ஒசூரெனப்படுவது யாதெனின்...8 -ஆதவன் தீட்சண்யா

''ஒசூர் முழுக்க ஏரிகள், ஏரிகள் எங்கும் பிணங்கள் என்று சொன்னால் அது ஓர் இட்டுக்கட்டிய கதை என்றே தோன்றும். ஆனால் 1990-கள்வரை இதுதான் நிலைமை. இந்தப் பகுதியிலுள்ள ஏதாவதொரு ஏரியில் வாரத்துக்கு ஒரு பிணமாவது மிதக்கும். ஊறி உப்பி நொதித்து மேலெழுந்துவந்த அந்தப் பிணங்கள் அடையாளம் தெரியாதவை என்றே அறியப்பட்டன. ஏரிகள் வற்றிய காலங்களில் இங்குள்ள காடுகளில் பிணங்கள் கண்டெடுக்கப்பட்டன. கர்நாடகா அல்லது ஆந்திராவில் கொலைசெய்து அருகாமையில் உள்ள ஒசூருக்கு எல்லைதாண்டிவந்து பிணங்களை வீசிவிட்டுப் போய்விடுகிறார்கள் என்பதான திகில் கதைகளுக்கும் அப்போது பஞ்சமில்லை. பிணங்களில் பெரும்பாலானவை பெண்களாகவும் இருந்ததால் கதைகளை அவரவர் பங்குக்குப் புனைந்து வளர்த்தெடுத்தார்கள். இதனால், பெண்கள் பாதுகாப்பற்ற மனநிலைக்குத் தள்ளப்பட்டார்கள்.

இது அல்லாமல், வழிப்பறி, களவு, வீடுபுகுந்து கொள்ளை, பாலியல் வன்முறைகள் போன்ற குற்றங்களும் பெருகி ஒசூர்வாசிகளைப் பயமுறுத்திக் கொண்டிருந்தன. குற்றங்களின் நகரத்துக்குள் சிக்கிக் கொண்டோமோ என்கிற அளவுக்கு இந்தப் பயம் எல்லோரையும் பீடித்திருந்தது. மக்களை அச்சத்தின் பிடியில் இருந்து விடுவிக்கும் பொறுப்பில் இருந்தவர்கள் வழக்கம்போல எல்லாக் குற்றங்களுக்கும் மேற்சொன்ன 'எல்லை தாண்டிய பயங்கரவாதிகளை’ கைகாட்டிக்கொண்டிருந்தனர்.

1995 நவம்பர் 22, ஒசூர்வாசிகள் மீது அதுவரை நிகழ்த்தப்பட்டுவந்த குற்றங்களை எல்லாம் பின்னுக்குத் தள்ளும் அளவுக்கு மூர்க்கமும் கொடூரமும் வக்கிரங்களும் நிறைந்த குற்றமொன்றைக் கொண்டுவந்து சேர்த்த நாள் அது. அதிகாலை 2 மணி அளவில் ஒரு வீட்டின் கதவை உடைத்து உள்ளே நுழைந்த எட்டுப்பேர் கொண்ட கும்பல் வீட்டிலிருந்த ஆம்பளையின் கை, கால்களைக் கட்டி மின்விசிறியின் கொக்கியில் தொங்கவிட்டுவிட்டு அவருடைய மனைவியையும் (42) மூத்த மகளையும் (17) சூறையாடிவிட்டுப் போயிருந்தார்கள். தன் தம்பியோடு மூட்டைச்சந்தில் ஒளிந்துகொள்ளாமல் போயிருந்தால் தன் தாய்க்கும் அக்காவுக்கும் நேர்ந்த கொடூரத்துக்கு அவருடைய இளைய மகளும்கூட தப்பியிருக்க முடியாது. தங்களுக்கு நேர்ந்த கொடுமை பற்றி சொல்லி அழவும்கூட அருகாமையில் யாருமற்ற ஒண்டிவீடு அது.

ஒசூர் ஐ.டி.ஐ-க்கு பின்புறம், மிடிகிரிப்பள்ளி கிராமத்துக்கான பாதையோரத்தில் இருந்த அந்த ஒண்டிவீட்டில் நிகழ்ந்தேறிய கொடுமையை ஒசூர்வாசிகள் ஒவ்வொருவரும் தமக்கே இழைக்கப்பட்டதாக உணர்ந்து ஒரு போராட்டத்தைத் தொடங்கியதில் ஜூனியர் விகடன் வகித்த பங்கு மதிக்கத்தக்கது.

தங்கள் மீது நிகழ்த்தப்பட்ட குற்றங்கள் குறித்து முறையிட வந்த அந்தக் குடும்பத்தை காவல்துறை எதிர்கொண்ட விதம், குற்றங்களைவிடவும் கொடிய வாதையைத் தருவதாக அமைந்தது. தங்களுடைய காவல் எல்லையில், இப்படியொரு குற்றம் நிகழ்ந்துவிட்டதே என்கிற அவமான உணர்வோ பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு அனுசரணையாக இருக்கவேண்டும் என்கிற குறைந்தபட்ச மனிதாபிமானமோ இன்றி காவல்துறை அவர்களை நடத்தியது. 'சீப்பா இருக்குனு ஆளில்லாத அத்துவானத்துல போயி வீட்டைக் கட்டிக்கிட்டா இப்படியெல்லாம்தான் நடக்கும்’, 'இத்தனை ஆயிரம் வீடுங்க இருக்கும்போது  உங்க வீட்டுக்கு மட்டும் வந்திருக்கானுங்கனா உங்க நடத்தையிலதான் ஏதோ கோளாறு இருக்கு’ என்றெல்லாம் வசை பொழிந்து அந்தக் குடும்பத்தை மேலும் உளைச்சலுக்கு ஆளாக்கி புகாரைப் பதியாமல் இருப்பதிலேயே காவல் துறை அதிகாரிகள் முனைப்பு காட்டினர். பிரச்னையைத் திசைதிருப்பி பாதிக்கப்பட்டவர்களையே குற்றவாளியாக்குவதில் காவல் துறையினர் எந்த அளவுக்குக் கைதேர்ந்தவர்களாக இருக்கிறார்கள் என்பதற்கு இது மேலும் ஓர் உதாரணம்.  

வெளியூரிலிருந்து திரும்பி வந்திருந்த நான் அரசு மருத்துவமனையில் சிகிச்சை பெற்றுவந்த அந்தக் குடும்பத்தினரைச் சந்தித்த கணத்தின் துயரம் இன்னும் என் மனதில் கெட்டித்துக் கிடக்கிறது. குற்றவாளிகளைக் கைது செய்ய வேண்டும் என்பதற்கும் முன்பாக காவல் துறையின் அவதூறிலிருந்து தப்புவதுதான் அவர்களுடைய முதன்மையான வேண்டுகோளாய் இருந்தது. தங்களோடு ஒரே தொழிற்சாலையில் பணியாற்றுகிற சக தொழிலாளியின் குடும்பத்துக்கு நேர்ந்துவிட்ட இந்தக் கொடுமைகளைப்பற்றி, இந்திய ஜனநாயக வாலிபர் சங்கத்தின் நிர்வாகி தோழர்.சி.முருகேசன், அந்த ஆலையின் தொழிற்சங்க செயலாளர் ரகுராமன் ஆகியோர் தமிழன் எக்ஸ்பிரஸ் இதழில் தெரிவித்திருந்த தகவல்கள் நிலைமையின் தீவிரத்தை உணரச்செய்தன.

