத்தில் கரைந்தபடி எண்ணற்ற அப்பாவிகள் இந்த நாட்டின் 1400 சிறைகளில் அடைபட்டுக் கிடக்கிறார்கள். அவர்கள் இழைத்த குற்றம், அவரே அடுத்தவரியில் கேட்பதுபோல “சிறைக்கு வெளியிலும்தான் தனக்கு அறிவையும் ஞானத்தையும் தரக்கூடிய மனிதர்களுக்கு இந்தச் சமூக அமைப்பு என்னத்தைக் கொடுத்துவிடுகிறது?” என்கிற கேள்வியை எழுப்பியதுதான்.

தனது கருத்துக்காகவோ அதன் பேரிலான செயல்பாட்டுக்காகவோ ஒருவர் கைதுசெய்யப்படுவது உலகெங்கும் இருந்துவரும் ஒடுக்குமுறைதான். இந்தியாவிற்கும் இது புதிதல்ல.  நாட்டையே திறந்தவெளிச் சிறைச்சாலையாக்கிய காலனியாட்சி, சிறைச்சாலை என்கிற அதிகாரப்பூர்வமான சித்திரவதைக்கூடங்களை நாடெங்கும் நிறுவியது. விடுதலைக்காகப் போராடியவர்களை அரசியல் எதிரிகளாக கருதி அவர்களை சிக்கவைப்பதற்கென்றே காலனியாட்சி சதிவழக்குகளைப் புனைந்தது,

நாட்டின் விடுதலைக்குப் பிறகு மூடப்பட்டிருக்க வேண்டிய இந்தச் சித்திரவதைக்கூடங்கள் முன்னிலும் அதிகப்படியாக இந்திய ஆட்சியாளர்களுக்கு தேவைப்பட்டன என்கிற உண்மை, நாம் அடைந்த விடுதலை முழுமையானதல்ல என்கிற மற்றொரு உண்மையை உணர்த்தியது. அரசியல் விடுதலையுடன் திருப்தியடைந்தவர்கள் கழன்று அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றிக் கொள்ள, சமூக விடுதலையும் பொருளாதார விடுதலையும் ஊடிழைந்த விடுதலையை வாழ்விலக்காய் நம்பியவர்களோ எதிர் முகாமாகி தமது போராட்டத்தைத் தொடர்கிறார்கள். இவர்களை ஒடுக்க காலனியாட்சியின் ஆள்தூக்கிச் சட்டங்களும் அந்தகாரச் சிறைகளும் ஆட்சியாளர்களுக்குத் தேவையாயிருக்கின்றன. ஆனாலும் ஒடுக்குமுறைக்கு அஞ்சாமல் தொடரும் போராட்டங்களின் அழுத்தத்தால் “சுதந்திரம் சமத்துவம் சகோதரத்துவம்” நோக்கி இந்த நாடு எடுத்துவைத்த ஓவ்வோரடியையும் ஆழ்ந்த வெறுப்புடன் பின்னிழுக்கும் முயற்சியில் ஈடுபட்டுவந்த எதிர்மறைச் சக்திகள் “இந்துத்துவா” என்கிற கருத்தாக்கத்தின் கீழ் திரண்டனர். சமூகத்தை மேல் கீழாக, தீட்டு புனிதமாக கட்டமைத்து அதன் உச்சியில் பார்ப்பனர்களை இருத்தி அவர்களுக்குக் கீழே பன்மப்படிநிலைப் பாகுபாட்டுடன் மற்றவர்கள் ஒடுங்கியும் ஒடுக்கியும் வர்ணாஸ்ரம விதிகளுக்குத் திரும்பி வாழ்வதே சிறந்தது என்கிற பார்ப்பனீயமே இந்துத்துவா என்னும் திரைக்குள் ஒளிந்திருக்கிறது.        

