டாக்டரை கலெக்டராக்கும் ரசவாதி அல்லது கதைத்திருடன் - ஆதவன் தீட்சண்யா

புதுவிசை இதழில் வெளியிடுமாறு சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு எஸ்.லட்சுமணபெருமாள் "தனது" (ஆமாம், தனது) கதையொன்றை அனுப்பியிருந்தார். துப்புரவுத் தொழிலாளியான தலித் ஒருவர் (வேறு யார்?) படித்து மருத்துவராகிவிடுவார். அவர் தலித்தல்லாத பெண்ணொருத்தியை திருமணம் செய்துகொள்வார். தன்னை இந்த நிலைக்கு உயர்த்திய தாயை உடன் வைத்து காப்பாற்ற வேண்டும் என்று அவரை ஊரிலிருந்து அழைத்து வந்துவிடுவார் மருத்துவர். அவரது மனைவிக்கு இதில் ஒப்புதலில்லை. தனது குழந்தைகள் ஒரு துப்புரவுத் தொழிலாளியான பாட்டியிடம் நெருங்குவது அவளுக்கு அசூயையாகப்படுகிறது. போதாதற்கு, அந்தக் கிழவியும் சும்மா அடக்கஒடுக்கமாக இருக்காமல் தனது மகனின் பகுமானத்திற்கு அவமானம் தேடித்தரும்படியாகவே நடந்து கொள்கிறார். அவர்கள் குடியிருக்கும் பகுதியில் கவனிப்பாரற்று கிடக்கும் நோய்வாய்ப்பட்ட ஒரு முதியவரைக் கண்டு தாளாமல், அவரை குளிப்பாட்டி சுத்தம் செய்து அந்த  இடத்தையும் துப்புரவாக்கிவிடுகிறாள். இது மற்றவர்களின் கேலிகிண்டலுக்குரியதாகிறது. ஒரு கட்டத்தில், நானும் பிள்ளைகளும் இந்த வீட்டில் இருக்கவேண்டுமானால், உங்கம்மாவை வெளியேற்று என்று புருசனிடம் மல்லுக்கு நிற்கிறாள் மனைவி. வேறுவழியின்றி, நேர்ச்சைக்குப் போகவேண்டும் என்று நீ கூறிக்கொண்டிருக்கும் கோவிலுக்குப் போய வரலாம் வா என்று அம்மாவை காரில் கூட்டிப்போகும் மருத்துவர் கண்காணாத இடமொன்றில் அவளை இறக்கிவிட்டு விட்டு இருளில் மறைந்து வீடு திரும்பிவிடுவார்.

சொல்லொணா அவமானங்களுக்கிடையே வளர்த்து ஆளாக்கிய தன் மகனை பிறர் முன்னால் கூனிக்குறுகச் செய்யும்  விதமாக ஒரு தாய் செய்வாளா, அப்படி ஆளாக்கிய தாயை போக்கடிக்க மகன் துணிவானா என்கிற சென்டிமென்ட் கேள்விகள் ஒருபுறமிருக்கட்டும். ஒரு புது இடத்தில் தன்னை மறைத்துக்கொள்வதிலேயே பெரிதும் முனைப்பு கொண்டியங்கும் உளவியல் நெருக்கடிக்குள் தலித்துகள் தள்ளப்பட்டிருப்பதை இக்கதை கவனம் கொள்ளவில்லை. அதனாலேயே ஒரு மருத்துவனின் தாய் என்கிற என்கிற நாசுக்கு நிலையைக் காப்பாற்றிக்கொள்ள தெரியாமல் தனக்குள் இருக்கிற துப்புரவுத்தொழிலாளியை அவ்வப்போது வெளியிட்டபடி இருக்கிறாள். முதியவர் மீதான அவளது மனிதாபிமான நடவடிக்கை துப்புரவுத் தொழிலாளியின் இயல்பான தொழில் மற்றும் சாதிப்புத்தியாக புரிந்துகொள்ளப்படும் கெடுவாய்ப்பு கதைக்குள் இருக்கிறது. எந்த இடத்திற்கு / நிலைக்குப் போனாலும் தங்களது சாதிப்புத்தியை காட்டிவிடுவார்கள் என்கிற பொதுப்புத்தியே கதைக்குள் இயங்குகிறது. தலித்துகள் படித்து வளர்ந்துவிட்டால் பெற்ற தாயைக்கூட அனாதையாக்கிவிடுவார்கள் என்கிற தொனியும் இருக்கிறது- எனவே உங்கள் கதையை மீண்டும் ஒருமுறை நீங்களே வாசித்துப் பாருங்கள். ஏதும் திருத்தியெழுத வேண்டும் எனத் தோன்றினால் திருத்தி அனுப்புங்கள் -  என்கிற குறிப்பொன்றை லட்சுமண பெருமாளுடன் பகிர்ந்து கொண்டோம். பிறகு தொடர்புகொண்டு கேட்டபோது கொஞ்சம் அவகாசம் தேவை என்றார். சரி அனுப்பும்போது பார்த்துக்கொள்ளலாமென விட்டுவிட்டோம், மறந்தும் போனது. ( பிற்பாடு இக்கதை ‘புறத்தாக்கம்’ என்ற பெயரில் யுகமாயினி முதல் இதழில் வெளியானது. திருத்தி எழுதினாரா அப்படியே வெளியிட்டாரா என்று தெரியவில்லை.)

