சூடு சுரணையுள்ளவர்களின் துணிவான கவனத்திற்கு… ஆதவன் தீட்சண்யா

“பேசத்தொடங்கும்போது அணைந்துபோகும் பீடி நெருப்புப்போல தூக்கமற்ற இரவுகளில், வார்த்தைகளின் பின்னால் புதைந்துகிடக்கும் வலி அணைந்து போவதில்லை. பரிதாபத்தையோ மகிழ்ச்சியையும் துக்கத்தையும்  பகிர்ந்து கொள்வதையோ கண்டுகொள்ளாமல் சிறை இருட்டாக, அன்புக்கு இடமின்றி இருக்கிறது…”

-வரவர ராவ் எழுதிய இவ்வரிகளில் கசியும் துயரத்தில் கரைந்தபடி எண்ணற்ற அப்பாவிகள் இந்த நாட்டின் 1400 சிறைகளில் அடைபட்டுக் கிடக்கிறார்கள். அவர்கள் இழைத்த குற்றம், அவரே அடுத்தவரியில் கேட்பதுபோல “சிறைக்கு வெளியிலும்தான் தனக்கு அறிவையும் ஞானத்தையும் தரக்கூடிய மனிதர்களுக்கு இந்தச் சமூக அமைப்பு என்னத்தைக் கொடுத்துவிடுகிறது?” என்கிற கேள்வியை எழுப்பியதுதான்.

தனது கருத்துக்காகவோ அதன் பேரிலான செயல்பாட்டுக்காகவோ ஒருவர் கைதுசெய்யப்படுவது உலகெங்கும் இருந்துவரும் ஒடுக்குமுறைதான். இந்தியாவிற்கும் இது புதிதல்ல.  நாட்டையே திறந்தவெளிச் சிறைச்சாலையாக்கிய காலனியாட்சி, சிறைச்சாலை என்கிற அதிகாரப்பூர்வமான சித்திரவதைக்கூடங்களை நாடெங்கும் நிறுவியது. விடுதலைக்காகப் போராடியவர்களை அரசியல் எதிரிகளாக கருதி அவர்களை சிக்கவைப்பதற்கென்றே காலனியாட்சி சதிவழக்குகளைப் புனைந்தது,

நாட்டின் விடுதலைக்குப் பிறகு மூடப்பட்டிருக்க வேண்டிய இந்தச் சித்திரவதைக்கூடங்கள் முன்னிலும் அதிகப்படியாக இந்திய ஆட்சியாளர்களுக்கு தேவைப்பட்டன என்கிற உண்மை, நாம் அடைந்த விடுதலை முழுமையானதல்ல என்கிற மற்றொரு உண்மையை உணர்த்தியது. அரசியல் விடுதலையுடன் திருப்தியடைந்தவர்கள் கழன்று அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றிக் கொள்ள, சமூக விடுதலையும் பொருளாதார விடுதலையும் ஊடிழைந்த விடுதலையை வாழ்விலக்காய் நம்பியவர்களோ எதிர் முகாமாகி தமது போராட்டத்தைத் தொடர்கிறார்கள். இவர்களை ஒடுக்க காலனியாட்சியின் ஆள்தூக்கிச் சட்டங்களும் அந்தகாரச் சிறைகளும் ஆட்சியாளர்களுக்குத் தேவையாயிருக்கின்றன. ஆனாலும் ஒடுக்குமுறைக்கு அஞ்சாமல் தொடரும் போராட்டங்களின் அழுத்தத்தால் “சுதந்திரம் சமத்துவம் சகோதரத்துவம்” நோக்கி இந்த நாடு எடுத்துவைத்த ஓவ்வோரடியையும் ஆழ்ந்த வெறுப்புடன் பின்னிழுக்கும் முயற்சியில் ஈடுபட்டுவந்த எதிர்மறைச் சக்திகள் “இந்துத்துவா” என்கிற கருத்தாக்கத்தின் கீழ் திரண்டனர். சமூகத்தை மேல் கீழாக, தீட்டு புனிதமாக கட்டமைத்து அதன் உச்சியில் பார்ப்பனர்களை இருத்தி அவர்களுக்குக் கீழே பன்மப்படிநிலைப் பாகுபாட்டுடன் மற்றவர்கள் ஒடுங்கியும் ஒடுக்கியும் வர்ணாஸ்ரம விதிகளுக்குத் திரும்பி வாழ்வதே சிறந்தது என்கிற பார்ப்பனீயமே இந்துத்துவா என்னும் திரைக்குள் ஒளிந்திருக்கிறது.        

வெகுமக்களின் மிகவும் பின்தங்கிய பிற்போக்குக் கருத்துநிலையுடன் தம்மைப் பொருத்திகொள்வதன் மூலம் சமூகத்தில் பலம் பெறுவதுதான் பார்ப்பனீயச் சக்திகளின் திட்டம். பாலினச்சமத்துவம், சமூகநீதி, பொருளாதார நீதி, மதச்சார்பின்மை, மதநல்லிணக்கம் ஆகியவற்றின் எதிர்நிலையாக இயங்குவதன் மூலமே இந்து மதத்தைக் காப்பாற்றிக்கொள்ள முடியும் என்கிற அவர்களது பிரச்சாரம் நுட்பமானது. இதனால், பார்ப்பனீய அமைப்புகளில் இல்லாதவர்கள்கூட காஷ்மீர், பாப்ரி மஸ்ஜித், பொதுச்சிவில் சட்டம், மதமாற்றத் தடைச்சட்டம், பசுவதைத் தடுப்பு என அந்த அமைப்புகள் எழுப்பும் பிரச்னைகளை தமது சொந்தப்பிரச்னைகளாக கருதுவதும் அப்பிரச்னைகளுக்கு அந்த அமைப்புகள் சொல்லும் தீர்வையே சரியென ஏற்பதுமாக நிலைமை மோசமடைந்துள்ளது. இவ்வாறாக, சட்டமன்றங்களும் நாடாளுமன்றமும் பார்ப்பனீயவாதிகளின் ஆளுகைப்பிடியில் சிக்குவதற்கு முன்பாகவே நாட்டின் நிர்வாகத்துறை, நீதித்துறை, ஊடகங்கள், குடிமைச்சமூகம் ஆகியவற்றின் ஒருபகுதி அவர்களது கருத்துப்பிடிக்குள் சிக்கிக்கொண்டன.