வெகுமக்களின் மிகவும் பின்தங்கிய பிற்போக்குக் கருத்துநிலையுடன் தம்மைப் பொருத்திகொள்வதன் மூலம் சமூகத்தில் பலம் பெறுவதுதான் பார்ப்பனீயச் சக்திகளின் திட்டம். பாலினச்சமத்துவம், சமூகநீதி, பொருளாதார நீதி, மதச்சார்பின்மை, மதநல்லிணக்கம் ஆகியவற்றின் எதிர்நிலையாக இயங்குவதன் மூலமே இந்து மதத்தைக் காப்பாற்றிக்கொள்ள முடியும் என்கிற அவர்களது பிரச்சாரம் நுட்பமானது. இதனால், பார்ப்பனீய அமைப்புகளில் இல்லாதவர்கள்கூட காஷ்மீர், பாப்ரி மஸ்ஜித், பொதுச்சிவில் சட்டம், மதமாற்றத் தடைச்சட்டம், பசுவதைத் தடுப்பு என அந்த அமைப்புகள் எழுப்பும் பிரச்னைகளை தமது சொந்தப்பிரச்னைகளாக கருதுவதும் அப்பிரச்னைகளுக்கு அந்த அமைப்புகள் சொல்லும் தீர்வையே சரியென ஏற்பதுமாக நிலைமை மோசமடைந்துள்ளது. இவ்வாறாக, சட்டமன்றங்களும் நாடாளுமன்றமும் பார்ப்பனீயவாதிகளின் ஆளுகைப்பிடியில் சிக்குவதற்கு முன்பாகவே நாட்டின் நிர்வாகத்துறை, நீதித்துறை, ஊடகங்கள், குடிமைச்சமூகம் ஆகியவற்றின் ஒருபகுதி அவர்களது கருத்துப்பிடிக்குள் சிக்கிக்கொண்டன.

இயல்பான சமூகவாழ்வை மேற்கொள்ளவியலாமல் இஸ்லாமியர்களை தேசத்தின் எதிரிகளாக கட்டமைக்கும் வெறுப்புப்பிரச்சாரம் கட்டவிழ்த்து விடப்பட்டது. அசீமானந்தா, பிரக்யா போன்ற பார்ப்பனீயர்கள் நாடெங்கும் பயங்கரவாதத் தாக்குதல்களை நடத்திவிட்டு இஸ்லாமியர்களின் மீது பழி சுமத்தினர். படைப்பிரிவினர் பதக்கங்களுக்காகவும் விருதுகளுக்காகவும்  போலி மோதல்களை நடத்தி எண்ணற்ற இஸ்லாமியர்களை சுட்டுக் கொன்றனர். பயங்கரவாதிகள் என புனையப்பட்டு நாடெங்கும் இஸ்லாமிய இளைஞர்கள் வாழ்வின் பெரும்பகுதியைச் சிறைக்கம்பிகளுக்குப் பின்னே கழிக்கும் அவலத்திற்கு ஆளாகியுள்ளனர்.

இதேநிலைதான் தலித்துகளுக்கும். இடையறாத சாதிய ஒடுக்குமுறையை எதிர்த்த அவர்களது போராட்டத்தை ஒழுங்கீனமாகவும், கீழ்ப்படியாமையாகவும், “தாயாப்புள்ளையா” “ஒன்னும்மண்ணுமா” பழகும் சமூகத்தில் பிரிவினையை உருவாக்கும் சீர்குலைவாகவும், இந்துமத வெளியேற்றம் என்னும் சாதியெதிர்ப்பு நடவடிக்கையை அன்னிய தொண்டு நிறுவனங்களின் பணத்தூண்டுதலால் நடக்கும் சதியெனவும் பார்ப்பனீயர்கள் உருவாக்கிய தவறான கண்ணோட்டம்தான், சட்டத்தின் பாதுகாப்பைக் கோரி காவல்துறையையும் நீதித்துறையையும் நாடிவரும் தலித்துகளுக்கு அது மறுக்கப்படுவதுடன் அவர்கள் பொய்வழக்குகளில் சிக்கவைக்கப்பட்டு சிறையில் அடைக்கப்படவும் காரணமாயுள்ளது. 