இது நடந்து சில ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, தமிழின் ஒரே ஒரு உளறுவாயன் நூறுநாற்காலிகள் என்றொரு கதையை எழுதியிருப்பதாகவும், தமிழில் தலித் இலக்கியமே அதிலிருந்துதான் முளைப்பு விட்டிருப்பதாகவும் அதுக்குள்ளேயே வளர்ந்து வானோங்கி நிற்பதாகவும், இனி யாரும் தலித் இலக்கியம் என்று எதையும் எழுதி கிழிக்கத் தேவையில்லை என்றும் ஒரு பேச்சு காதில் விழுந்தது. அடடே, தவிட்டுப் பானைக்குள்ளிருந்து தானியம் எப்படி வந்திருக்க முடியும் என்கிற ஆச்சர்யத்தோடு தேடிப் பிடித்து அந்த அதியற்புத குறுநெடு நுண்விரிகதையை வாசித்தேன். ஆஹா, இந்தக் கதையை நாம் ஏற்கனவே எங்கோ வாசித்திருக்கிறோமே என்று பொறி தட்டியது. பிறகுதான் பிடிபட்டது, இது லட்சுமணபெருமாள் எழுதிய கதையென்பது. ஆமாம் கதை அவருடையதுதான். லட்சுமணபெருமாளின் கதையில் வரும் அம்மா, மனைவி, குழந்தைகள் எல்லாரும் நூறு நாற்காலிகளிலும் அப்படியப்படியே இருக்க டாக்டர் மட்டும் கலெக்டராகிவிட்டிருந்தார்.  

திருடித் தின்னும் மாங்காய்க்கு மட்டுமல்ல, திருடி எழுதும் கதைக்கும் கூட ருசி கொஞ்சம் அதிகம் போல, அறம் முறம்னு ஒரே அதகளமாகிவிட்டது. எச்சிலை திருடித் தின்றவன் விட்ட ஏப்பத்திலும் இன்னொன்றிலும் இலக்கியத்தின் மெய்யான வாசனையை முகர்ந்தறியும் வல்லமை பெற்ற உளறுவாயனின் வாசகர்கள் அந்தக் கதையை ஆஹா ஒஹோன்னு புகழ்ந்து தள்ளிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். லட்சுமண பெருமாள் கதையில் டாக்டராக முடக்கிப் போடப்பட்ட தலித்தை, எப்படியாவது கலெக்டராக முன்னேற்றிவிடவேண்டும் என்கிற அக்கறையில்தான் அந்தக் கதை திருடப்பட்டது என்றொரு விளக்கத்தை உளறுவாயனோ உளறுவாயனின் ஆதரவாளர்களோ சொல்வார்கள் என்று எதிர்பார்க்காதீர்கள். ஏனென்றால் 15 ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் தமிழிசை குறித்த இன்னொருவரது கட்டுரையைத் திருடி சொல்புதிதில் வெளியிட்டுக் கொண்டதற்கான பஞ்சாயத்தே இன்னமும் தீராமலிருக்கிறது. 

(விகடன் தடம் இதழ் 3ல் என்மீது உளறுவாயன் கக்கிய வன்மத்திற்கு எதிர்வினையாக இதை எழுதியிருக்கிறேனோ என்று சிலர் கேட்கக்கூடும். இது எதிர்வினை அல்ல, முதல் வினை. நூறு நாற்காலிகள் கதையைப் படித்ததிலிருந்து இதை  சொல்லி வருகிறேன். விநாயக முருகனின் வலம் நாவல் குறித்த நிகழ்விலும் கூறினேன். தனது திருட்டு அம்பலப்பட்டுப் போன ஆத்திரத்தில் இருந்த உளறுவாயன்தான் என் மீதான எதிர்வினைக்கு தடம் நேர்காணலை பயன்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறார்.)