இயல்பான சமூகவாழ்வை மேற்கொள்ளவியலாமல் இஸ்லாமியர்களை தேசத்தின் எதிரிகளாக கட்டமைக்கும் வெறுப்புப்பிரச்சாரம் கட்டவிழ்த்து விடப்பட்டது. அசீமானந்தா, பிரக்யா போன்ற பார்ப்பனீயர்கள் நாடெங்கும் பயங்கரவாதத் தாக்குதல்களை நடத்திவிட்டு இஸ்லாமியர்களின் மீது பழி சுமத்தினர். படைப்பிரிவினர் பதக்கங்களுக்காகவும் விருதுகளுக்காகவும்  போலி மோதல்களை நடத்தி எண்ணற்ற இஸ்லாமியர்களை சுட்டுக் கொன்றனர். பயங்கரவாதிகள் என புனையப்பட்டு நாடெங்கும் இஸ்லாமிய இளைஞர்கள் வாழ்வின் பெரும்பகுதியைச் சிறைக்கம்பிகளுக்குப் பின்னே கழிக்கும் அவலத்திற்கு ஆளாகியுள்ளனர்.

இதேநிலைதான் தலித்துகளுக்கும். இடையறாத சாதிய ஒடுக்குமுறையை எதிர்த்த அவர்களது போராட்டத்தை ஒழுங்கீனமாகவும், கீழ்ப்படியாமையாகவும், “தாயாப்புள்ளையா” “ஒன்னும்மண்ணுமா” பழகும் சமூகத்தில் பிரிவினையை உருவாக்கும் சீர்குலைவாகவும், இந்துமத வெளியேற்றம் என்னும் சாதியெதிர்ப்பு நடவடிக்கையை அன்னிய தொண்டு நிறுவனங்களின் பணத்தூண்டுதலால் நடக்கும் சதியெனவும் பார்ப்பனீயர்கள் உருவாக்கிய தவறான கண்ணோட்டம்தான், சட்டத்தின் பாதுகாப்பைக் கோரி காவல்துறையையும் நீதித்துறையையும் நாடிவரும் தலித்துகளுக்கு அது மறுக்கப்படுவதுடன் அவர்கள் பொய்வழக்குகளில் சிக்கவைக்கப்பட்டு சிறையில் அடைக்கப்படவும் காரணமாயுள்ளது. 

இயற்கைவளங்களையும் கனிமவளங்களையும் கார்ப்பரேட்டுகள் கொள்ளையடிக்கத் தோதாக காடுகளின் மலைகளின் பிள்ளைகளாம் பழங்குடியினரை அங்கிருந்தெல்லாம் துரத்தியடிக்கும் கொடுஞ்செயலுக்கு எதிராக போராடுகிறவர்கள் “மாவோயிஸ்டுகள்/ நக்ஸலைட்டுகள்” என நரவேட்டையாடப்படுகின்றனர் (மாவோயிஸ்டுகள்/ நக்ஸலைட்டுகள் என்றால் விசாரணைகூட இல்லாமல் கொல்லப்பட வேண்டியவர்கள் என்ற வாதத்தை மறுப்பதேகூட தேசவிரோதம் என்றாகிவிட்டது.) பழங்குடியினருக்கு தமது பூர்விக நிலத்தின் மீதுள்ள உரிமையை பிரகடனம் செய்யும் அரசியல் சாசனத்தின் வரிகளை கல்வெட்டாக செதுக்கி காடுமலைகளில் நாட்டிடும் “பதால்காடி” இயக்கம்கூட பயங்கரவாதச் செயலாக சித்தரிக்கப்பட்டு அதில் ஈடுபட்ட பத்தாயிரம் பேர் ஒரே வழக்கில் தேசவிரோதிகளாக்கப்பட்டனர்.    

பாரதிய ஜனதா மூலம் பார்ப்பரேட்டியர்கள் (பார்ப்பனீயர் + கார்ப்பரேட்டுகள்) ஒன்றிய ஆட்சியை கைப்பற்றுவதற்கும் முன்பாகவே நாடெங்கிலுமுள்ள சிறைச்சாலைகளில் அடைக்கப்பட்டிருந்தவர்களில் பெரும்பான்மையினர் இஸ்லாமியர்களும் தலித்துகளும் பழங்குடியினரும் தான் என்றால் அவர்கள் ஆட்சியை கைப்பற்றியதற்கு பின்போ நிலைமை படுபயங்கரமாகிவிட்டது.

மக்கள்தொகையில் பெரும்பகுதியினரான பிற்படுத்தப்பட்ட சாதிகளைச் சேர்ந்தவர்களும் பார்ப்பனீயத்தால் இழிவுகளுக்கு ஆளானவர்களே என்றாலும் அவர்களில் பலரும் ஆண்ட பரம்பரை உயர்சாதி போன்ற கற்பிதப் பெருமிதங்களில் மூழ்கி தன்னிலை மறந்தவர்களாயுள்ளனர். எஞ்சிய மக்கள்தொகையில் 20% தலித்துகள், 14% முஸ்லிம்கள், 8% பழங்குடியினர், 3% கிருஸ்தவர்கள். சற்றொப்ப மக்கள்தொகையில் சரிபாதியான இவர்கள் அடிப்படையில் இந்துமதத்தின் ஆதார நோக்கங்களுக்குள் அடங்காதவர்கள். அவமதிப்பு, சுரண்டல், பாரபட்சம், வன்கொடுமைக்கு எதிராக போராடியே தீரவேண்டிய நிலையிலுள்ள இந்த மக்கள்தொகுதியைத்தான் பார்ப்பரேட்டிய அரசு உண்மையான அச்சுறுத்தலாக கருதி வெறுக்கிறது. எனவே, இவர்களுக்காகப் போராடுவதுடன் பார்ப்பரேட்டியத்தை கடுமையாக விமர்சிப்பவர்களுமாகிய அம்பேத்கரிய பெரியாரிய மார்க்சீய இயக்கத்தவர்களும் மனிதவுரிமைச் செயற்பாட்டாளர்களும் இந்த அரசுக்கு வேண்டாதவர்களாகிப் போனார்கள். பழங்குடியினரை, தலித்துகளை, மதச்சிறுபான்மையினரை தனிமைப்படுத்தி ஒடுக்கவோ உட்செரிக்கவோ தடையாகவுள்ள இந்த “அர்பன் நக்ஸல்களை” அவர்களது செயற்களங்களிலிருந்து அப்புறப்படுத்த உருவான சதித்திட்டமே பீமாகோரேகான் வழக்கு.