இயற்கைவளங்களையும் கனிமவளங்களையும் கார்ப்பரேட்டுகள் கொள்ளையடிக்கத் தோதாக காடுகளின் மலைகளின் பிள்ளைகளாம் பழங்குடியினரை அங்கிருந்தெல்லாம் துரத்தியடிக்கும் கொடுஞ்செயலுக்கு எதிராக போராடுகிறவர்கள் “மாவோயிஸ்டுகள்/ நக்ஸலைட்டுகள்” என நரவேட்டையாடப்படுகின்றனர் (மாவோயிஸ்டுகள்/ நக்ஸலைட்டுகள் என்றால் விசாரணைகூட இல்லாமல் கொல்லப்பட வேண்டியவர்கள் என்ற வாதத்தை மறுப்பதேகூட தேசவிரோதம் என்றாகிவிட்டது.) பழங்குடியினருக்கு தமது பூர்விக நிலத்தின் மீதுள்ள உரிமையை பிரகடனம் செய்யும் அரசியல் சாசனத்தின் வரிகளை கல்வெட்டாக செதுக்கி காடுமலைகளில் நாட்டிடும் “பதால்காடி” இயக்கம்கூட பயங்கரவாதச் செயலாக சித்தரிக்கப்பட்டு அதில் ஈடுபட்ட பத்தாயிரம் பேர் ஒரே வழக்கில் தேசவிரோதிகளாக்கப்பட்டனர்.    

பாரதிய ஜனதா மூலம் பார்ப்பரேட்டியர்கள் (பார்ப்பனீயர் + கார்ப்பரேட்டுகள்) ஒன்றிய ஆட்சியை கைப்பற்றுவதற்கும் முன்பாகவே நாடெங்கிலுமுள்ள சிறைச்சாலைகளில் அடைக்கப்பட்டிருந்தவர்களில் பெரும்பான்மையினர் இஸ்லாமியர்களும் தலித்துகளும் பழங்குடியினரும் தான் என்றால் அவர்கள் ஆட்சியை கைப்பற்றியதற்கு பின்போ நிலைமை படுபயங்கரமாகிவிட்டது.

மக்கள்தொகையில் பெரும்பகுதியினரான பிற்படுத்தப்பட்ட சாதிகளைச் சேர்ந்தவர்களும் பார்ப்பனீயத்தால் இழிவுகளுக்கு ஆளானவர்களே என்றாலும் அவர்களில் பலரும் ஆண்ட பரம்பரை உயர்சாதி போன்ற கற்பிதப் பெருமிதங்களில் மூழ்கி தன்னிலை மறந்தவர்களாயுள்ளனர். எஞ்சிய மக்கள்தொகையில் 20% தலித்துகள், 14% முஸ்லிம்கள், 8% பழங்குடியினர், 3% கிருஸ்தவர்கள். சற்றொப்ப மக்கள்தொகையில் சரிபாதியான இவர்கள் அடிப்படையில் இந்துமதத்தின் ஆதார நோக்கங்களுக்குள் அடங்காதவர்கள். அவமதிப்பு, சுரண்டல், பாரபட்சம், வன்கொடுமைக்கு எதிராக போராடியே தீரவேண்டிய நிலையிலுள்ள இந்த மக்கள்தொகுதியைத்தான் பார்ப்பரேட்டிய அரசு உண்மையான அச்சுறுத்தலாக கருதி வெறுக்கிறது. எனவே, இவர்களுக்காகப் போராடுவதுடன் பார்ப்பரேட்டியத்தை கடுமையாக விமர்சிப்பவர்களுமாகிய அம்பேத்கரிய பெரியாரிய மார்க்சீய இயக்கத்தவர்களும் மனிதவுரிமைச் செயற்பாட்டாளர்களும் இந்த அரசுக்கு வேண்டாதவர்களாகிப் போனார்கள். பழங்குடியினரை, தலித்துகளை, மதச்சிறுபான்மையினரை தனிமைப்படுத்தி ஒடுக்கவோ உட்செரிக்கவோ தடையாகவுள்ள இந்த “அர்பன் நக்ஸல்களை” அவர்களது செயற்களங்களிலிருந்து அப்புறப்படுத்த உருவான சதித்திட்டமே பீமாகோரேகான் வழக்கு.