ஒன்னும் பேசாதவங்க ஊர்ல உளறுவாயன் ராசா – ஆதவன் தீட்சண்யா

முன்னுக்கு வருகிற பிரச்னைகள் மீது எல்லோரும் ஆளாளுக்கு ஏதாவது சொன்னது போக அறுதியான உண்மை என்கிற ஒன்று இருக்குமல்லவா, அதை நான்தான் சொல்லப்போகிறேன் என்பது போல எழுதுவது ஜெயமோகனின் வாடிக்கை. விட்டுப்போன மிச்சம்மீதிகளை கலந்துக்கட்டி ஏதாவது சொல்வதற்கு சால்ஜாப்பாக ‘உடனடியாய் கருத்து சொல்வதில் எப்போதும் தயங்குகிறவன்’ என்று மிகுந்த அடக்கத்தோடு தன்னைத்தானே புகழ்ந்து கொள்ளவும் தயங்கமாட்டார். உடனே, முன்னணி எழுத்தாளர்களெல்லாம் மூடிக்கொண்டிருக்கும் போது (வாயைத்தான்) இவராவது வாய் திறந்து அருளியிருக்கிறார் பார்த்தீர்களா என்று சிலர் குதியாளம் போடுவார்கள். ஆனால் இவர் திறப்பது வாய்தானா என்று சந்தேகிக்கும்படியாக அவ்வளவு துர்நாற்றம்.  

ஓலைப்பாயில் ஒன்னுக்கடித்தாற் போல எப்போதும் லொடலொடவென ஏதாவது இவர் பேசிக்கொண்டேயிருப்பதால் அவற்றுக்குள் போய் பார்ப்பதற்கு பலரும் அலுப்படைந்துவிடுகிறார்கள். அவற்றில் நிரம்பியிருக்கும் பொய்களுக்கும் பிழைகளுக்கும் விஷமங்களுக்கும் பதில் சொல்லிக் கொண்டிருந்தால் நாம் வேறுவேலையே பார்க்க முடியாது என்பதாலும்கூட கடந்துபோய்விடுகிறார்கள். சிலரோ, வாய்வைக்காத இடமே இல்லை என்னுமளவுக்கு எல்லாவற்றைப் பற்றியும் எழுதுவதால் அவர் முக்கியமான ஆளுமை என்று  பாரட்டக் கிளம்பிவிடுகிறார்கள். இப்படியான சூழலால் உற்சாகம் பெற்றுள்ள ஜெயமோகனுக்கு, மாற்றுக்குறைவான உண்மைகளை தான் ஒருபோதும் பேசுவதில்லை என்று பீற்றிக்கொண்டே புளுகித் திரிவது சுளுவாகிப் போய்விடுகிறது. இவ்வாறு சொல்வதற்கு அவரது சமீபத்திய இரண்டு கட்டுரைகளேகூட போதுமான ஆதாரங்கள். 

1. எம்.எம்.கல்புர்கி கொல்லப்பட்ட போது கடும் கொந்தளிப்போடு இவர் கட்டுரை ஒன்றை (செப்-1) எழுதியிருப்பதாக நண்பர்கள் சிலர் தெரிவித்தனர். நியாயமாகப் பார்த்தால் கல்புர்கி கொலைக்காக சந்தோசப்படக்கூடிய இந்த ஆள் எதற்காக ஆவேசப்படணும் என்கிற சந்தேகத்தோடு அதை படித்தேன். ஆமாம், சந்தேகத்தோடுதான் படித்தேன். என் சந்தேகம் வீண்போகவில்லை. அறச்சீற்றம் பொங்கி அண்டா அண்டாவாய் வழியும் அந்தக் கட்டுரைக்கு நடுவில் அவரது இந்துத்துவ திருகுதாள வேலை ஈஈயென பல்லிளித்தது. மேலும் கீழும் நடப்பியல் உண்மைகளை அடுக்கி அவற்றுக்கு நடுவே ‘கர்நாடகத்தின் மிகப்பெரிய சீர்திருத்தவாதியான பசவண்ணர் இந்துமதத்திற்குள் உருவாக்கிய ஒரு துணைமதம் வீரசைவம்...’ என்கிற வரலாற்றுப்பொய்யைச் சொருகியிருக்கிறார்.  இந்தப் பொய்யை அவரே புனைந்தாரா அல்லது 2007 ஆம் ஆண்டு காலச்சுவடு இதழில் ‘கர்நாடகத்தில் வீரசைவம் இந்து மதத்தின் ஒரு பெரும்பான்மைப் பிரிவு’ என்று நஞ்சுண்டன் எழுதியிருந்ததை இரவலாகப் பெற்றாரா என்பது தெரியவில்லை. 