மருத்துவமனையிலிருந்து வீடு திரும்பிய பெண்களைச் சந்தித்து ஆறுதல் சொல்லவும் உண்மைநிலையை அறிவதற்காகவும் எனது துணைவி மீனாவையும், ஜனநாயக மாதர் சங்கத்தின் செயலாளர் தோழர்.ஜெயந்தியையும் அழைத்துக்கொண்டு சி.ஐ.டி.யு. தோழர் வாசுதேவன் சென்றிருந்தார். பாதிக்கப்பட்டவர்கள் விவரித்திருந்த கொடுமைகளைக் கேட்டு மிகவும் மனமுடைந்து, இயல்பு குலைந்து திரும்பிவந்த இவர்களைத் தேற்றுவதே பெரும்பாடாக இருந்ததென்றால்... பாதிக்கப்பட்டவர்களின் நிலை என்னவாக இருந்திருக்கும் என்று யோசிப்பதே துயரமாக இருந்தது.

நடந்த கொடுமைகள் முழுவதையும் விவரித்து உள்ளூர் காவல் துறையின் கேவலமான அணுகுமுறையையும் குறிப்பிட்டு முதலமைச்சரின் சிறப்புப் பிரிவுக்கு ஒரு மனுவையும், தாங்கள் நீதி பெறுவதற்கு மாதர் சங்கம் துணை நிற்க வேண்டும் என்கிற ஒரு கடிதத்தையும் அந்தக் குடும்பத்தாரிடமிருந்து பெற்று வந்திருந்தார்கள். மனு சி.எம்.செல்லுக்கு அனுப்பப்பட்டது தெரிந்ததும் காவல் துறையின் வசவுகளும் கெடுபிடிகளும் கூடியது. பிராத்தல் கேஸ் என்று கட்டம் கட்டிவிட்டால் உங்களால் என்ன செய்ய முடியும் என்பது வெறும் மிரட்டலல்ல. சுயமரியாதையோடும் அச்சமற்றும் வாழவிரும்பும் எவரொருவரையும் வீழ்த்துவதற்கு இத்தகைய இழிசெயல்களில் காவல் துறை ஈடுபடுமானால் அதை வெளியுலகுக்கு அம்பலப்படுத்தவேண்டும் என்கிற நிலையில்தான் ஜூனியர் விகடனைத் தொடர்புகொண்டோம்.

விகடனோடு தொடர்பில் இருந்த நண்பர் யுவராஜ் உடனே அனுப்பி வைக்கப்பட்டிருந்தார். அவர் எழுதி ஜூ.வியில் வெளியான கட்டுரை, இழைக்கப்பட்ட கொடுமையினை முழுமையாக வெளிக்கொணர்ந்தது. அதற்குப்பிறகு, ஒசூர் ஒசூராக இல்லை... ஆமாம், அடுத்துவந்த நாட்கள் ஒசூரைக் கொதிநிலையின் உச்சத்திற்குக் கொண்டுசென்றன.

தங்கள் ஊருக்கருகே ஒரு குடும்பத்துக்கு இப்படியான கொடுமை நிகழ்ந்து விட்டதைக் கண்டித்து மிடிகிரிப்பள்ளி கிராமத்து மக்களை அணிதிரட்டிய முனிராஜ், சின்னப்பா போன்ற வாலிபர் சங்கத்தினரும் ஊர்வலமாக வந்து வட்டாட்சியர் அலுவலகம் முன்பு ஆர்ப்பாட்டம் நடத்தத் திட்டமிட்டிருந்தனர். காவல் துறை அனுமதி மறுத்துவிட்டதால் அவர்கள் ஊரிலிருந்து வரிசையாக ஒருவர்பின் ஒருவராக ஒசூருக்கு வரத்தொடங்கினர். 'அனுமதி இல்லை’ என்று மறித்த போலிசிடம் 'நான் ஒசூருக்கு நடந்தேபோகிறேன்’ என்று தந்திரமாகச் சொல்லிவிட்டுவந்து திட்டமிட்டபடி ஆர்ப்பாட்டத்தை நடத்தி முடித்தார்கள். இதேநேரத்தில் பாதிக்கப்பட்டவருக்கு ஆதரவாக அவர் பணியாற்றிய ஆலையின் தொழிலாளர்கள் ஊர்வலமாக வந்து சார் ஆட்சியரிடம் மனு கொடுப்பதென முடிவாகியது. இதற்காக அச்சடிக்கப்பட்ட துண்டுப்பிரசுரங்கள் ஒசூர் தொழிற்பேட்டை முழுக்க விநியோகிக்கப்பட்டது. எல்லாத் தொழிலாளர்களும் அந்த ஆலை முன்பு திரண்டு அங்கிருந்து ஊர்வலமாகச் செல்வது என்பதுதான் திட்டம்.  

ஆனால், அத்திப்பள்ளி பார்டரிலேயே ஊர்வலம் தொடங்கிவிட்டது. அசோக் லேலண்ட் தொழிலாளர்கள் அங்கேயிருந்து கிளம்ப, வழிநெடுக ஒவ்வொரு நிறுவனத்தில் இருந்தும் வெளியேறிய தொழிலாளர்கள் ஊர்வலத்தில் இணைந்து கொண்டே இருக்கிறார்கள். பெங்களூர் தேசிய நெடுஞ்சாலையில் கண்ணுக்கெட்டிய தூரம்வரை மனிதக்கூட்டம்...  ஒசூருக்குள் நுழைகிறது ஊர்வலம். மொத்த ஊரையும் ஒரேநேரத்தில் சுற்றி வளைத்துவிட்டதைப் போல எங்கு பார்த்தாலும் ஊர்வலக்காரர்கள். கடைகளை அடைத்துவிட்டு வியாபாரிகளும், அலுவலகங்களை விட்டுவிட்டு அரசாங்க ஊழியர்களும், வீடுகளில் இருந்தவர்களும்கூட வந்து இணைந்துவிட்டார்கள். ஊர்வலத்தின் முகப்பு, சார் ஆட்சியர் அலுவலகத்தின் முன்னால் நிற்கும்போது கடைசிப் பகுதியினர் இன்னும் நெடுஞ்சாலையிலிருந்து ஊருக்குள் நுழைந்திருக்கவே இல்லை என்கிற அளவுக்குக் கூட்டம்.

மக்களின் அணிதிரட்சியை எப்போதும் குறைத்தே காட்டும் காவல் துறையினரின் கணக்குப்படியே பெண்கள் 6,000 பேர், ஆண்கள் 15,000 பேர். எங்களிடம் எந்தக் கணக்குமில்லை. கணக்கு வைப்பதற்காக நாங்கள் போராட்டத்தை நடத்தவும் இல்லை. பாதிக்கப்பட்டவருடன் வேலை பார்க்கும் சக தொழிலாளர்கள் மட்டுமாவது போலீஸின் கெடுபிடிகளை மீறி வந்துவிட்டால் பரவாயில்லையே என்று ஊர்வலம் தொடங்குவதற்கு முன்பிருந்த பதைப்பு இப்போது இவ்வளவு பேரையும் எப்படிக் கட்டுக்கோப்பாக  அழைத்துச் செல்லப்போகிறோம் என்பதாக மாறியது. தொடரும் குற்றங்கள், பெண்கள் மீதான வன்முறைகள் பற்றி ஒவ்வொரு ஒசூர்வாசியின் மனதிலும் கனன்று கொண்டிருந்த கோபத்தின் சங்கமமாக அந்த ஊர்வலம் மாறி விட்டிருந்தது. யாரும் தகிப்பேற்றாமலே தங்களுடைய சொந்த ஆவேசத்தில் கனன்றுகொண்டிருந்தவர்கள், ஒரு புள்ளியில் இணைவதற்கு மிகச் சரியான நேரத்தில் விடுக்கப்பட்ட அறைகூவல்போல அந்த ஊர்வலம் பரிமாணம் பெற்றது.