மராட்டியத்தை ஆண்ட பேஷ்வாக்கள் என்னும் சித்பவன பார்ப்பனர்களால் தீட்டு மனப்பான்மையுடன் படைகளிலிருந்து வெளியேற்றப்பட்ட மஹர்கள், பிரிட்டிஷ் படைகளில் சேர்ந்து 1818 ஜனவரி முதல்நாள் பீமா நதிக்கரையில் நடந்த போரில் பேஷ்வாக்களை வெற்றிகொண்டனர். தலித்துகள் பேஷ்வாக்களை வெற்றிகொண்டதன் நினைவாக ஆண்டுதோறும் ஜனவரி 1 அன்று பெருந்திரளான மக்கள் பீமாநதிக்கரையில் கூடுவது வழக்கம். அண்ணல் அம்பேத்கரும் அங்கு சென்றுவந்த பின்பு அந்த நிகழ்வு முக்கியத்துவமுடையதாகிவிட்டது.

இந்த வெற்றியின் இருநூறாவது ஆண்டுவிழா 2018 ஜனவரி 1. அதற்கு முந்தைய தினம் 260க்கும் மேற்பட்ட அமைப்புகள் கூடி எல்கர் பரிஷத் (“உரக்கப்பேசுவோம்” மாநாடு) என்ற நிகழ்வை சனிவார்வாடாவில் நடத்தின. அந்நிகழ்வில் பங்கெடுத்துவிட்டு பீமாகோரேகானில் 200ஆவது ஆண்டு விழாவில் பங்கெடுக்க வந்த/ திரும்பிய மக்கள் மீதும் மாநிலம் முழுவதும் தலித்துகள் மீதும் ஜனவரி 1,2 தேதிகளில் சித்பவன பார்ப்பனர்களின் அமைப்பினரும் ஆர்.எஸ்.எஸ். ஆதரவு அமைப்பினரும் கொடுந்தாக்குதலை நடத்தினர். இத்தாக்குதலுக்கு காரணமான இருவரில் ஒருவரை கைதுசெய்து உடனடியாய் விடுவித்த போலிசார், எல்கர் பரிஷத்தில் நிகழ்த்தப்பட்ட உரைகளின் ஆத்திரமூட்டலால் தான் வன்முறை வெடித்தது என்கிற வினோதக் குற்றச்சாட்டினை எழுப்பினர்.

இதன் தொடர்ச்சியில் நிகழ்வின் ஏற்பாட்டாளர்களில் ஒருவரான ரோனா வில்சனின் மடிக்கணினி, செல்போன், பென்டிரைவ் ஆகியவை 2018 ஏப்ரல் 16ஆம் தேதி போலிசாரால் பறிமுதல் செய்யப்பட்டன. அதன்பின் அமைதி காத்த போலிசார் திடுமென 2018 ஜூன் 6ஆம் தேதி ரோனா வில்சன், சுரேந்திர காட்லிங், ஸோமா சென், சுதிர் தாவ்லே, மகேஷ் ராட் ஆகியோரை கைது செய்ததுடன் இவர்களடங்கிய ‘அர்பன் நக்ஸல்’களின் குழுவொன்று, “ராஜீவ்காந்தி கொல்லப்பட்டது போன்று பிரதமர் மோடியைக் கொல்வதற்கு சதிதிட்டம் தீட்டியதாக” குற்றம்சாட்டினர். இதற்கு ஆதாரமாக அந்த மடிக்கணினியில் இருந்த மின்னஞ்சல்கள் காட்டப்பட்டன. இதனைடுத்து 2018 ஆகஸ்ட் 28 அன்று அருண் பெரைரா, சுதா பரத்வாஜ், வரவரராவ், வெர்னோன் கன்சல்வெஸ் ஆகியோரும் 2020 ஏப்ரல் 14 அன்று ஆனந்த் டெல்டும்ப்டே, கவுதம் நவ்லேகா, 2020 ஜூலை 28 அன்று ஹானிபாபு,  2020 செப்டம்பர் 10 சாகர் கோர்கே, ரமேஷ் கைய்ச்சர், மறுநாள் ஜோதி ஜக்தப் (இம்மூவரும் கபீர் கலாமஞ்ச் குழுவினர்), 2020 அக் 8 அன்று ஸ்டேன் சாமி என அடுத்தடுத்து 16 பேர் உபா சட்டத்தின்கீழ் கைதுசெய்யப்பட்டனர்.   