மராட்டியத்தை ஆண்ட பேஷ்வாக்கள் என்னும் சித்பவன பார்ப்பனர்களால் தீட்டு மனப்பான்மையுடன் படைகளிலிருந்து வெளியேற்றப்பட்ட மஹர்கள், பிரிட்டிஷ் படைகளில் சேர்ந்து 1818 ஜனவரி முதல்நாள் பீமா நதிக்கரையில் நடந்த போரில் பேஷ்வாக்களை வெற்றிகொண்டனர். தலித்துகள் பேஷ்வாக்களை வெற்றிகொண்டதன் நினைவாக ஆண்டுதோறும் ஜனவரி 1 அன்று பெருந்திரளான மக்கள் பீமாநதிக்கரையில் கூடுவது வழக்கம். அண்ணல் அம்பேத்கரும் அங்கு சென்றுவந்த பின்பு அந்த நிகழ்வு முக்கியத்துவமுடையதாகிவிட்டது.

இந்த வெற்றியின் இருநூறாவது ஆண்டுவிழா 2018 ஜனவரி 1. அதற்கு முந்தைய தினம் 260க்கும் மேற்பட்ட அமைப்புகள் கூடி எல்கர் பரிஷத் (“உரக்கப்பேசுவோம்” மாநாடு) என்ற நிகழ்வை சனிவார்வாடாவில் நடத்தின. அந்நிகழ்வில் பங்கெடுத்துவிட்டு பீமாகோரேகானில் 200ஆவது ஆண்டு விழாவில் பங்கெடுக்க வந்த/ திரும்பிய மக்கள் மீதும் மாநிலம் முழுவதும் தலித்துகள் மீதும் ஜனவரி 1,2 தேதிகளில் சித்பவன பார்ப்பனர்களின் அமைப்பினரும் ஆர்.எஸ்.எஸ். ஆதரவு அமைப்பினரும் கொடுந்தாக்குதலை நடத்தினர். இத்தாக்குதலுக்கு காரணமான இருவரில் ஒருவரை கைதுசெய்து உடனடியாய் விடுவித்த போலிசார், எல்கர் பரிஷத்தில் நிகழ்த்தப்பட்ட உரைகளின் ஆத்திரமூட்டலால் தான் வன்முறை வெடித்தது என்கிற வினோதக் குற்றச்சாட்டினை எழுப்பினர்.

இதன் தொடர்ச்சியில் நிகழ்வின் ஏற்பாட்டாளர்களில் ஒருவரான ரோனா வில்சனின் மடிக்கணினி, செல்போன், பென்டிரைவ் ஆகியவை 2018 ஏப்ரல் 16ஆம் தேதி போலிசாரால் பறிமுதல் செய்யப்பட்டன. அதன்பின் அமைதி காத்த போலிசார் திடுமென 2018 ஜூன் 6ஆம் தேதி ரோனா வில்சன், சுரேந்திர காட்லிங், ஸோமா சென், சுதிர் தாவ்லே, மகேஷ் ராட் ஆகியோரை கைது செய்ததுடன் இவர்களடங்கிய ‘அர்பன் நக்ஸல்’களின் குழுவொன்று, “ராஜீவ்காந்தி கொல்லப்பட்டது போன்று பிரதமர் மோடியைக் கொல்வதற்கு சதிதிட்டம் தீட்டியதாக” குற்றம்சாட்டினர். இதற்கு ஆதாரமாக அந்த மடிக்கணினியில் இருந்த மின்னஞ்சல்கள் காட்டப்பட்டன. இதனைடுத்து 2018 ஆகஸ்ட் 28 அன்று அருண் பெரைரா, சுதா பரத்வாஜ், வரவரராவ், வெர்னோன் கன்சல்வெஸ் ஆகியோரும் 2020 ஏப்ரல் 14 அன்று ஆனந்த் டெல்டும்ப்டே, கவுதம் நவ்லேகா, 2020 ஜூலை 28 அன்று ஹானிபாபு,  2020 செப்டம்பர் 10 சாகர் கோர்கே, ரமேஷ் கைய்ச்சர், மறுநாள் ஜோதி ஜக்தப் (இம்மூவரும் கபீர் கலாமஞ்ச் குழுவினர்), 2020 அக் 8 அன்று ஸ்டேன் சாமி என அடுத்தடுத்து 16 பேர் உபா சட்டத்தின்கீழ் கைதுசெய்யப்பட்டனர்.   

மகாராஷ்ட்ரத்தில் உருவான பாஜக அல்லாத ஆட்சி இவ்வழக்கினை ரத்து செய்யப்போவதாக தகவல் வெளியானதும், தனது கருத்தியல் எதிரிகள் மீண்டும் களத்திற்கு திரும்புவதைத் தடுக்கும் பதைப்பில் ஒன்றிய பார்ப்பரேட்டிய ஆட்சியாளர்கள், இவ்வழக்கினை தமது ஏவலமைப்பான தேசிய புலனாய்வு முகமை (என்.ஐ.எ.) பொறுப்பில் எடுத்துக்கொண்டார்கள்.

இதனிடையே, வில்சனுடைய மடிக்கணினியின் வன்பொருளை ஆய்வு செய்த ஆர்சனல் கன்சல்டிங் என்ற அமெரிக்க டிஜிடல் தடவியல் பரிசோதனையகம், வில்சனுக்கே தெரியாமல் அவருடைய மடிக்கணினியில் தீங்கிழைக்கும் மென்பொருள் ஒன்றின் மூலம் 2016 ஜூன் 16 அன்று ஊடுருவிய யாரோ ஒரு மர்ம நபர் 22 மாதங்களாக அதனுள்ளிருந்து அவரை கண்காணித்ததுடன் 13 கடிதக்கோப்புகளை மின்னஞ்சலில் அனுப்பியுள்ளதாகவும் அறிவித்தது.