ஊர்வலத்தின் முடிவில் சார் ஆட்சியரிடம் கொடுக்கப்பட்ட மனுவின் மீது எந்த நடவடிக்கையும் இல்லை, காவல்துறையின் அணுகுமுறையிலும் மாற்றமில்லை. இதனிடையே இந்தக் குற்றத்தில் எவ்வகையிலும் சம்பந்தப்படாத நகரத்தின் வசதி படைத்த சில குடும்பத்தினரைத் தொடர்பு கொண்டு 'உங்க மகன் பெயர்கூட இந்தக் கேஸில் அடிபடுகிறது. சிக்க வைக்காமல் இருக்க எவ்வளவு தருவீர்கள்?’ என்கிற ரீதியில் பேரத்தையும் வசூல் வேட்டையையும் சில போலீஸ்காரர்கள் தொடங்கிவிட்டிருந்தார்கள். யார் வீட்டு இழவிலும் வாக்கரிசி பொறுக்கும் இந்த ஈனப்புத்தியை நாம் என்னென்று சொல்ல? உள்ளூர் போலீஸ்மீது துளியும் நம்பிக்கையற்றுப் போனநிலையில் அத்தனை தொழிற்சாலைகளிலும் இருந்த சங்கங்கள், வங்கி, இன்சூரன்ஸ், மத்திய, மாநில அரசு ஊழியர்களின் அமைப்புகள், வாலிபர் சங்கம், மாதர் சங்கம், எழுத்தாளர் சங்கம் ஆகியவற்றை உள்ளடக்கிய போராட்டக்குழு அமைக்கப்பட்டது. எதிரும் புதிருமான இதற்குமுன் எதற்காகவும் இணைந்திராத அமைப்புகள்கூட இணைந்து நின்றன. அப்பாவிக் குடும்பங்களை மிரட்டி நடத்தப்படுகின்ற வசூல் வேட்டையை போலிஸ் உடனே நிறுத்த வேண்டும் என்பதும் போராட்டக் குழுவின் கோரிக்கையாக இருந்தது.

'உள்ளூர் போலீஸ்மீது நம்பிக்கை இல்லை, வழக்கை சி.பி.சி.ஐ.டி-க்கு மாற்றுங்கள்’ என்று முதலமைச்சருக்குத் தந்தி கொடுக்குமாறு போராட்டக் குழு விடுத்த அறைகூவலை ஒசூர்வாசிகள் ஏற்றுக்கொண்டவிதம் ஆவேசமூட்டக்கூடியதாய் இருந்தது. அவரவர் கைக்காசை செலவழித்து, தந்தி கொடுக்கவந்து, குவிந்தவர்களைச் சமாளிக்க முடியாமல் ஒசூர் தந்தி அலுவலகம் திண்டாடியது. அந்த அலுவலக ஊழியர்களும் போராட்டக் குழுவில் அங்கம் வகித்ததால் தங்களால் முடிந்தமட்டிலும் தந்திகளை வாங்கி அனுப்பிக் கொண்டிருந்தார்கள். ஆனாலும் முடியாத நிலையில் கிருஷ்ணகிரி, தருமபுரி, திருப்பத்தூர், சேலம் ஆகிய ஊர்களின் தந்தி அலுவலகங்களுக்கெல்லாம் கட்டுக்கட்டாக தந்திகள் கொடுத்தனுப்பினோம். ஒசூரில் அமைதியின்மை காணப்படுவதாகவும், தொழில் அமைதி கெடும் சூழல் உருவாகி இருப்பதாகவும் உடனடியாகத் தலையிட்டு தீர்வு காணுமாறும் கம்பெனி நிர்வாகங்கள் தமிழக முதல்வரை ஃபேக்ஸ் மூலம் வலியுறுத்தின.  

அடுத்தகட்டமாகப் போராட்டக்குழு உண்ணாவிரதத்துக்கு அறைகூவல் விடுத்தது. காவல்துறை அதற்கும் அனுமதியை மறுக்கவே, தடையை மீறி ஒசூர் பேருந்து நிலையத்தின் முன்பு உண்ணாவிரதம் தொடங்கியது. தங்களுடைய சம்பளம் போனஸ் போன்ற பொருளாதாய கோரிக்கைகளுக்காகக்கூட அதுவரையிலும் போராடியிருக்காத தொழிலாளர்கள், முதல்முறையாக கம்பெனிகளை இழுத்து மூடிவிட்டு வந்திருந்தார்கள். பந்தல் பஸ் நிலையத்தின் பாதி அளவையும் தாண்டி விரிந்துகொண்டேயிருந்தது. முன்னாள், இந்நாள் சட்டமன்ற உறுப்பினர்கள், வணிகர் அமைப்புகள், கட்சிகளின் தலைவர்கள் என்று அலையலையாக மக்கள் பந்தலுக்கு வந்துகொண்டே இருந்தார்கள். கைது செய்யப்போவதாய் முதலில் உறுமிக்கொண்டிருந்த போலிஸ், பிறகு பொறுமிக் கொண்டிருந்தது. குற்றவாளிகளிடம் பெருந்தொகையைப் பெற்றுக்கொண்டு மக்களை திசை திருப்புவதற்காக இத்தகைய போராட்டங்களை நடத்திக்கொண்டிருப்பதாகப் போராட்டக் குழுவினர்மீது போலிஸ் கிளப்பிவிட்ட வதந்திகளை ஒசூர்வாசிகள் தூசியளவுக்குக்கூட மதிக்காமல் நிராகரிக்கும் பக்குவத்தைப் பெற்றிருந்தார்கள்.  

தம்மை வருத்தி உண்ணா நோன்பிருக்கிறவர்களைப் பார்த்து மனம் வருந்துமளவுக்கு நல்லிதயம் படைத்தவர்களை நாம் எப்போதாவது ஆட்சியாளர்களாகப் பெற்றிருக்கிறோமா? ஒசூர்வாசிகளின் உண்ணாவிரதமும் உதாசீனப்படுத்தப்பட்டது. வேறுவழியின்றி  போராட்டக் குழுவால் ஒசூர் பந்த் அறிவிக்கப்பட்டது. அன்றைய நாளில் ஒசூர் வான்பரப்பில் மேகம்கூட நகராது என்கிற அளவுக்கு மக்கள் தாமாக முன்வந்து பந்த்தில் பங்கேற்பதாக அறிவிக்கத் தொடங்கினார்கள். கடைகள், திரையரங்குகள், உணவு விடுதிகள், தொழிற்சாலைகள், பெட்ரோல் பங்க்குகள் என அனைத்தும் மூடப்படும் என்று அறிவிப்புகள் வெளியாகிக்கொண்டிருந்தன. சி.பி.சி.ஐ.டி-க்கு மாற்ற வேண்டிய அவசியமில்லை, நாங்களே கில்லாடிகள்தான் என்று காட்டுவதற்காகக் குபுக்கென்று தப்பியோடிய குற்றவாளியை லபக்கென்று பாய்ந்து பிடித்துவிட்டதாகக் காவல் துறை நடத்திய திடீர் நாடகம் கேலிக்கூத்தாகிப்போனது. அந்த இன்ஸ்பெக்டரை அன்றிலிருந்து 'பாயும் புலி பழனி’ என்று ஒசூர் மக்கள் கிண்டலாக அழைக்கத்தொடங்கினர்.