‘அன்பார்ந்த ஜெ, உப்பு ஏன் உவர்க்கிறது புளி என் புளிக்கிறது? என்பது போன்ற அறிவார்ந்த கேள்விகளை ஓயாமல் கேட்டு தெளிவு பெறுவதையே தொழிலாகக் கொண்ட வாசகர்கள் யாரும், பசவண்ணரின் காலமாகிய 12 ஆம் நூற்றாண்டில் இந்துமதம் என்கிற ஒன்று இருந்ததா? குறைந்தபட்சம் இந்து என்கிற சொல்லேனும் புழக்கத்தில் இருந்ததா? என்கிற கேள்விகளை ஏனோ எழுப்பவில்லை. வேதவழிப்பட்ட பார்ப்பனீயத்தின் அட்டூழியங்களையும் சடங்குகளையும் சாதியப் பாகுபாடுகளையும் எதிர்த்து உருவான ஒரு இயக்கத்தை சந்தடிசாக்கில் இந்துமதத்தின் பொந்துக்குள் திணிக்கும் இந்துத்வ மோசடிக்காகத்தான் இந்தக் கட்டுரை எழுதப்பட்டுள்ளது. வீரசைவம் இந்துமதத்தின் ஒருபகுதியல்ல என்கிற வரலாற்று உண்மையைச் சொன்னதற்காக முதல்முறையாக கொல்லப்பட்ட கல்புர்கிக்கு அஞ்சலி செய்வதாக ஏமாற்றி மறுபடியும் அவரை கொன்றிருக்கிறார் கருணைவான் ஜெயமோகன். திரிசூலத்தை ஒருசூலமாக்கி எழுதுகிறவரால் இதற்கும் குறைவான வன்மத்தை வெளிப்படுத்த  முடியாதுதான்.

2. காவல் துறையினரின் வாக்குமூலத்தை மட்டுமே மையப்படுத்தி பிபிஸி ஹிந்திப்பதிப்பில் எழுதப்பட்டிருந்த செய்திக்குறிப்பை ஆதாரமாகக் கொண்டு ‘நொய்டாவில் நிர்வாணம்’ என்றொரு கட்டுரையை (அக்-10) எழுதியிருக்கிறார் ஜெயமோகன். ‘பிபிஸி ஆதாரப்பூர்வமாக செய்தி’ வெளியிட்டிருக்கிறது என்று நம்பிவிட்ட பிறகு, அங்கு போய்வந்த உண்மை அறியும் குழுவின் அறிக்கையையோ, தலித் அமைப்புகளின் முறையீடுகளையோ பொருட்படுத்த வேண்டிய தேவை அவருக்கு உருவாகவில்லை. (வேண்டுமானால் குறித்து வைத்துக்கொள்ளுங்கள், உண்மையறியும் குழுக்களின் நோக்கங்களை அவமதித்து அவர் விரைவில் கட்டுரையொன்றை எழுத வாய்ப்பிருக்கிறது). இந்திய எதிரிகளிடமிருந்து நாட்டைக் காப்பாற்றுவதில் விஜயகாந்த் மற்றும் அர்ஜூனை முந்திக்கொண்டு ஓடும் தேஷ்பக்தர் ஜெயமோகன் என்கிற உலகறிந்த விசயத்திற்கொப்ப, இணையவெளியில் உலவும் ‘இந்திய எதிர்ப்பு கும்பல்’ நொய்டா விசயத்தை சாக்கிட்டு மேற்கொண்டுள்ள இந்திய எதிர்ப்புப் பிரச்சாரத்தை முறியடிக்கும் வரலாற்றுக் கடமையை நிறைவேற்றும் வரிகளை  எழுதியுள்ளார்: ‘மிகையுணர்ச்சிக் கொந்தளிப்பாக தேசத்தையும் இந்து மதத்தையும் வசைபாடுவதற்கு ஒரு தருணம் தேவை, அவ்வளவுதான்.’ அவங்காயாவும் அப்பனும்  கஷ்டப்பட்டு உருவாக்கிக் கொடுத்திருக்கிற நாட்டைக் காப்பாத்தணும் என்று அவரது புஜம் துடிப்பதில் நமக்கொன்றும் ஆட்சேபணையில்லை. ஆனால் அவர் அடுத்தடுத்துப் பேசும் பொய்களை கவனியுங்கள். 