இவர்களை கைதுசெய்வதற்குத் தேவையான சான்றுகள் அனைத்தும் உட்புகுத்தப்பட்டதற்கு அடுத்தநாள் அதிகாலையில் மடிக்கணினி பறிமுதல் செய்யப்பட்டது தற்செயல்தானா என்கிற கேள்வி ஒருபுறமிருக்க, எந்த மின்னஞ்சல்களைக் காட்டி இந்த 16 பேரும் கைதுசெய்யப்பட்டார்களோ அந்த மின்னஞ்சல்கள் அனைத்துமே திட்டமிட்ட சதியின் மூலம் மடிக்கணினியில் உட்செலுத்தப்பட்டவை என்று அறிவியல்பூர்வமாக நிறுவிய பிறகும் இவர்களை விடுவிக்கவோ குறைந்தபட்சம் பிணையில் விடவோ ஆட்சியாளர்களும் நீதிமன்றங்களும் தயாரில்லை. முதல்கைது தொடங்கி நான்காண்டுகள் முடிந்தபின்னும் விசாரணையின்றி சிறையிலிருக்கும் இவர்களை சிறைக்குள் மனிதத்தன்மையற்ற வகையில் நடத்துவதைக்கூட நிறுத்திக் கொள்ளவில்லை என்பதன் அப்பட்டமான வெளிப்பாடுதான் ஸ்டேன் சாமியின் மரணம். சிறைக்குள் கைவிலங்குடன் அடைத்துவைப்பது, வெறும் தரையில் படுக்கவைப்பது, கோவிட் காலத்தில் உரிய முகக்கவசம் மறுத்தது, தொற்றுக்கு ஆளானபோதும் சிகிச்சையும் சத்தான ஆகாரமும் மறுத்தது, தண்ணீர்குடிக்க உறிஞ்சுக்குழாய் மறுத்தது என அவர்களுக்கு தொடர்ந்த சித்ரவதைகளில் இருந்து சாவுதான் அவரை மீட்டது. உண்மையில் அது என்.ஐ.ஏ.வும் நீதித்துறையும் கூட்டாக நிகழ்த்திய படுகொலை. இதோ இப்போது மகாராஷ்ட்ராவில் பாஜக கூட்டணியாட்சி மறுபடியும் உருவாகியுள்ள பின்னணியில் இந்தக் கைதிகளுக்கு கொசுவலைகூட மறுக்கப்பட்டுள்ளது. சிறைவிதிகள் அனுமதித்தாலும் அவர்கள் தமது குடும்பத்தாருடன் தொலைபேசியில் பேசவிடாமல் தடுக்கப்பட்டுள்ளனர்.

தமது  செயற்பாடுகளுக்காகவும் கருத்துகளுக்காகவும் சர்வதேச அளவில் புகழ்பெற்ற இந்த 16 ஆளுமைகளை பி.கே.16 குற்றவாளிகள் என்று சிறைப்படுத்தி, சாதாரணமாக சிறைக்கைதிகளுக்கு கிடைக்கக்கூடிய எளிய விசயங்களைக்கூட மறுப்பதன் மூலம் ‘இவர்களுக்கே இந்த கதியென்றால்  நீங்களெல்லாம் எம்மாத்திரம்?’ என்று பார்ப்பரேட்டிய அரசு ஒவ்வொருவரையும் மிரட்டிப் பார்க்கிறது. போர்க்குணம் மழுங்கி சுயதணிக்கை செய்துகொண்டு சுயநலத்திற்குள் ஒடுங்கிச் சாகுமாறு அது நம் வாழ்வினை உயிர்ப்பற்றதாக மாற்றப்பார்க்கிறது. 

காலனியாட்சிக்கால சிறைக்குள் பகத்சிங்கும் அவரது தோழர்களும் தம்மை அரசியல் கைதிகள் என்று தனித்தழைக்கக் கோரி போராடினார்கள். ஒட்டுமொத்த கைதிகளுக்குமான கோரிக்கைகளை அவர்கள் முன்வைத்த அதேவேளையில் அரசியல் கைதிகள் பிறவகை கைதிகளிலிருந்து வேறுபட்டவர்கள் என்றும்  அவர்களுக்கென்று சில உரிமைகள் உண்டென்றும் போராடி குறிப்பிடத்தக்க வெற்றியும் கண்டிருந்தனர். ஆனால் இன்றைய அரசியல் கைதிகள்,  துன்புறுத்தலை ரசிக்கும் குரூர மனப்பான்மை கொண்ட பார்ப்பரேட்டிய ஆட்சியாளர்களால் கடும் அவமதிப்புக்கும் துன்புறுத்தலுக்கும் மனஉளைச்சலுக்கும் ஆளாக்கப்படுகின்றனர். அரூபமான தமது சிந்தனைகளுக்காகவும் விருப்பங்களுக்காகவும் திட்டவட்டமான உடல் எதிர்கொண்டாக வேண்டிய வாதைகளைத் தாளமுடியாதவர்களாகியுள்ளனர். ஆய்வாளர் ஒருவர் கூறியதுபோல அவர்களது சொந்த உடலையே அவர்களது விருப்பங்களுக்கு எதிரானதாக ஆட்சியாளர்கள் திருப்பிவிட்டுள்ளனர்  