பந்த் விளக்கப் பொதுக்கூட்டத்தில் பேசுவதற்காக வந்திருந்த மாதர் சங்கத்தின் மாநிலத்தலைவர் சுதா சுந்தரராமனும் நானும் சார் ஆட்சியர் மணிவாசகத்தைச் சந்தித்துவிட்டு கூட்டத்திடலுக்குத் திரும்பிக் கொண்டிருந்தோம். நாங்கள் வெளியேறியதும் பத்திரிகையாளர்களை அழைத்த சார் ஆட்சியர், 'வழக்கு சி.பி.சி.ஐ.டி-க்கு மாற்றப்பட்டது’ என்று தமிழக அரசு சற்றுமுன் அனுப்பியிருந்த ஃபேக்ஸ் செய்தியைக் காட்டியிருக்கிறார். இப்படியரு அறிவிப்பு வெளிவந்துவிட்ட செய்தியை, அதற்காகப் போராடிய போராட்டக்குழுவினரிடம் தெரிவிக்காமல், எங்களை அனுப்பிவிட்டு பத்திரிகையாளர்களிடம் தெரிவித்து சார் ஆட்சியரின் அதிகார மமதையை எண்ணிப்பார்த்தால் அற்பமெனப்படுகிறது. எங்களது கோரிக்கையை ஒதுக்கித்தள்ள முடியாமல் போய்விட்டதே என்கிற ஆத்திரத்தை எங்களை உதாசீனம் செய்து தீர்த்துக்கொண்டார்போலும்.  

நமது கோரிக்கை ஏற்கப்பட்டுள்ள நிலையில், பந்த்தை ஒத்திவைப்போம் என்று  ஒசூர்வாசிகளை ஒப்புக்கொள்ள வைப்பதற்குள் போதும் போதுமென்றாகிவிட்டது போராட்டக்குழுவுக்கு. பந்த்தை தவிர்ப்பதற்காக இப்படியொரு பொய்யைப் பரப்புகிறார்களோ என்கிற சந்தேகம்தான் அவர்களிடம் வலுவாக இருந்தது. கடைசியில் பந்த் விளக்கப் பொதுக்கூட்டம் பந்த் விலக்கப் பொதுக்கூட்டமானது. சுதாவை பாண்டிச்சேரிக்கு அனுப்பி வைத்துவிட்டு வீடு திரும்பும்போது நள்ளிரவைத் தாண்டிவிட்டது. அந்நேரத்துக்கு எனது வீட்டுத் தொலைபேசிக்கு ஒரு ஹோட்டல்காரரின் அழைப்பு... 'கேள்விப்பட்டது உண்மையா சார்? அதை நம்பி பந்த்தை ஒத்தி வெச்சாச்சா? அதுசரி, ஒத்திதானே வெச்சிருக்கிறோம். கைவிடலியே... இப்போ அரிசி ஊறப் போடலாம்தானே? தப்பொண்ணும் இல்லையே?’  இந்த உணர்வுதான் இவ்வளவு அறம் நிறைந்த ஒரு போராட்டத்தை நடத்தி முடித்திருக்கிறது என்கிற தெளிவு அப்போதுதான் கிடைத்தது.

போராட்டக் காலத்தின் ஒவ்வொரு நாள் மாலையும் தோழர் ஒருவரின் ஓவியக்கூடம் தொழிலாளர்களால் நிரம்பி வழிந்தது. அடுத்து என்ன செய்யலாம் என்று நள்ளிரவுவரை விவாதம் தொடரும். அவ்வப்போது யாராவது ஒருத்தர் எல்லோரது தேநீருக்கும் சிகரெட்டுக்கும் இரவு உணவுக்கும் செலவழிப்பார்கள். கணக்கு வழக்கில்லாமல் சொந்தப்பணத்தை செலவழித்துக் கொண்டிருந்தார்கள். நடுங்கும் குளிரில் நள்ளிரவுக்குப்பின் வீடு திரும்பி அதிகாலையில் எழுந்து ஷிஃப்டுக்குப் போய்விட்டு மீண்டும் மாலையில் கூடினார்கள். முழுநேர போராட்டக்காரர்களின் முகாம்போல அந்த இடம் மாறிவிட்டிருந்தது. ஊரின் எந்தவொரு மூலையிலும் இதுவே பேச்சாக மாறியதற்கும், போராட்டத்தில் பங்கெடுக்காவிட்டால் குற்றவாளிகள் பக்கம் என்றாகிவிடுமோ என்கிற பதைப்பினை ஒவ்வொருவருக்குள்ளும் உருவாக்கியதற்கும் மூலவிசையாக இருந்து செயல்பட்டவர்கள் இவர்கள் தான். ஜெயந்தி, முருகேசன், விநாயகம், அனந்தராஜ், உத்திரசாமி, வாசுதேவன், பெத்து முருகேசன், சக்திவேல்,  குப்புசாமி போன்ற தலைவர்கள் மட்டுமல்ல, அதுவரை சந்தித்தேயிராத முகமும் பெயருமறியாத நூற்றுக்கணக்கான தொழிலாளர்கள் தன்னெழுச்சியாக போராட்டக்குழுவின் நடவடிக்கைகளை முன்னெடுத்துச்சென்றார்கள். போராட்டத்தை யாரோ நடத்தவில்லை, ஒவ்வொருவரும் நடத்தினார்கள். ஆமாம்... மக்கள் போராடினார்கள். ஒருங்கிணைக்கிற பணியை மட்டுமே போராட்டக் குழு செய்தது.  

சகமனிதர் மீதான ஒவ்வொருவரது உள்மனசிலும் இருந்த கரிசனங்களை மேலெடுத்து வந்த அந்தப் போராட்டம் இன்றளவும் ஒசூர் மக்களால் நினைவுகூரப்படுகிறது. சம்பந்தா சம்பந்தமில்லாத யாராவது ஒருத்தர், 'இதையெல்லாம் இப்படியே விடக்கூடாது சார்... அந்த மிடிகிரிப்பள்ளிக்கு நடத்தின மாதிரி போராட்டம் நடத்தினால்தான் சரிப்படும்...’ என்று அங்கலாய்ப்பதை இப்போதும்கூட சில நேரங்களில் கேட்கமுடிகிறது.

***

சி.பி.சி.ஐ.டி. விசாரணைக்கு அவகாசம் கொடுத்துப் போராட்டங்கள் தற்காலிகமாக ஒத்திவைக்கப்பட்டன. போலிசை எதிர்த்தால் என்ன நடக்கும் என்று போராட்டக்காரர்களுக்குப் பாடம் புகட்ட நினைத்த உள்ளூர் போலிஸ், தெலுங்குப்பட கதாநாயகன் அல்லது வில்லன் ரேஞ்சுக்கு நான் காவல் நிலையத்துக்குள் சென்று பணியிலிருந்த இன்ஸ்பெக்டரைத் தாக்கியதாகவும், 'நான் ஆதவன், சுட்டெரிக்கும் சூரியன், உன் யூனிபார்மை கழட்டாமல் விடமாட்டேன்’ (அந்தக் கருமத்தைக் கழட்டி நானென்ன செய்யப்போகிறேன்) என்றெல்லாம் டயலாக் பேசியதாகவும் இரண்டு வருடங்களுக்கு முந்தைய தேதியில் ஒரு பொய்வழக்கைப் பதிந்து பிடிவாரன்ட்டும் பிறப்பிக்க வைத்தார்கள். என்னை முதல் குற்றவாளியாகக் காட்டிய அந்தப் பொய்வழக்கில் சௌந்திரராஜன், சந்திரசேகர், சங்கரன், ஜி.சேகர் ஆகியோரும் இணைக்கப்பட்டிருந்தார்கள். மூன்றாண்டு காலம் எங்களை அலையவிட்ட திருப்திதான் போலிசுக்கு மிஞ்சியது. நாங்கள் விடுவிக்கப்பட்டோம்.