அ. நொய்டா தன்கர் சம்பவம் நடந்தது 07.10.2015 அன்று. இவர் 10.10.2015 அன்று எழுதும் கட்டுரையில் குறிப்பிடுகிறார் - ‘இது நடந்து சில காலம் ஆகிறது’ என்று. எவ்வளவு காலம் இருக்கும் ஜெயமோகன்? கி.மு.வா அல்லது கி.பி.யா என்று கேட்டால் உங்களுக்கு பிடிக்காது. மகாபாரதத்துக்கு முந்தியா பிந்தியா? என்பதையாவது சொல்லுங்கள். 

ஆ. ‘இந்தியாவெங்கும் குற்றவாளிகள் போலீஸை எதிர்கொள்ளும் ஒரு வழிமுறை உண்டு, தங்கள் வீட்டு ஆண்களை போலீஸ் கைதுசெய்ய வந்தால் பெண்கள் தங்களை நிர்வாணமாக்கிக் கொள்வார்கள். போலீஸுக்கு எதிராக வந்து நின்று தடுப்பார்கள். கற்பழிப்பு போன்ற குற்றச்சாட்டு எழும் என்பதனால் போலீஸ் பின்வாங்கிவிடும்.’ சாராயக்கேஸ் பிடிக்கப்போன வடிவேல் அம்மணக்கட்டையாய் மாறும் காட்சியிலிருந்து இரவல் பெற்று எழுதப்பட்ட இவ்வரிகளில் இருக்கும் வக்கிரத்தை கவனியுங்கள். புகார் கொடுக்கப் போன சுனில் கவுதம் குடும்பத்தாரைப் பற்றி எழுதும் போது, இந்தியாவெங்கும் குற்றவாளிகள் போலீஸை எதிர்கொள்ளும் வழிமுறையைப் பற்றி குறிப்பிட வேண்டிய தேவை என்ன வந்தது? ஒருவேளை சுனில் கவுதமும் அவரது குடும்பத்தாரும் குற்றவாளிகள் என்று சொல்லும் ஆசையைத்தான் சுற்றிவளைத்து வெளிப்படுத்துகிறாரா? போலிஸாரின் பூட்ஸை நக்கிப் பிழைப்பதில் இதுவொரு புது “அறம்” போலும். 

இ. ‘தருமபுரி, ஓசூர் மாவட்டங்களில் திருட்டை தொழிலாகக் கொண்டவர்களின் கிராமங்களில் இவ்வழக்கம் உண்டு. எப்போதுமே பெண்போலீஸுடன் மட்டுமே போலீஸ் அங்கே நுழைய முடியும். ஒருமுறை நிர்வாணமாக நின்றபடி போலீஸ் மேல் கல்வீசும் பெண்களை நானே கண்டிருக்கிறேன்.’ இந்த மூன்றுவரிகளுக்குள் தான் எத்தனை பொய்கள்… தமிழகத்தின் 33வது மாவட்டமாக ஒசூரை அந்த ஜெ அறிவிக்காவிட்டால் என்ன, இந்த ஜெ அறிவித்திருக்கிறார். ஒசூர் வட்டமா மாவட்டமா என்பதைகூட  தெரிந்து கொள்ளாத இந்த எல்லாம் தெரிந்த ஏகாம்பரம், தருமபுரி, ஓசூர் மாவட்டங்களில் திருட்டை தொழிலாகக் கொண்டவர்களின் கிராமங்களில் இவ்வழக்கம் அதாவது- தங்கள் வீட்டு ஆண்களை போலீஸ் கைதுசெய்ய வந்தால் பெண்கள் தங்களைத்தாங்களே  நிர்வாணமாக்கிக் கொள்ளும் வழக்கம் உண்டு என்று எழுதுகிறார். 