அமைதியாக இருப்பவர்களை பதற்றத்திற்குள்ளாக்கி அவர்களை தெருவுக்கு இழுப்பது, தெருவுக்கு வந்தால் சட்டப்பூர்வ மற்றும் சட்டவிரோதப் பட்டாளத்தை ஏவி கொடுந்தாக்குதல் நடத்துவது, பிறகு அந்த வன்முறைக்கு காரணமானவர்கள் என்று பாதிக்கப்பட்டவர்களையே குற்றவாளிகளாக்கிட பொய்ச்சான்றுகளை ஜோடிப்பது/ அழிப்பது, குற்றமற்றவர்கள் என்று தெரிந்தே என்.ஐ.எ. மூலம் உபா சட்டத்தை ஏவி ஆண்டுக்கணக்கில் சிறையிலடைத்து சித்திரவதை செய்வது என தனது கருத்தியல் எதிரிகளை ஒழித்துக்கட்டுவதற்கான ஒரு வழிமுறையை பீமாகோரேகான் வழக்கின் மூலம் பார்ப்பரேட்டியம் உருவாக்கியுள்ளது எனலாம். குடியுரிமை திருத்தச் சட்டம், கல்வி வளாகச் சுதந்திரத்தில் தலையீடு, பொதுமுடக்கக்காலச் சீர்கேடுகள், விவசாயச் சட்டங்கள், கருத்துரிமைப் பறிப்பு, ஊடகச்சுதந்திரம் பறிப்பு, காஷ்மீர் சிதறடிப்பு ஆகியவற்றுக்கு எதிராக போராடிய அனைவரையுமே பார்ப்பரேட்டிய அரசு இந்த வழிமுறையில் தான் கையாண்டு வருகிறது.

பெண்கள், தலித்துகள், மதச்சிறுபான்மையினர், மதச்சார்பற்றவர்கள், கம்யூனிஸ்ட்கள், நாத்திகர்கள் மீதான வெறுப்பில் நொதித்த எதிர்மறைச் சக்திகளாகிய பார்ப்பரேட்டியர்கள் அரசதிகாரத்தை அபகரித்துள்ள இந்தக்காலம் காலனியாட்சிக்காலத்தை விடவும் கொடியதாகிவிட்டது. பார்ப்பரேட்டியர்களது ஆட்சியானது, “சுதந்திரம் சமத்துவம், சகோதரத்துவம்” கோரும் குரல்களை வரலாற்று வன்மத்துடன் ஒடுக்குகின்றது. நீதி கேட்டு வந்தவர்கள்  நீதிமன்றத்தின் மூலமே சிறையிலடைக்கப்படும் அவலம். சிகிச்சையளித்ததற்காக மருத்துவர்களும், உண்மைச்செய்தியை வெளியிட்டமைக்காக ஊடகவியலாளர்களும், அரசியல் சாசனம் வழங்கிய உரிமைகளைக் கோருகிற குடிமக்களும் இருக்கவேண்டிய இடம் சிறைதான் என்றால் 75 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு நாம் ஈட்டிய அரசியல் சுதந்திரத்தையும் சுதந்திரப்போராட்டத்தில் ஒருபோதும் பங்கெடுத்தேயிராத பார்ப்பரேட்டியர்களிடம் பறிகொடுத்துவிட்டிருக்கிறோம் என்றே பொருள். அல்லது, நம் முன்னோர்கள் கோரிய முச்சுதந்திரங்களுக்காகவுமான போராட்டத்தை மீண்டும் தொடங்கவேண்டும் என்கிற பொருளாகவுமிருக்கலாம்.

சுதந்திரதின வைரவிழாவை முன்னிட்டு, கட்டுரையில் பயன்படுத்தக்கூடாத சொற்களின் அகராதியை அரசு ஒருவேளை வெளியிட்டுவிடுமோ என்கிற பதைபதைப்புடன் இக்கட்டுரையை எழுதி முடிக்கும் தருவாயில் சட்டீஸ்கர்கரிலிருந்து ஒரு நற்செய்தி: அங்கு, உபா சட்டத்தின்கீழ் ஐந்தாண்டுகளாக சிறையில் அடைக்கப்பட்டிருந்த 121 பழங்குடியினர் குற்றமற்றவர்கள் என்று நீதிமன்றத்தால் விடுவிக்கப்பட்டிருக்கிறார்களாம். ஆனால் யாதொரு குற்றமும் இழைக்காமல் ஐந்தாண்டுகள் சிறைக்குள் அடைபட்டிருப்பது யாருக்கேனும் நற்செய்தியாக இருக்கமுடியுமா?  

சிறைவாழ்க்கை எப்படி இருக்கும் என்று அனுபவித்து தெரிந்துகொள்ள விரும்புகிறவர்கள்  திகார், எரவாடா, ஹிண்டல்கா சிறைகளுக்கு “சிறைச்சாலை சுற்றுலா” செல்லலாம். அதற்கான கட்டணத்தை செலுத்துகிறவர்களுக்கு கைதியின் எண்ணுடன் கூடிய உடை தரப்படும். அவர்கள் கைதிகள் சமைப்பதை உண்டு கைதிகள் செய்யும் வேலைகளைச் செய்து கைதிகளுடனேயே ஓர் இரவு தங்கி தரையில் படுத்துறங்கியும் வரலாமாம். கொஞ்சம் சூடு் சுரணையுமுள்ள யாரும் இந்த அனுபவத்தைப் பெறுவதற்காக அவசரப்பட்டு பணத்தை வீணடிக்கவேண்டியதில்லை. ஓட்டைக்காசு கூட செலவுவைக்காமல், ஒருநாளல்ல - ஆண்டுக்கணக்கில் அந்த அனுபவத்தைத் தருவதற்கு பார்ப்பரேட்டிய அரசு தயாராயுள்ளது. ஏற்பதற்கு இசைவு தேவையில்லை. ஆனால் மறுப்பதென்றாலோ, சிறையில் வாடும் அரசியல் கைதிகளின் விடுதலைக்காக போராடுவது முன்னிபந்தனையாகிறது.

நன்றி: நீலம், 2022 ஆகஸ்ட் இதழ்

பெறுநர்: மூடுண்ட சிறையின் கைதி ஆனந்த் டெல்டும்ப்டே, அனுப்புனர்: திறந்தவெளிச் சிறையின் கைதி ஆதவன் தீட்சண்யா

அன்பொளிரும் தோழருக்கு, வணக்கம். உங்களுக்கு பிறந்தநாள் வாழ்த்து தெரிவிக்கும் இக்கடிதத்தைத் தாமதமாக எழுதுகிறேன். உங்களைத் தெரிந்து கொள்வதற்கு நானெடுத்துக் கொண்ட காலத்தை ஒப்பிடுகையில் இது குறைவானதே.