சி.பி.சி.ஐ.டி-யின் நடவடிக்கையில் முன்னேற்றமில்லாத நிலையில் போராட்டக் குழுவினர் பெங்களூர் தேசிய நெடுஞ்சாலையில் மறியல் செய்து அழுத்தங்களை உருவாக்கியதன் பின்னணியில் ஒருவழியாக சி.பி.சி.ஐ.டி., குற்றவாளிகள் ஆறுபேரைக் கண்டறிந்து கைது செய்தது. எஞ்சிய இருவர் இந்த இடைப்பட்டக் காலத்தில் இறந்துவிட்டிருந்தார்கள். குற்றவாளிகள் அனைவருமே ஒசூரின் சுற்றுவட்டார ஊர்களைச் சேர்ந்தவர்கள். கும்பலாகச் சென்று இதுபோன்ற குற்றங்களை இழைப்பவர்கள். விசாரணை நீதிமன்றம் அவர்களுக்குத் தண்டனையும் அபராதமும் விதித்து 20.07.2004-ல் தீர்ப்பளித்தது. ஆனால், இறந்துவிட்டவர்கள் மீதும் குற்றப்பத்திரிகை, தண்டனை. அபராதம் என்று போலிஸ், அரசுத் தரப்பு வழக்கறிஞர், ஒசூர் விசாரணை நீதிமன்றம் ஆகியவை செய்த தவறுகளையும் குளறுபடிகளையும் காட்டி சென்னை உயர்நீதிமன்றத்தில் மேல்முறையீடு செய்து 2010-ல் குற்றவாளிகள் தப்பித்துவிட்டார்கள்.

நீதிக்கான போராட்டம் நீதிமன்றத்தோடு முடிவடைவதில்லை. ஆனாலும் அதுவே நடைமுறையாக இருக்கிறது. சட்டரீதியான காரணங்களின் பேரில் குற்றவாளிகள் விடுவிக்கப்பட்டிருந்தாலும்கூட உயர்நீதிமன்றத்தின் இந்தத் தீர்ப்பு மிகுந்த முக்கியத்துவம் உடையது. போலிஸ், அரசுத் தரப்பு வழக்கறிஞர், ஒசூர் விசாரணை நீதிமன்றம் ஆகியவை இவ்வழக்கை நடத்திய விதம் குறித்துப் பல்வேறு ஐயங்களையும் கண்டனங்களையும் கேள்விகளையும் வெளிப்படுத்தியது அந்தத் தீர்ப்பு. பெஸ்ட் பேக்கரி வழக்கை மேற்கோள் காட்டி, ஒரு மறு விசாரணைக்கு முழுப் பொருத்தமுடையதாக இவ்வழக்கு இருப்பினும், மிக நீண்டகாலம் கழிந்துவிட்ட நிலையும், குற்றம் சாட்டப்பட்டவர்கள் பத்தாண்டுகளுக்கும் மேலாகத் தொடர்ந்து சிறையிலேயே இருந்துவிட்டபடியாலும், பாதிக்கப்பட்ட பெண்களில் ஒருவர் திருமணமாகி இயல்பான வாழ்க்கைக்குத் திரும்பியுள்ள இன்றைய நிலையில் இப்பிரச்னையில் அவர்கள் ஆர்வம் காட்டாதிருப்பதையும் கணக்கில்கொண்டு ஒரு மறு விசாரணக்கு உத்திரவிடுவதைத் தவிர்ப்பதாகத் தீர்ப்பு தெரிவிக்கிறது  (http://www.indiankanoon.org/doc/1799351/?type=print)

இந்தத் தீர்ப்பின்மீது மறுமுறையீடு செய்து தீர்ப்பை மாற்றிப் பெறுவதற்கான வாய்ப்பை தமிழக அரசு தவறவிட்டது மட்டுமல்ல... பாதிக்கப்பட்ட இரண்டு பெண்களுக்கும் தலா ஒரு லட்சம் ரூபாயை இழப்பீட்டுத் தொகையாக வழங்கவேண்டும் என்று அதே தீர்ப்பில் உயர்நீதிமன்றம் சொல்லி இருப்பதையும் நிறைவேற்றாமல் இருக்கிறது. இழப்பீட்டுத் தொகையைப் பெறுவதற்காக ஏதாவது முயற்சி எடுத்து, அதன்வழியாக ஊடகங்களில் மீண்டும் கவனம் பெற நேரிட்டுவிடுமோ என்கிற தயக்கத்தினாலும்கூட தரும்போது தரட்டும் என்று பாதிக்கப்பட்ட குடும்பம் மௌனமாக இருக்கலாம். ஆனால், தேடிப்போய் இழப்பீட்டைக் கொடுப்பதுதானே ஒரு அரசுக்குரிய லட்சணம்? தனது முந்தைய ஆட்சியில் நிகழ்ந்த குற்றங்களுக்கான பரிகாரத்தை இப்போதைய ஆட்சியிலாவது  தமிழக முதல்வர் காலந்தாழ்த்தாது செய்வாரா?''

(சொல்வேன்...)

நன்றி: en.vikatan.com

ஒசூரெனப்படுவது யாதெனின் : 6 - ஆதவன் தீட்சண்யா

எங்கு உழைப்பைச் செலுத்துகிறோமோ அங்கிருந்தே நாம் வாழ்வதற்கான ஆதாரங்களை திரட்டிக்கொள்ள வேண்டும் என்பது தொழிற்சங்க வாதமல்ல, இயற்கையின் நீதி. ஆனால், இந்த இயற்கை நீதியை நிலைநிறுத்தத்தான் உலகம் முழுவதும் தொழிலாளர்கள் போராட வேண்டியிருக்கிறது. ஒசூரிலும் போராடினார்கள். அவர்கள் நடத்திய போராட்டங்களால்தான் ஒசூர் தொழிற்பேட்டை நிலைநிறுத்தப்பட்டது. தமது போராட்டங்களின் வழியே தொழிலாளர்கள் அடைந்த ஆதாயங்களை உட்கொண்டுதான் ஒசூரின் ஒவ்வொரு அங்குலமும் புதுப்பொலிவை எய்தியது.

''ஒரு தனி மனிதரின் வாழ்வில் அவரது வசிப்பிடம் வகிக்கும் பாத்திரம் மிக முக்கியமானது. அவருக்கு வாய்க்கும் புழங்கு எல்லையின் குறுக்கம் அல்லது நீட்டமானது அவரது சிந்தனை முறையையும் செயற் களங்களையும் தீர்மானிக்கும் காரணிகளில் ஒன்றாக அமைகிறது. இது வெறுமனே இடம் பற்றிய பிரச்னையல்ல, ஒருவரது சூழல் எவற்றாலும் யாராலும் நிரப்பப்பட்டிருக்கிறது அல்லது வெற்றிடமாய் விடப்பட்டிருக்கிறது என்பதோடு தொடர்புடையது. ஐம்பதாவது வயதை இன்னும் சில மாதங்களில் தொடவிருக்கும் நான், எனது வாழ்நாளின் சரிபாதிக்கும் மேலான காலத்தை ஒசூர் என்னும் பொதுப் பெயரில் சுட்டப்படும் இந்தத் தனித்துவமான நிலப்பரப்பில்தான் கழித்திருக்கிறேன்.

சென்னை, கோவை, கன்னியாகுமரி நகரங்களை பெங்களூருடன் இணைக்கிற தேசிய நெடுஞ்சாலையில் வருகிறவர்கள், ஒண்ணுக்கடிக்க இறங்கும் இடம் என்று இழிவுபடுத்தப்பட்ட காலத்தில் இருந்து அந்த நகரங்களுக்கு இணையாக விரிவு பெற்றுள்ள இன்றைய நாள் வரை அதைப் பார்த்துக்கொண்டு இருக்கிறேன். இளம்பிராயம் முழுவதையும் ஒரு ஒண்டிக்கொட்டாய்க்குள் கழித்துவிட்டு வந்திருந்த எனக்கு இந்த நகரமும் அதன் சுற்றுப்புற ஊர்களும் வழங்கிய இடம் என்ன என்று பரிசீலிப்பதற்கு இதுபோதுமான கால அளவுதான்.