அரைநூற்றாண்டு காலமாக தருமபுரி, ஒசூர் பகுதிகளில் வாழ்ந்துவரும் எனக்கு தெரிந்து தருமபுரி மற்றும் ஒசூர் இடம் பெற்றுள்ள கிருஷ்ணகிரி மாவட்டங்களில் ‘திருட்டை தொழிலாகக் கொண்டவர்களின் கிராமம்’ என்று தனியாக எதுவும் இல்லை.  காவல்துறை ஆவணத்தில்கூட அப்படி அடையாளப்படுத்தப்பட்ட கிராமங்கள் எதுவுமில்லை. திருட்டைத் தவிர்த்த வேறு பல அரசியல் காரணங்களுக்காகவும்  பிரிட்டிஷ் ஆட்சியாளர்களால் குற்றப்பரம்பரை என்று நாடு முழுவதும் அறிவிக்கப்பட்டு கைரேகைச் சட்டத்திற்கு கீழ்ப்படுத்தப்பட்ட 160 சமூகப்பிரிவினரில் குறவர் / குறவா என்கிற ஒரே ஒரு பிரிவினர் மட்டுமே ஒன்றுபட்ட தருமபுரி மாவட்டத்தின் சில ஊர்களில் வசிக்கின்றனர் ( இவர்கள் மாநிலம் முழுவதும் 27 பெயர்களிலான பிரிவினராக உள்ளனர்). சுதந்திரம் பெற்ற பிறகும் காலனிய ஆட்சியாளர்களின் மனநிலையிலிருந்து விடுபடாத காவல்துறையின் பயிற்சிப்பள்ளியில் இப்போதும் “குறவா கிரைம்” என்பது தனிப்பாடமாக சொல்லித்தரப்படுவதை மூத்த பத்திரிகையாளர் எஸ்.விஸ்வநாதன் (ஃபிரண்ட்லைன், ஜூன் 8-21, 2002) அம்பலப்படுத்தியுள்ளார். இதனால்தான் எந்தவொரு திருட்டோ வழிப்பறியோ நடந்தாலும் குறவர் குடியிருப்புகளுக்குள் புகுந்து சிலரை தூக்கிப்போவதும் அவர்கள்மீது பழியைப்போட்டு கணக்கை முடிப்பதும் போலிசாரின் வாடிக்கையாக உள்ளதையும் அதற்கெதிராக அம்மக்கள் நடத்திவரும் போராட்டங்களையும் முனைவர் மணி.கோ.பன்னீர்செல்வம் (புதுவிசை-இதழ் 40, டிசம்பர் 2013) ஆதாரங்களுடன் எழுதியுள்ளார்.  

குறவர் மட்டுமல்லாது அந்தந்த வட்டாரங்களில் எண்ணிக்கை பலமற்ற சில சமூகப்பிரிவினரை, குற்றப்பரம்பரையினராக காவல்துறை திட்டமிட்டு பேணிவருகிறது. ராம்ஜி நகர், அஜீஸ் நகர் என்பவையெல்லாம் இவ்வாறு போலிஸ் தேவையிலிருந்து பேணப்படும் குற்றப்பகுதிகள் என்பதை கவனியாமல், அங்குள்ள ஒட்டுமொத்த மக்களையும் திருடர்களாக பார்ப்பது என்ன அறம்? கொடுமை என்னவென்றால் குற்றப்பரம்பரை என்று சட்டப்பூர்வமாக யாருமே இப்போது இல்லை - குற்றப்பரம்பரை என்று நோட்டிஃபை செய்யப்பட்ட சமூகங்கள் வலிமையான போராட்டங்களால் டி-நோட்டிஃபை செய்யப்பட்டுவிட்டன. ஆனால் காவல்துறைக்கும் ஜெயமோகனுக்கும் அவர்கள் இன்னும் குற்றப்பரம்பரையாகவே தெரிகிறார்கள். 

தருமபுரி, கிருஷ்ணகிரி மாவட்டங்களில், ஒசூர் பகுதியில் எந்த ஒரு கிராமத்தின் ஒட்டுமொத்த மக்களும் திருட்டைத் தொழிலாக கொண்டிருக்கவில்லை. எனவே ‘தருமபுரி, ஓசூர் மாவட்டங்களில் திருட்டை தொழிலாகக் கொண்டவர்களின் கிராமங்களில்’ என்று எழுதுகிற ஜெயமோகன்தான் அந்த கிராமங்கள் எவையெவை என்று இப்போது அறிவிக்கவேண்டும். போதாக்குறைக்கு ‘ஒருமுறை நிர்வாணமாக நின்றபடி போலீஸ் மேல் கல்வீசும் பெண்களை நானே கண்டிருக்கிறேன்’ என்றும் எழுதுகிறார். தான் கண்ணாரக் கண்ட அப்பேர்ப்பட்ட பெண்கள் வாழும் கிராமம் எது என்பதையும் அவர் அறிவிக்கவேண்டும். 