மகாராஷ்ட்ரத்தில் உருவான பாஜக அல்லாத ஆட்சி இவ்வழக்கினை ரத்து செய்யப்போவதாக தகவல் வெளியானதும், தனது கருத்தியல் எதிரிகள் மீண்டும் களத்திற்கு திரும்புவதைத் தடுக்கும் பதைப்பில் ஒன்றிய பார்ப்பரேட்டிய ஆட்சியாளர்கள், இவ்வழக்கினை தமது ஏவலமைப்பான தேசிய புலனாய்வு முகமை (என்.ஐ.எ.) பொறுப்பில் எடுத்துக்கொண்டார்கள்.

இதனிடையே, வில்சனுடைய மடிக்கணினியின் வன்பொருளை ஆய்வு செய்த ஆர்சனல் கன்சல்டிங் என்ற அமெரிக்க டிஜிடல் தடவியல் பரிசோதனையகம், வில்சனுக்கே தெரியாமல் அவருடைய மடிக்கணினியில் தீங்கிழைக்கும் மென்பொருள் ஒன்றின் மூலம் 2016 ஜூன் 16 அன்று ஊடுருவிய யாரோ ஒரு மர்ம நபர் 22 மாதங்களாக அதனுள்ளிருந்து அவரை கண்காணித்ததுடன் 13 கடிதக்கோப்புகளை மின்னஞ்சலில் அனுப்பியுள்ளதாகவும் அறிவித்தது.

இவர்களை கைதுசெய்வதற்குத் தேவையான சான்றுகள் அனைத்தும் உட்புகுத்தப்பட்டதற்கு அடுத்தநாள் அதிகாலையில் மடிக்கணினி பறிமுதல் செய்யப்பட்டது தற்செயல்தானா என்கிற கேள்வி ஒருபுறமிருக்க, எந்த மின்னஞ்சல்களைக் காட்டி இந்த 16 பேரும் கைதுசெய்யப்பட்டார்களோ அந்த மின்னஞ்சல்கள் அனைத்துமே திட்டமிட்ட சதியின் மூலம் மடிக்கணினியில் உட்செலுத்தப்பட்டவை என்று அறிவியல்பூர்வமாக நிறுவிய பிறகும் இவர்களை விடுவிக்கவோ குறைந்தபட்சம் பிணையில் விடவோ ஆட்சியாளர்களும் நீதிமன்றங்களும் தயாரில்லை. முதல்கைது தொடங்கி நான்காண்டுகள் முடிந்தபின்னும் விசாரணையின்றி சிறையிலிருக்கும் இவர்களை சிறைக்குள் மனிதத்தன்மையற்ற வகையில் நடத்துவதைக்கூட நிறுத்திக் கொள்ளவில்லை என்பதன் அப்பட்டமான வெளிப்பாடுதான் ஸ்டேன் சாமியின் மரணம். சிறைக்குள் கைவிலங்குடன் அடைத்துவைப்பது, வெறும் தரையில் படுக்கவைப்பது, கோவிட் காலத்தில் உரிய முகக்கவசம் மறுத்தது, தொற்றுக்கு ஆளானபோதும் சிகிச்சையும் சத்தான ஆகாரமும் மறுத்தது, தண்ணீர்குடிக்க உறிஞ்சுக்குழாய் மறுத்தது என அவர்களுக்கு தொடர்ந்த சித்ரவதைகளில் இருந்து சாவுதான் அவரை மீட்டது. உண்மையில் அது என்.ஐ.ஏ.வும் நீதித்துறையும் கூட்டாக நிகழ்த்திய படுகொலை. இதோ இப்போது மகாராஷ்ட்ராவில் பாஜக கூட்டணியாட்சி மறுபடியும் உருவாகியுள்ள பின்னணியில் இந்தக் கைதிகளுக்கு கொசுவலைகூட மறுக்கப்பட்டுள்ளது. சிறைவிதிகள் அனுமதித்தாலும் அவர்கள் தமது குடும்பத்தாருடன் தொலைபேசியில் பேசவிடாமல் தடுக்கப்பட்டுள்ளனர்.