தேன்கனிக்கோட்டையில் இருந்ததைப்போலவே ஒசூர் அண்ணா நகரிலும் அப்போது ஒரு பேச்சிலர் பாரடைஸ் இருந்தது. வந்தாரை எல்லாம் வரவேற்று உபசரிக்கும் அளவுக்கு விசாலம்கொண்ட ஒரு பெரிய ஓட்டு வீடு அது. மிடிகிரிப்பள்ளி கிராமத்தைச் சேர்ந்த விவசாயி ஒருவருக்குச் சொந்தமான அந்த வீடு 10 வருடங்களுக்கும் மேலாகத் தொலைபேசி ஊழியர்களிடம் இருந்துவந்தது. புதிதாக வருகிறவர்கள் எல்லோருக்குமே அந்த வீடுதான் அடைக்கலமாய் இருந்தது. சுற்றுவட்டார ஊர்களில் பணியாற்றும் ஊழியர்கள் கடைசி பஸ்ஸை தவறவிடும் இரவுகளில் உரிமையோடு தங்கும் இடமும் அதுதான். தண்ணீர் இல்லாத வீடு அது. தெருக்குழாய் ஒன்றில் எப்போதாவது தண்ணீர்வரும். ஆனால், அங்கிருந்த அடிபிடியில் பங்கெடுக்கக் கூசிய பசங்க தொலைபேசி நிலையத்துக்கு வந்து குளித்துவிட்டு ஆளுக்கொரு குடம் தண்ணீரைச் சமையலுக்கு எடுத்துப்போவார்கள். விருந்தாளிக்கும் இதுதான் நியமம். கிருஷ்ணவேணி என்கிற பாட்டி பெரிய தேக்ஸா வைத்து மூன்று வேளையும் சமைத்துப் போட்டுக்கொண்டு இருந்தார்.

ஒசூருக்கு மாற்றலில் வருவதற்கு முன்பாகவே அந்த வீட்டில் தங்கியிருந்த இளங்கோ, பாலன், கிருஷ்ணமூர்த்தி, மணவாளன், ரமேஷ், முருகன், தியாகி ரவி, சுப்பிரமணியம், ரத்தினவேல் ஆகிய அனைவருமே எனக்கு அறிமுகமாகி இருந்தனர். நாங்கள் அனைவருமே ஒரே தொழிற் சங்கத்தில் கே.ஜி.போஸ் அணியின் அங்கத்தினர்களாக இருந்தோம். எனவே ஒசூருக்கு மாற்றலாகி வந்தபோது நானும் அவர்களுடனே தங்குவதில் சிக்கலேதும் இல்லாமல் போனது. அவர்களில் ஓரிருவர் தவிர மற்றவர்களுக்குச் சற்றேறக்குறைய என் வயதுதான். தவிர, அவர்களும் என்னைப்போலவே மணிக்கூலியாக இருந்தவர்கள்/ இருப்பவர்கள்.

நாட்டை முன்னேற்றப்பாதையில் கொண்டுசெல்வதாக அலட்டிக்கொண்டு இந்திராகாந்தி கொண்டுவந்திருந்த ஆளெடுப்புத் தடைச்சட்டம் தொடர்ந்து அமலில் இருந்த காலமது (அவரது மகன், மருமகள், பேரக்குழந்தைகள் காலம்வரை நீடிக்கிறது. ஆட்சிகள் மாறினாலும் இந்தத் தடைச்சட்டம் மாறவில்லை. 'தேர்தல் சின்னம் ஆயிரமிருக்கும் சவரக் கத்திதான் ரொம்பப் பொருத்தம்’ என்கிற நவகவியின் பாடல் வரி நினைவுக்குவருகிறது). எனவே மக்கள் தொகை வளர்ச்சிக்கு ஏற்ற விகிதத்தில் ஆட்கள் நியமிக்கப்படாமல் அரசு அலுவலகங்கள் வேலைப் பளுவால் திணறிக்கொண்டிருந்தன. அரசால் வழங்கப்பட்டுவந்த சேவைகளின் தரத்தில் அரிமானம் ஏற்பட்டு மக்களிடையே வெறுப்பு உருவாகக் காரணமாகியது. மறுபக்கம் படித்தும் வேலையில்லாத இளைஞர் பட்டாளம் அச்சமூட்டும் வகையில் அதிகரித்து வந்தது.

செயற்கையாக உருவாக்கிய இந்த வேலையில்லாத் திண்டாட்டத்தைப் பயன்படுத்திக் கொண்டு, நிரந்தரமாக நடைபெறவேண்டிய வேலைகளுக்குத் தற்காலிக அடிப்படையில் ஆட்களை நியமனம் செய்து சுரண்டுவதற்கு அரசாங்கம் கண்டுபிடித்த உத்திகளுள் ஒன்றுதான் இந்த மணிக்கூலி முறை. இத்தனை நாட்கள் தற்காலிகமாக வேலை செய்தால் நிரந்தரம் செய்யவேண்டும், சமவேலைக்கு சம ஊதியம் வழங்க வேண்டும் என்று உச்சநீதிமன்றம் வழங்கியிருந்த தீர்ப்புகளை எல்லாம் கடாசி எறிந்துவிட்டது அரசாங்கம். ஆனாலும் உச்ச நீதிமன்றம் மௌனம் காக்கிறது. சுமங்கலித் திட்டம் போன்ற கொடிய சுரண்டல் வடிவங்கள் உருவானதற்கும், நீடிப்பதற்கும் இந்த மௌனம்தான் காரணம்.

கான்ட்ராக்ட், அப்ரண்டீஸ், காஷூவல், ட்ரெய்னி என்று விதவிதமாக உழைப்புச் சுரண்டலை நடத்திவந்த அரசாங்கம், தபால் தந்தித் துறையில் கடைபிடித்த வடிவம் ஆர்.டி.பி. என்கிற மணிக்கூலி முறை. எஸ்.எஸ்.எல்.சி. மற்றும் அதற்கு மேற்பட்ட படிப்புகளில் அதிகபட்ச மதிப்பெண் எடுத்த ஒரு லட்சத்திற்கும் மேற்பட்டவர்களைத் தேர்வு செய்த அரசாங்கம் எங்களை மணிக்கூலிகளாக வைத்து பல வருடங்கள் சுரண்டிவிட்டு பிறகு பணி நிரந்தரம் வழங்கியது. இந்த உள் விவகாரம் தெரியாமல் அரைக்காசு உத்தியோகம் என்றாலும் அரசாங்க உத்தியோகம் என்று வந்து மாட்டிக்கொண்டோம்.  

மணிக்கூலிகளாகிய எங்களுக்கு மாதச்சம்பளம் இவ்வளவு என்கிற நிர்ணயம் எதுவும் கிடையாது. யாராவது விடுமுறை எடுத்துக்கொண்டால் அவர்களது வேலையை எங்களுக்குக் கொடுப்பார்கள். அதற்காக, அலுவலக வாயிலில் காத்துக் கிடக்க வேண்டும். தினமும் வேலை கிடைக்கும் என்கிற உத்திரவாதம் கிடையாது. சில நாட்களில் 12 மணி நேரத்திற்கும் மேலாகவும்கூட பார்க்க வேண்டிவரும். ஆனால், எட்டுமணி நேரமே கணக்கில் எடுக்கப்படும். மணிக்கு இவ்வளவு என்று கணக்கிட்டு மாதமொருமுறை கூலி தருவார்கள். வார ஓய்வு கிடையாது, வேறு சலுகைகளோ உரிமைகளோ கிடையாது. எங்களைப்போலவே லைன் வேலைகளில் கேங் மஸ்தூர்களும் அஞ்சல் பகுதியில் ஈ.டி.க்கள் என்கிற புறநிலை ஊழியர்களும் அல்லல்பட்டு வந்தார்கள். வேலையில்லாமல் அல்லாடுவதற்கு இதுவாச்சும் கிடைச்சுதே என்று எங்களுக்கு நாங்களே சொல்லிக்கொள்ளும் சமாதானம்தான் அரசாங்கத்தின் பலமாக இருந்தது. ஒரு அரசாங்கம் எவ்வளவு பெரியது? ஆனால், அது எங்களைப்போன்ற எளிய மனிதர்களை இரக்கமின்றிச் சுரண்டுவதற்காகத் தனது வலிய அதிகாரங்களைப் பயன்படுத்தியது.