பொத்தாம்பொதுவாக இப்படி சொன்னால் யார் கண்டுகொள்ளப் போகிறார்கள் என்று போகிற போக்கில் பிதுக்கித் தள்ளிய இப்பொய்களின் மூலம் ‘தருமபுரி, ஒசூர்’ பகுதி மக்களை ஜெயமோகன்  இழிவுபடுத்தியிருக்கிறார். ஓர் ஊரின் ஒட்டுமொத்தப் பெண்களும் அம்மணமாக நிற்கிறவர்கள் என்று பொறுப்பற்று எழுதியுள்ளதற்கு  உரிய விளக்கத்தை தரும் அளவுக்கான நாணயத்தை அவரிடம் நாம் எதிர்பார்க்க வேண்டியதில்லை. தான் சொன்ன பொய்யை நிலைநிறுத்த யாரை வேண்டுமானாலும் இழிவுபடுத்தும் ஜெயமோகன் தன் வக்கிரத்தை நியாயப்படுத்த வெண்டைக்காயை தூக்கி விளக்கெண்ணெய்யில் போட்டதுபோல வளவளவென ஏதாச்சும் விளக்கங்கள் கொடுக்கவும்கூடும். அல்லது இதற்கெல்லாம் நான் எப்போதும் பதில் சொல்வதில்லை என்கிற எகத்தாளத்தோடு அடுத்தப்பொய்களை எழுதக்கூடும். 

இவ்வாறெல்லாம் சொல்வதால், ஜெயமோகனுக்கு உண்மையே தெரியாது என்பது பொருளல்ல. ‘கன்னியாகுமரி மாவட்டத்தில் திருட்டை தொழிலாகக் கொண்டவர்களின் கிராமங்களில் இவ்வழக்கம் உண்டு’ என்று எழுதினால் அக்கம்பக்கத்தவர்களால் முதுகு பழுத்துவிடும் என்கிற உண்மை அவருக்கு மிக நன்றாகத் தெரியும். 

கொசுறு- ‘நம் இடதுசாரிகள், முற்போக்கினர் வெளிப்படுத்தும் எந்த உணர்ச்சியையும் நம்பமுடியாமல் அவர்களே நம்மை ஆக்குகிறார்கள்’ என்கிற கட்டுரையின் கடைசிவரி எனக்கு மிகவும் நிம்மதியைத் தந்தது என்பதை சொல்லத்தான் வேண்டும். ஜெயமோகனால் நம்பமுடிகிறபடி இடதுசாரிகளும் முற்போக்கினரும் இயங்கக்கூடாதல்லவா? 

 மலைகள்.காமில் வெளியாகியுள்ள கட்டுரை http://malaigal.com/?p=7409

ஜெயமோகன், உப்பைத் தின்றவன் தண்ணீர் குடிக்கத்தான் வேண்டும்- சுதீர் செந்தில்

(28.6.12 அன்று நான் அனுப்பிய கடிதத்தை தனது வலைத்தளத்தில் வெளியிடாமல், நான் எழுப்பியுள்ள கேள்விகளில் ஒன்றுக்குகூட பதிலளிக்காமல்  ஜெயமோகன் எழுதிய கடிதமும் அதற்கான எனது மறுப்பும்) 

சுதீர் செந்தில், சுற்றிசுற்றி நீங்கள் சொல்லிவருவது, சொல்புதிதில் இருந்த, கடைசியில் எஞ்சும் பணத்துடன் சொல்லாமல் நின்றுவிட்ட, ஒருவருக்கு நீங்கள் லட்சக்கணக்கில் கொடுத்தீர்கள். கணிப்பொறி முதலியவை.

நான் அந்தக் கணக்குகள் விஷயத்தை முன்னெடுக்கவில்லை. இளைமையில் ஒருவர் செய்தமைக்காக இப்போது ஒரு நிறுவனத்தில் கௌரவமான பணியிலிருப்பவரை இழுத்துவிட எனக்குச் சம்மதமில்லை

நீங்கள் மருதம் இதழுக்கு டொமெய்ன் கொடுத்ததை , அது மாதம் கிட்டத்தட்ட 3000 வரை ஆகுமென கணக்கில், சொல்லியிருக்கிறேன். அந்தக்கணக்குகள் இப்போது புதிதாக கிளம்பிவருகின்றன.

சரிதான், என்னிடமே நீங்கள் லட்சக்கணக்கில் பணம் கொண்டுவந்து தந்தீர்கள் என்று என்னிடமே சொல்லாதவரை நான் அதிருஷ்டசாலிதான்.

எந்த நல்ல நோக்கம் இருந்தாலும் தரமற்ற மனிதர்களுடன் கொள்ளும் தொடர்புக்கு அதற்கான பலன் உண்டு என்பதை அறியவைத்துவிட்டீர்கள்.