பனிமூட்டத்தில் மங்கிய சித்திரம் போல வேற்றார் அறியாத எங்கோ ஒரு தொலைதூர குக்கிராமத்திற்கு வெளியே பிறந்த நீங்கள், இன்று உலகறிந்த ஆளுமைகளில் ஒருவர். ஒளியை மிஞ்சும் வேகத்தில் அறிவுழைப்பையும் உழைப்பறிவையும் வெளிப்படுத்தி இந்த உயரத்தை எட்டியிருக்கிறீர்கள். வாழ்வின் நோக்கம் கல்வி, வேலை, வருமானம், சொகுசு என்கிற குடுவைக்குள் அடைந்து செட்டிலாவதல்ல என்பதை மெய்ப்பித்துக் காட்டியபடியே எழுபதாவது பிறந்தநாளைத் தொட்டுவிட்டீர்கள். சற்றுநேரம் உங்களது கரங்களைப் பற்றிக்கொண்டு நிற்க வேண்டுமென மனம் தேடுகிறது தோழர்.  

பாகுபாட்டையும் ஒடுக்குதலையும் எவ்வகையிலேனும் எதிர்கொண்டே வாழ்வின் ஒவ்வொரு அடியையும் நொடியையும் கடந்தாக வேண்டிய இந்தச் சூழலுக்குப் பணிவதா அல்லது அதை மாற்றியமைக்கத் துணிவதா? நீங்கள் இரண்டாவதை தேர்ந்து வெளிப்படுத்திய போர்க்குணமே சமத்துவத்தின் மீது நாட்டத்தை உண்டாக்கி, உங்களை அம்பேத்கரிடமும் மார்க்சிடமும் கொண்டு சேர்த்திருக்குமெனக் கருதுகிறேன். சமூக அரசியல் பொருளாதார பண்பாட்டுத்தளங்களில் நிலவும் பாகுபாட்டுக்கு எதிரான போராட்டத்தின் முன்வரிசைக்கும் நீங்கள் இவ்விதமாகவே வந்து சேர்ந்திருப்பீர்கள்.

சாதி, வர்க்கம், மதம், அரசு, அதிகாரம், பொருளாதாரம், மனிதவுரிமை என்று நீங்கள் துறைதோறும் ஆழங்கால் பதித்துப் பெற்ற அனுபவங்களை பேச்சாக எழுத்தாக களத்தில் விளைந்த மாற்றங்களாக அறிவுலகம் கண்டுணர்கிறது. ஓர் இடைச்சொல்லைப்போல லேசாக செருமியபடியே நீங்கள் ஆற்றிய உரைகளும், தமிழுக்கு வந்த உங்களது நூல்களும் கட்டுரைகளும் எனது கருத்துலகத்தை வளப்படுத்திக்கொள்ள இன்றளவும் உதவுவதன் பொருட்டான நன்றி இன்னும் செலுத்தப்படாமல் நிலுவையிலேயே உள்ளது. எனது புத்தகங்களில் பலவும் அலமாரியில் இருக்கும்போது அம்பேத்கர் தொகுதிகளும் எஸ்.வி.ஆர் நூல்களும் உங்களது நூல்களும் கைக்கெட்டும் தூரத்தில் தலைமாட்டில் இருப்பது தற்செயலானதல்ல. எனக்கு எப்போதும் தேவைப்படுகிறவர்களில் ஒருவராக நீங்கள் இருக்கிறீர் தோழர்.

இப்போது நாட்டை ஆண்டுகொண்டிருப்பது முசோலினி, ஹிட்லர் காலத்துப் பாசிஸத்தைவிடவும் கொடிய “பாசிசம்+” என்கிற உங்களது வரையறுப்பு மேலும்மேலும் மெய்யாகிக்கொண்டிருக்கிறது. ஜனநாயக அரிதாரங்களை களைந்துவிட்டு தானொரு ஒடுக்குமுறை கருவிதான் என்று அரசு முன்னிலும்  அப்பட்டமாக வெளிப்படுகிறது. மனிதமனங்களின் கீழ்மையான எண்ணங்களுக்கு செயல்வடிவம் கொடுக்கும் விதமாகவே அரசு தனது நிகழ்ச்சிநிரலை வடிவமைக்கிறது. வெறுப்பும் மோதலும் பதற்றமும் மோசடியும் அடித்துப் பிடுங்கும் அராஜகமுமாக சமூகத்தை மாற்றிவிட்டு சங்கிகளும் கார்ப்பரேட்டுகளும் ஒருவருக்கொருவர் ஒத்தாசையாக இருந்து தத்தமது செயல்திட்டங்களை போர்க்கால வேகத்தில் நிறைவேற்றி வருகின்றனர். “எனது இந்தியா வீழ்ந்து கொண்டிருக்கும் இவ்வேளையில்” என்று நீங்கள் எழுதியதன் இப்போது மேலும் விளங்குகிறது.

கண்ணாடியில் தனக்கு எதிராக தெரிவதால் தனது பிம்பத்தையே கூட தேசவிரோதி என முத்திரை குத்துமளவுக்கு மோடியின் சகிப்பின்மை தலைவிரித்தாடும் போது, அவரது ஒவ்வொரு அசைவையும் உன்னிப்பாக கவனித்து விமர்சிக்கும் உங்களை அவர் சகித்துக்கொள்ளாததில் வியப்பில்லை தோழர். இம்மென்றால் சிறைவாசம் என்பதெல்லாம் பழைய கதை, இப்போது இம்மென நினைத்தாலே கைது செய்யுமளவுக்கு போலிசும் புலனாய்வு அமைப்புகளும் மட்டுமீறிய அதிகாரத்துடன்  ஏவப்பட்டுள்ளன என்பதை அன்றாடம் நடக்கும் கைதுகளும் சித்திரவதைகளும் உறுதி செய்கின்றன. அமர்ந்தபடியே விசாரணை செய்யவும் தீர்ப்பு வழங்கவும் நீதிபதிகளை சட்டம் அனுமதிக்கிறது என்றாலும் முதுகெலும்போடு உட்கார்ந்தால் சற்றே நேராக தெரிவார்கள் என்று பரவலாக எழும் விமர்சன்ம் பொருட்படுத்தப்படுவதேயில்லை. ‘நீதிபதிகள் அரசு ஊழியர்கள் அல்ல, அவர்கள் அரசியல் சாசனத்தின் ஊழியர்கள்; சுதந்திரமாக செயல்பட வேண்டும்” என வற்புறுத்துகிறவர்கள் மிரட்டப்படுவதை நீங்களே அறிவீர்கள். ஜனநாயகத்தின் பிற தூண்கள் வளையும்போது ஊடகங்கள் மட்டும் நேராக செஞ்செவிக்க நிற்குமென எதிர்பார்ப்பது அறிவீனம்தான்.