அரசாங்கம், ஒரு முன்மாதிரியான முதலாளியாக (மாடல் எம்ப்ளாயர்) இருந்து தனது தொழிலாளர்களைக் கண்ணியமாக நடத்தும் என்று சுதந்திரப் போராட்டக் காலத்தில் தரப்பட்ட வாக்குறுதிகளுக்கு மாறாக, இப்படி மோசமான பல முன்னுதாரணங்களை இந்த நாட்டுக்குக் கொண்டுவந்து சேர்ப்பதாய் அரசாங்கமே இருக்கும்போது, ஒசூர் தொழிற்பேட்டையின் முதலாளிகள் மட்டும் நியாயவான்களாகவா இருந்திருக்கப் போகிறார்கள் என்று நீங்கள் யூகிப்பது சரிதான். அவர்கள் பத்துக் கைகளால் உழைத்துவிட்டு வருகிற தொழிலாளிக்கு, ஒரு கையளவுக்குக் கொடுப்பதற்கும் மனம் அற்றவர்களாக இருந்தார்கள். 80 லட்சம் ரூபாய் செலவில் கோயிலுக்குத் தங்கக் கதவு காணிக்கை செலுத்தும் விஜய் மல்லையா தனது நிறுவனத்தின் ஊழியர்களுக்குச் சம்பளம் தராமல் உதட்டைப் பிதுக்குவதுபோலத்தான் ஒசூர் தொழிற்பேட்டையின் பெரும்பாலான முதலாளிகள் இருந்தார்கள்.

ஒசூரின் தொழிற்பேட்டை என்பது ஒசூரிலிருந்து பெங்களூர், பாகலூர், பேரிகை, தளி, கெலமங்கலம், ராயக்கோட்டை, கிருஷ்ணகிரி ஆகிய ஊர்களுக்குச் செல்லும் நெடுஞ்சாலைகளை ஒட்டிய பெரும்பரப்பில் விரிந்துள்ளது. நில உரிமைகள் தொடர்பான விழிப்பு உணர்வு வளரப்பெறாத 1970-களில் ஆயிரக்கணக்கான ஏக்கர் நிலங்களை மலிவான விலை கொடுத்தும் சட்டங்களைக் காட்டி மிரட்டியும் தொழிற்பேட்டைக்காகக் கையகப்படுத்திய அரசு இந்த மண்ணின் பூர்வகுடிகளை நிலமற்றவர்களாக்கியது. அவர்களது நிலத்தில் உருவான தொழிற்பேட்டையை அவர்களுக்கு அன்னியமாக்கியது. இந்தப் பகுதியில் வளர்ச்சியை ஏற்படுத்தப்போவதாகக் கூறிக்கொண்டு துவக்கப்பட்ட இந்தத் தொழிற்பேட்டையில் அவர்களது அறிவையும், உழைப்பையும், ஆற்றல்களையும் பயன்படுத்திக் கொள்வதற்கான ஒரு தொழிற்சாலைகூட இன்றுவரை இங்கு வரவேயில்லை. உள்ளுர் சமூகத்தை முற்றாக ஒதுக்கிவைத்துவிட்டுத்தான் 'வளர்ச்சித் திட்டங்கள்’ எப்போதும் நிறைவேற்றப்படுகின்றன என்பதற்கு ஒசூர் தொழிற்பேட்டையும் விதிவிலக்கல்ல.

மக்களது வரிப்பணத்தைச் செலவிட்டு மின்சாரம், சாலை, நீராதாரம் ஆகிய உள் கட்டுமானங்களுடன் உருவாக்கப்பட்டிருந்த தொழிற்பேட்டையில் இடத்தையும், மக்களிடமிருந்து அரசு திரட்டியிருந்த வங்கிச் சேமிப்புகளிலிருந்து கடனையும், மானியத்தையும் பெற்றுக்கொண்டு ஒசூரில் தொடங்கப்பட்டத் தொழிற்சாலைகள் பல்வேறு வரிவிலக்குகளையும் பெற்றிருந்தன.

வரி விடுமுறையைப்போலவே குறிப்பிட்ட காலம்வரை கடன் தவணையைச் செலுத்தாமல் இருக்கவும் விடுமுறை தரப்பட்டிருந்தது. இவ்வளவு இனாம்களும் சலுகைகளும் போதாது என்று, முதல் ஐந்தாண்டுகளுக்குத் தொழிலாளர் நலச் சட்டங்கள் எதையும் அமல்படுத்தாமல் இருப்பதற்கான ஏற்பாட்டையும் அரசாங்கம் செய்து கொடுத்திருந்தது. வெறும் கட்டடங்களாகவும் இயந்திரங்களாகவும் நிறுவப்பட்டு உயிரற்றுக் கிடந்த தொழிற்சாலைகள் தொழிலாளிகளின் கைபட்ட பிறகே உயிர்பெற்றன. யார் எத்தனை கோடிகளை முதலீடு செய்து எவ்வளவு பெரிய தொழிற்சாலையைக் கட்டியிருந்தாலும் தொழிலாளர்கள் தம் அறிவையும் உழைப்பையும்கொண்டு உற்பத்தியில் இறங்கும்போதுதான் அதற்கொரு பயன் மதிப்பு உருவாகிறது. ஆனால், இந்த எளிய உண்மையை யார்தான் ஒத்துக்கொள்கிறார்கள்?

உள்ளுர் சமூகத்தை முற்றாக ஒதுக்கிவைத்துவிட்டுத் தான் 'வளர்ச்சித் திட்டங்கள்’ எப்போதும் நிறைவேற்றப் படுகின்றன என்பதற்கு ஒசூர் தொழிற்பேட்டையும் விதிவிலக்கல்ல.

எல்லாச்சாலைகளும் ஒசூர் நோக்கி என்பதுபோல இருந்த காலகட்டம் அது. நாடு முழுவதிலும் இருந்து ஆயிரக்கணக்கான தொழிலாளர்கள் வந்து குவிந்தார்கள். தொழிற்பேட்டையை உருவாக்கிய அரசாங்கமோ, தொழிற்சாலைகளை நிறுவிய முதலாளிகளோ இங்கு வந்து குவிந்த தொழிலாளர்களின் அடிப்படைத் தேவைகளுக்கு எந்த விதத்திலும் பொறுப்பேற்றுக் கொள்ளத் தயாரில்லை. திடுமெனப் பெருகிய மக்கள் தொகைக்கு ஏற்ற வீடுகளோ வேறு அடிப்படைக் கட்டமைப்புகளோ ஒசூருக்குள் இல்லை. ஏற்கெனவே இருந்த ஒரு சின்னஞ்சிறு நகரத்தை எவ்வளவு பேர் பங்கிட்டுக் கொள்ளமுடியும்? தமக்கென்று ஒசூரின் பூர்வக்குடிகள் பாதுகாத்து வைத்திருந்த வளங்களை வந்தேறிய தொழிலாளிகளோடு பகிர்ந்துகொள்வதில் ஏற்பட்ட உரசல் ஏதோவொரு வகையில் இன்றளவும் நீடிக்கிறது. (இந்த உளவியல் குறித்து 'தங்கத்திருவோட்டில் தவிட்டுப் பணியாரம்’ என்கிற கட்டுரையில் விரிவாக எழுதியுள்ளேன்)  