தமது  செயற்பாடுகளுக்காகவும் கருத்துகளுக்காகவும் சர்வதேச அளவில் புகழ்பெற்ற இந்த 16 ஆளுமைகளை பி.கே.16 குற்றவாளிகள் என்று சிறைப்படுத்தி, சாதாரணமாக சிறைக்கைதிகளுக்கு கிடைக்கக்கூடிய எளிய விசயங்களைக்கூட மறுப்பதன் மூலம் ‘இவர்களுக்கே இந்த கதியென்றால்  நீங்களெல்லாம் எம்மாத்திரம்?’ என்று பார்ப்பரேட்டிய அரசு ஒவ்வொருவரையும் மிரட்டிப் பார்க்கிறது. போர்க்குணம் மழுங்கி சுயதணிக்கை செய்துகொண்டு சுயநலத்திற்குள் ஒடுங்கிச் சாகுமாறு அது நம் வாழ்வினை உயிர்ப்பற்றதாக மாற்றப்பார்க்கிறது. 

காலனியாட்சிக்கால சிறைக்குள் பகத்சிங்கும் அவரது தோழர்களும் தம்மை அரசியல் கைதிகள் என்று தனித்தழைக்கக் கோரி போராடினார்கள். ஒட்டுமொத்த கைதிகளுக்குமான கோரிக்கைகளை அவர்கள் முன்வைத்த அதேவேளையில் அரசியல் கைதிகள் பிறவகை கைதிகளிலிருந்து வேறுபட்டவர்கள் என்றும்  அவர்களுக்கென்று சில உரிமைகள் உண்டென்றும் போராடி குறிப்பிடத்தக்க வெற்றியும் கண்டிருந்தனர். ஆனால் இன்றைய அரசியல் கைதிகள்,  துன்புறுத்தலை ரசிக்கும் குரூர மனப்பான்மை கொண்ட பார்ப்பரேட்டிய ஆட்சியாளர்களால் கடும் அவமதிப்புக்கும் துன்புறுத்தலுக்கும் மனஉளைச்சலுக்கும் ஆளாக்கப்படுகின்றனர். அரூபமான தமது சிந்தனைகளுக்காகவும் விருப்பங்களுக்காகவும் திட்டவட்டமான உடல் எதிர்கொண்டாக வேண்டிய வாதைகளைத் தாளமுடியாதவர்களாகியுள்ளனர். ஆய்வாளர் ஒருவர் கூறியதுபோல அவர்களது சொந்த உடலையே அவர்களது விருப்பங்களுக்கு எதிரானதாக ஆட்சியாளர்கள் திருப்பிவிட்டுள்ளனர்  

அமைதியாக இருப்பவர்களை பதற்றத்திற்குள்ளாக்கி அவர்களை தெருவுக்கு இழுப்பது, தெருவுக்கு வந்தால் சட்டப்பூர்வ மற்றும் சட்டவிரோதப் பட்டாளத்தை ஏவி கொடுந்தாக்குதல் நடத்துவது, பிறகு அந்த வன்முறைக்கு காரணமானவர்கள் என்று பாதிக்கப்பட்டவர்களையே குற்றவாளிகளாக்கிட பொய்ச்சான்றுகளை ஜோடிப்பது/ அழிப்பது, குற்றமற்றவர்கள் என்று தெரிந்தே என்.ஐ.எ. மூலம் உபா சட்டத்தை ஏவி ஆண்டுக்கணக்கில் சிறையிலடைத்து சித்திரவதை செய்வது என தனது கருத்தியல் எதிரிகளை ஒழித்துக்கட்டுவதற்கான ஒரு வழிமுறையை பீமாகோரேகான் வழக்கின் மூலம் பார்ப்பரேட்டியம் உருவாக்கியுள்ளது எனலாம். குடியுரிமை திருத்தச் சட்டம், கல்வி வளாகச் சுதந்திரத்தில் தலையீடு, பொதுமுடக்கக்காலச் சீர்கேடுகள், விவசாயச் சட்டங்கள், கருத்துரிமைப் பறிப்பு, ஊடகச்சுதந்திரம் பறிப்பு, காஷ்மீர் சிதறடிப்பு ஆகியவற்றுக்கு எதிராக போராடிய அனைவரையுமே பார்ப்பரேட்டிய அரசு இந்த வழிமுறையில் தான் கையாண்டு வருகிறது.