நிலைமை இவ்விதமே நீடிக்குமானால் நாம் நேரில் சந்திப்பதற்கான வாய்ப்பு சமீபத்தில் கிட்டாதென்றே நினைக்கிறேன் தோழர். அடுத்துவரும் சில பிறந்தநாள்களில்கூட நீங்கள் சிறையிலேயே தான் இருக்கவேண்டிவருமோ என்று எண்ணுவது எனது அதீத பயத்தினால் அல்ல தோழர். உங்களுக்கு சற்றும் தொடர்பற்ற ஒரு பொய்வழக்கில் உங்கள் பெயரை திட்டமிட்டே சேர்த்தது முதல் உங்களை கைது செய்து சிறையில் அடைத்தது வரையான சம்பவங்களைத் தொகுத்துப் பார்க்கும்போது அதில் வெளிப்படும் ஆட்சியாளர்களது வன்மமும் பழிவாங்கலும் அவ்வாறான யூகத்தின் பின்னே ஓடும்படி என்னை விரட்டுகின்றன.

சிறையிலே உங்களுக்கு கைவிலங்கிட்டு அடைப்பதற்கு போலிசார் அனுமதி கோரியதை இதற்கானதொரு அளவீடாக நான் கொள்கிறேன்.  உள்ளுக்குள்ளிருக்கும் காலத்தில் நீங்கள் ஏதாவது எழுதிவிடக் கூடாதென்கிற அச்சத்திலிருந்து அவர்கள் அவ்வாறு கேட்டதாக என்னால் சமாதானமடைய முடியவில்லை. அண்ணல் அம்பேத்கரது குடும்ப உறுப்பினர், அரசியல் விமர்சகர், மனித உரிமைச் செயற்பாட்டாளர், எழுத்தாளர், கல்வியாளர், நாட்டின் குறிப்பிடத்தக்க தொழிற்துறை மற்றும் நிர்வாக மேலாண்மைத் திறனுடையவர் என்று உங்களது ஆளுமையின் அத்தனை பரிமாணங்கள் மீதும் வரலாற்றுரீதியாகவும் அரசியல்ரீதியாகவும் பகைமை கொண்டுள்ளவர்களின் கூட்டுக்கோரிக்கையது.

இதே பொய்வழக்கில் உங்களுக்கும் முன்பாக கைதுசெய்யப்பட்ட 81 வயது  தோழர் வரவரராவ்,    மூப்பும் பிணியும் வாட்டும் நிலையில் நினைவுபிறழ்ந்து கிடக்கும்போதும் அவரை மருத்துவமனைக்கு மாற்றி சிகிச்சையளிப்பதற்கு ஆட்சியாளர்கள் மறுத்தது கண்டு உலகமே குமுறியது. பலரது கண்டனத்திற்குப் பிறகு மருத்துவமனைக்கு மாற்றியபோதும் அவரை பிணையில் விட மறுக்கிறது அரசு. வயதையும் கொரானவையும் தனக்கு சாதகமாக்கிக்கொண்டு பிணை பெறுவதற்கு அவர் முயற்சிக்கிறார் என்கிற வாதத்தில் வழியும் அரசின் குரோதம் பிணை பெறுவதற்கான உங்களது முயற்சிகளையும் தடுக்கும் என அஞ்சுகிறேன் தோழர்.

நரேந்திர தபோல்கர், கல்புர்கி, கோவிந்த் பன்சாரே, கெளரி லங்கேஷ் போன்ற மாற்றுக் கருத்தாளர்களை கொன்றொழிப்பது அவர்களது அழித்த்தொழிப்பின் ஒருவகை என்றால் உங்களைப் போன்ற தோழர்களை இந்தக் கொரானா காலத்தில் சிறையில் அடைத்து சாகவிடுவது மற்றொரு வகையாக இருக்கக்கூடுமோ என்றெழும் ஐயம் எனக்கு ஸீக்ரிப்ட் லென்ஸின் “நிரபராதிகளின் காலம்” நாடகத்தை நினைவூட்டுகிறது. உங்களுக்கு அந்தக் கதை நினைவுக்கு வருகிறதா தோழர்?

ஆட்சியாளனின் அரசியல் எதிரி சிறையில் அடைக்கப்பட்டிருப்பான். அவனிடம் ஒரேயொரு தகவலை மட்டும் விசாரித்துச் சொல்லிவிட்டால் அந்த நிமிடமே உங்களுக்கு விடுதலை என்று சிலரை வம்படியாக பிடித்துவந்து அவனோடு சேர்த்து அடைத்து வைப்பார்கள். இவர்கள் அவனிடம் போலிசுக்கு பதிலாக விசாரணை செய்வார்கள். அவன் பதிலளிக்க மறுப்பான். தங்களை விடுவித்துக்கொள்ளும் பதைப்பில் பொறுமையிழக்கும் அவர்கள் ஒருகட்டத்தில் ஒவ்வொருவருமே அவனிடம் கடுமை காட்டுவார்கள். ஒரு அதிகாலையில் அவன் பிணமாகக் கிடப்பான். அவர்கள் விடுவிக்கப்பட்டு விடுவார்கள். தனது அரசியல் கைதியை கொல்லவேண்டும் என்கிற விருப்பத்தை இப்படி பிறத்தியாரை பிடித்தேவி நிறைவேற்றிக் கொண்ட அந்த ஆட்சியாளனைப்போல இங்குள்ளவர்கள் கொரானாவைப் பயன்படுத்திக்கொள்ளும் துராசையில் அலைகிறார்களோ எனப்படுகிறது. இவ்வாறு நினைப்பது எனக்கே பெரும் வாதையாக இருக்கிறதென்றால் உங்களது இணையரும் மகள்களும் எத்தகைய உளைச்சலுக்கு ஆளாவார்கள் என்பதை உணர்கிறேன் தோழர்.