இந்த விஷயத்தை நான் தொடரவிரும்பவில்லை. இந்த சல்லிசான விவாதங்களை மேடைஏற்றிப்பேசுவதில் உள்ள கூச்சம் காரணமாக

நீங்கள் நீதிமன்றம் செல்லலாம். அதையும் உங்களிடமிருந்து பெறும்போது உங்களுடனான என் தொடர்புக்கான விலை முழுமை அடைகிறது

நல்ல பாடம்

நன்றி
ஜெ

      ஜெயமோகன், உங்கள் நிலைப்பாட்டில் இருந்து உங்களை மாற்றிக் கொள்ளவில்லை. பொய்களையும் அவதூறுகளையும் வாரி இறைத்துவிட்டு நீங்கள் எந்தப் பொறுப்பும் இன்றி தப்பிச்சென்றுவிட முடியாது. பொதுவெளியில் நீங்கள் செய்து வரும் பொய்களுக்கும் அவதூறுகளுக்கும் நீங்கள் பொறுப்பேற்றுதான் ஆக வேண்டும் என்று உங்களுக்கு உணர்த்தவே உங்களுக்கு எதிர்வினையாற்றினேன்.

உங்களால் என் கேள்விகளுக்கு பதில்கூற முடியாது. ஏனெனில் அது உண்மைகளின் சொற்களால் எழுதப்பட்டது. நீங்கள் பொய்களின் பக்கம் நிற்கிறீர்கள். திரும்பத்திரும்ப பொய்களை பேசுவது உங்களுக்கு ஒருபோதும் உதவாது.

"சொல்புதிதில் இருந்த, கடைசியில் எஞ்சும் பணத்துடன் சொல்லாமல் நின்றுவிட்ட, ஒருவருக்கு நீங்கள் லட்சக்கணக்கில் கொடுத்தீர்கள். கணிப்பொறி முதலியவை. நான் அந்தக் கணக்குகள் விஷயத்தை முன்னெடுக்கவில்லை. இளைமையில் ஒருவர் செய்தமைக்காக இப்போது ஒரு நிறுவனத்தில் கௌரவமான பணியிலிருப்பவரை இழுத்துவிட எனக்குச் சம்மதமில்லை" என்று கூறுகிறீர்கள்.

உங்கள் கருத்துப்படி சரவணன் உங்கள் பணத்துடன் நின்றுவிட்ட ஒருவர். ஆனால் அவர் வாழ்வு குறித்து கவலைப்படுகிறீர்கள்; பெருந்தன்மையோடு இருக்கிறீர்கள். ஆனால் எஸ்.வி.ஆர், வ.கீதா, அ.மார்க்ஸ் போன்றவர்களை வசைபாடுவீர்கள். சரவணன் தரப்பைக் கேட்டால் அவர் என்ன சொல்வார் என்று தெரியும். உங்களுடைய எந்தச் சொற்களிலும் உண்மை இல்லாதபோது சரவணன் பற்றி நீங்கள் சொல்வதிலும் பொய்யும் அவதூறும் மட்டுமே மிஞ்சும் என்பதில் சந்தேகமில்லை. அதன்பொருட்டே நீங்கள் அவரை தவிர்ப்பதும்.

"எந்த நல்ல நோக்கம் இருந்தாலும் தரமற்ற மனிதர்களுடன் கொள்ளும் தொடர்புக்கு அதற்கான பலன் உண்டு என்பதை அறியவைத்துவிட்டீர்கள்" என்று சொல்கிறீர்கள்.. பொதுவெளியில் நான் உங்களை அம்பலப்படுத்திவிட்டேன் என்பதற்காக என்னை வசைபாடுகிறீர்கள். அனைவரும் உங்கள் வாசகர்கள் உட்பட பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். என் மடியில் எந்தக் கனமும் இல்லை. என் முந்தைய கடிதத்தை பிரசுரிக்காததிலிருந்தே உங்கள் அறத்தையும் ஜனநாயகத்தையும் அனைவரும் புரிந்துகொண்டனர்.

"இந்த விஷயத்தை நான் தொடரவிரும்பவில்லை. இந்த சல்லிசான விவாதங்களை மேடை ஏற்றிப்பேசுவதில் உள்ள கூச்சம் காரணமாக". பொய்கள் நிரூபணமாகி விட்டால் மேடையில் எப்படி ஏறி சவடால் பேசமுடியும். உங்கள் அறத்தைப் பற்றி கேட்டால் இது சல்லிசான விவாதம்!

"நீங்கள் நீதிமன்றம் செல்லலாம்". என்று நீங்கள் சொல்கிறபோது வேறுவழியும் இல்லை எனக்கு. உங்களுக்கு கடிதம் எழுதிக்கொண்டு இருப்பது என் வேலையுமில்லை. உப்பைத் தின்றவன் தண்ணீர் குடிக்கத்தான் வேண்டும்.


சுதீர் செந்தில்
திருச்சி
29.06.12