ஐ.டி.ஐ-யோ டிப்ளமோவோ முடித்துவிட்டு 17,18 வயதில் வேலைக்குச் சேர்ந்த அந்த முதல் தலைமுறைத் தொழிலாளர்கள், வரி கட்டாமலும் தொழிலாளர் நலச் சட்டங்களை அமல்படுத்தாமலும் இருப்பதற்கான காலக்கெடு முடியும்போது திருமண வயதினை எட்டி இருந்தார்கள். ஆனால், அவர்களுக்குப் பணிநிரந்தம், ஊதிய உயர்வு, இன்னபிற சட்டப்பூர்வ உரிமைகளை வழங்கிட தொழிற்சாலை நிர்வாகங்கள் மறுத்துவந்ததால் மண வாழ்க்கைக்குள் நுழையத் தயங்கினர். மணம் முடித்தவர்கள் குடும்பச்செலவுகளை சமாளிக்க முடியாமல் திண்டாடினர். தன்னொத்த தொழிலாளர்களோடு ஏதாவதொரு அறையில் தங்கி வாடகையைப் பகிர்ந்துகொண்டு காலத்தை ஓட்டிவந்த அவர்கள் குடும்பஸ்தரானதும் தனியாக வீடு பிடிக்கவேண்டி இருந்தது. கடும்போட்டியினால் உயர்ந்துகொண்டிருந்த முன்பணத்தையும் வாடகையையும் கொடுப்பது அவர்களது சக்திக்கு மீறியதாய் இருந்தது. குடும்பத்திற்குள்ளேயே அவமானப்பட்டு குன்றிப்போகும் அவல நிலைக்குத் தொழிலாளர்கள் தள்ளப்பட்டனர்.

தனிக்கட்டைகளாக வந்து சேர்ந்திருந்த முதல் தலைமுறைத் தொழிலாளர்களைக்கொண்டு உருவாகி வளர்ந்த தொழிற்பேட்டை,  தொழிலாளர் வாழ்வில் அந்தந்த காலத்துக்கு ஏற்ற மாற்றங்களையும், வளர்ச்சிகளையும், தேவைகளையும் வழங்குவதற்கு எந்த முயற்சியையும் மேற்கொள்ளவில்லை. எனவே ஒசூர், தொழிற்பேட்டை தொழிலாளர்களின் போராட்டக் களமாக மாறியது. வாலிபத்தின் ஆற்றல்மிக்க காலத்தை ஒசூர் தொழில்வளர்ச்சிக்கு ஈந்துவிட்ட அந்தத் தொழிலாளர்கள் எஞ்சிய காலத்தையும் இங்கேயேதான் கழிக்க வேண்டியிருந்தது. ஆனால், இயல்பாகத் தங்களுக்கு கிடைக்க வேண்டிய உரிமைகள் மறுக்கப்பட்ட நிலையில் அவர்கள் போராட்டங்களுக்குத் தள்ளப்பட்டிருந்தார்கள்.

எங்கு உழைப்பைச் செலுத்துகிறோமோ அங்கிருந்தே நாம் வாழ்வதற்கான ஆதாரங்களை திரட்டிக்கொள்ளவேண்டும் என்பது தொழிற்சங்க வாதமல்ல, இயற்கையின் நீதி. ஆனால், இந்த இயற்கை நீதியை நிலைநிறுத்தத்தான் உலகம் முழுவதும் தொழிலாளர்கள் போராட வேண்டியிருக்கிறது. ஒசூரிலும் போராடினார்கள். அவர்கள் நடத்திய போராட்டங்களால்தான் ஒசூர் தொழிற்பேட்டை நிலைநிறுத்தப்பட்டது. தமது போராட்டங்களின் வழியே தொழிலாளர்கள் அடைந்த ஆதாயங்களை உட்கொண்டுதான் ஒசூரின் ஒவ்வொரு அங்குலமும் புதுப்பொலிவை எய்தியது. தொழிலாளர்களின் வருமானத்தில் ஏற்பட்ட மாற்றம்தான் ஒசூரின் பணப்புழக்கமாகவும் பொருளாதாரமாகவும் அளவிடப்பட்டது. அவர்கள் கட்டிய வீடுகளால்தான் ஒசூரின் பரப்பளவு விரிந்தது, நிலமதிப்பும் கூடியது. அவர்களது குழந்தைகளுக்காகத்தான் இங்குக் கல்விச்சாலைகள் வந்தன. மருத்துவமனைகளும், உணவு விடுதிகளும், பல்பொருள் அங்காடிகளும், வங்கிகளும் இன்னபிற கடைகண்ணிகளும் அவர்களை நம்பியே திறக்கப்பட்டன. வண்டி வாகனப் போக்குவரத்துகளின் பெருக்கமும் அவர்களை முன்னிட்டுத்தான்.

ஒசூர் என்ற நகரத்தின் வரைபடத்திலும் குணநலன்களிலும் ஏற்பட்ட மாற்றங்களின் மையமாகத் தொழிலாளரது போராட்டங்கள் இருந்தன என்றால் அந்தப் போராட்டங்களின் மையமாக '45, சாந்திநகர்’ இருந்தது. அது ஒசூர் பகுதி தொழிற்சங்க இயக்கத்தின் முகவரி. இங்கு தங்கியிருந்த தொழிலாளர்கள் பிறகு காமராசர் காலனிக்கு வீடுமாறிப் போய்விட்டாலும் '45, சாந்திநகர்’ குழுவாகவே அவர்கள் சுட்டப்பட்டார்கள். அவர்களில் பெரும்பாலானவர்கள் அசோக் லேலண்ட் தொழிலாளர்கள். ஒசூரை ஒரு தொழிலாளர் நகரமாய் குணரீதியாக உருமாற்றி அமைத்ததில் அசோக் லேலண்ட் தொழிலாளர்கள் பெருமைமிக்க பங்கினை ஆற்றியிருக்கிறார்கள். தங்களது ஆலையோடு ஒடுங்கிப்போகாமல் அவர்கள் பல்வேறு ஆலைகளில் தொழிற்சங்கங்களை உருவாக்கி, வழிநடத்தி அந்தத் தொழிலாளர்களின் வாழ்நிலை மேம்படுவதற்காக உழைத்திருக்கிறார்கள். சக்திவேல் என்கிற தங்கள் தோழனைப் பலிகொடுத்தாலும் 'போராடினால் வெல்ல முடியும்’ என்ற நம்பிக்கையை உருவாக்கினார்கள். இது வாழத்தகுந்த இடம்தான் என்று தமது போர்க்குணத்தால் நிரூபித்துக் காட்டியதன் மூலம் இங்கு நிகழ்ந்த எல்லா மாற்றங்களுக்கும் உள்ளுறையாக இருந்தார்கள்.

தொழிற்சங்கவாதிகளாகச் சுருங்கிப்போகாமல் சுவரெழுத்துக்காரர்களாகவும் பேச்சாளர்களாகவும் ஆவேசமாக கோஷமிடுகிறவர்களாகவும் தீக்கதிர், செம்மலர், சிந்தா, தேசாபிமானி, சி.ஐ.டி.யு. செய்தி போன்ற பத்திரிகைகளை விற்பவர்களாகவும், கையெழுத்துப் பத்திரிகை வெளியிடுகிறவர்களாகவும் மொட்டை மாடிகளில் கவியரங்கங்களையும் அரசியல் விவாதங்களையும் நடத்துகிறவர்களாகவும் பன்முக ஆற்றல்களோடு இயங்கி நகரத்தை உயிர்ப்போடு வைத்திருந்த இந்தத் தோழர்களுடன் உணர்வுபூர்வமாக ஒன்றியதிலிருந்துதான் எனது ஒசூர் வாழ்க்கையைப் பேசவேண்டி இருக்கும்.

( பேசுவேன்...)

நன்றி: en.vikatan.com