பெண்கள், தலித்துகள், மதச்சிறுபான்மையினர், மதச்சார்பற்றவர்கள், கம்யூனிஸ்ட்கள், நாத்திகர்கள் மீதான வெறுப்பில் நொதித்த எதிர்மறைச் சக்திகளாகிய பார்ப்பரேட்டியர்கள் அரசதிகாரத்தை அபகரித்துள்ள இந்தக்காலம் காலனியாட்சிக்காலத்தை விடவும் கொடியதாகிவிட்டது. பார்ப்பரேட்டியர்களது ஆட்சியானது, “சுதந்திரம் சமத்துவம், சகோதரத்துவம்” கோரும் குரல்களை வரலாற்று வன்மத்துடன் ஒடுக்குகின்றது. நீதி கேட்டு வந்தவர்கள்  நீதிமன்றத்தின் மூலமே சிறையிலடைக்கப்படும் அவலம். சிகிச்சையளித்ததற்காக மருத்துவர்களும், உண்மைச்செய்தியை வெளியிட்டமைக்காக ஊடகவியலாளர்களும், அரசியல் சாசனம் வழங்கிய உரிமைகளைக் கோருகிற குடிமக்களும் இருக்கவேண்டிய இடம் சிறைதான் என்றால் 75 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு நாம் ஈட்டிய அரசியல் சுதந்திரத்தையும் சுதந்திரப்போராட்டத்தில் ஒருபோதும் பங்கெடுத்தேயிராத பார்ப்பரேட்டியர்களிடம் பறிகொடுத்துவிட்டிருக்கிறோம் என்றே பொருள். அல்லது, நம் முன்னோர்கள் கோரிய முச்சுதந்திரங்களுக்காகவுமான போராட்டத்தை மீண்டும் தொடங்கவேண்டும் என்கிற பொருளாகவுமிருக்கலாம்.

சுதந்திரதின வைரவிழாவை முன்னிட்டு, கட்டுரையில் பயன்படுத்தக்கூடாத சொற்களின் அகராதியை அரசு ஒருவேளை வெளியிட்டுவிடுமோ என்கிற பதைபதைப்புடன் இக்கட்டுரையை எழுதி முடிக்கும் தருவாயில் சட்டீஸ்கர்கரிலிருந்து ஒரு நற்செய்தி: அங்கு, உபா சட்டத்தின்கீழ் ஐந்தாண்டுகளாக சிறையில் அடைக்கப்பட்டிருந்த 121 பழங்குடியினர் குற்றமற்றவர்கள் என்று நீதிமன்றத்தால் விடுவிக்கப்பட்டிருக்கிறார்களாம். ஆனால் யாதொரு குற்றமும் இழைக்காமல் ஐந்தாண்டுகள் சிறைக்குள் அடைபட்டிருப்பது யாருக்கேனும் நற்செய்தியாக இருக்கமுடியுமா?  

சிறைவாழ்க்கை எப்படி இருக்கும் என்று அனுபவித்து தெரிந்துகொள்ள விரும்புகிறவர்கள்  திகார், எரவாடா, ஹிண்டல்கா சிறைகளுக்கு “சிறைச்சாலை சுற்றுலா” செல்லலாம். அதற்கான கட்டணத்தை செலுத்துகிறவர்களுக்கு கைதியின் எண்ணுடன் கூடிய உடை தரப்படும். அவர்கள் கைதிகள் சமைப்பதை உண்டு கைதிகள் செய்யும் வேலைகளைச் செய்து கைதிகளுடனேயே ஓர் இரவு தங்கி தரையில் படுத்துறங்கியும் வரலாமாம். கொஞ்சம் சூடு் சுரணையுமுள்ள யாரும் இந்த அனுபவத்தைப் பெறுவதற்காக அவசரப்பட்டு பணத்தை வீணடிக்கவேண்டியதில்லை. ஓட்டைக்காசு கூட செலவுவைக்காமல், ஒருநாளல்ல - ஆண்டுக்கணக்கில் அந்த அனுபவத்தைத் தருவதற்கு பார்ப்பரேட்டிய அரசு தயாராயுள்ளது. ஏற்பதற்கு இசைவு தேவையில்லை. ஆனால் மறுப்பதென்றாலோ, சிறையில் வாடும் அரசியல் கைதிகளின் விடுதலைக்காக போராடுவது முன்னிபந்தனையாகிறது.

நன்றி: நீலம், 2022 ஆகஸ்ட் இதழ்