கைதாகும் முன் நீங்கள் நாட்டு மக்களுக்கு எழுதிய கடிதத்தில் “உங்கள்முறை வரும் முன் பேசுங்கள்” என்றீர்கள். உலகெங்கும் உங்கள் விடுதலை பற்றி நாங்கள் பேசிக்கொண்டேதான் இருக்கிறோம். ஆனால் அது வெறும்பேச்சாக தேய்ந்துவிடக்கூடாது, பலனளிக்கும் பேச்சாக வலுப்பெற வேண்டும் என்கிற எனது விருப்பத்தை சிறைக்குள்ளிருந்தாலும் உங்கள் மனமறியும் என்று நம்புகிறேன் தோழர்.      

நன்றி: செம்மலர், 2020 ஆகஸ்ட் 

 

 

 

 

 

 

 

பீமா கோரேகான் - வரலாறும் நடப்பும் - ஆதவன் தீட்சண்யா

சத்ரபதி சிவாஜியும் அவரது வழிவந்த போன்ஸ்லே மன்னர்களும் தமது மராட்டிய அரசின் தலைமை அமைச்சர்களாக (பேஷ்வாக்களாக) முதலில் தேஷாஷ்ட பார்ப்பனர்களையும், பிறகு சித்பவன பார்ப்பனர்களையும் பணியமர்த்தினர். நாளடைவில் இந்த பேஷ்வாக்கள், போன்ஸ்லேக்களை பெயரளவில் ஒப்புக்கு மன்னர்களாக வைத்துக்கொண்டு ஆட்சியதிகாரத்தை தம் பொறுப்பில் முழுமையாக எடுத்துக்கொண்டனர். முதலாம் பாஜிராவ் என்கிற சித்பவன பார்ப்பனர்  பேஷ்வாவாக இருந்த காலத்தில் புனே நகரத்தில் ‘ஷனிவார்வாடா’ என்கிற அரண்மனையைக் கட்டி அங்கிருந்து (சனிக்கிழமை அடிக்கல் நாட்டி மற்றொரு சனிக்கிழமையன்று திறக்கப்பட்டது) ஆட்சி நடத்தினார். இவர் கொங்கன் பகுதியில் ஜோதிடம், புரோகிதம் ஆகியவற்றை பரம்பரைத் தொழிலாக செய்துவந்த தமது சாதியினர் ஆயிரக்கணக்கானவர்களை சனிவார்வாடாவிற்கு அழைத்துவந்து குடியேற்றினார். இந்த பேஷ்வாவும் இவருக்கு அடுத்து வந்த பேஷ்வாக்களும் நிர்வாகம், நீதி, சட்ட அமலாக்கம், ராணுவம் போன்றவற்றின் தலைமைப்பொறுப்புகள் அனைத்தையும் தமது சித்பவனப் பார்ப்பனச் சாதியினரைக் கொண்டே நிரப்பினர்.  (இந்த சித்பவனப் பார்ப்பனச் சாதியிலிருந்து பின்னாளில் வந்த சாவர்க்கர், ஹெட்கேவார் போன்றவர்கள் பேஷ்வாக்களின் பகவத்ஜம் என்கிற காவிக்கொடியையே தங்களது வணக்கத்திற்குரிய கொடியாக ஏற்றுக் கொண்டனர். இந்தக் கொடியைத்தான் ஆர்.எஸ்.எஸ் இன்றும் தனது கொடியாகக் கொண்டுள்ளது. திலகர் தனது பத்திரிகைக்கு “கேசரி” - காவி எனப் பெயரிட்டதற்கான காரணமும் இதுவே.)

வர்ணாசிரமக் கோட்பாடுகளை கடுமையாக பின்பற்றிய பேஷ்வாக்களின் ஆட்சிக்காலத்தில் மகர், மாங் போன்ற சாதியினர் மீது அரசுரீதியாகவும் சமூகரீதியாகவும் கடும் ஒடுக்குமுறைகளும் தீண்டாமையும் கடைபிடிக்கப்பட்டன. புதிய கட்டிடங்களுக்கு தோண்டப்படும் கடைக்காலில் இந்தச் சாதிகளைச் சேர்ந்தோரை உயிரோடு புதைத்து காவு கொடுக்கும் வழக்கம் பெருகியது. மனிதநிழல் நீண்டுவிழும் பொழுதுகளில் இவர்களது நிழல் நீண்டு வீட்டுக்கூரைகளின் மீது பட்டு வீடே தீட்டாகிவிடும் அபாயமிருப்பதாகக் கூறி குறிப்பிட்ட தெருக்களில் இவர்களது நடமாட்டம் தடைசெய்யப்பட்டிருந்தது. அனுமதிக்கப் பட்ட தெருக்களிலும்கூட இவர்கள் நடப்பதால் ஏற்படும் தீட்டினைப் போக்குவதற்காக, தங்களது பாதச்சுவடுகளை தாங்களே அழித்து சுத்தப்படுத்திக் கொண்டு செல்லும்விதமாக  இடுப்பிலே துடைப்பத்தைக் கட்டிக்கொண்டு நடக்கும்படியாக பணிக்கப்பட்டனர். இவர்களது எச்சில் பட்டு பூமி தீட்டாகிவிடும் அபாயத்தை தடுப்பதற்காக கழுத்தில் கலயம் ஒன்றைக் கட்டி தொங்கவிட்டபடிதான் பொதுஇடங்களில் நடமாட இவர்கள் அனுமதிக்கப்பட்டார்கள். பார்த்த உடனே தீண்டத்தகாதவர் என எளிதில் அடையாளம் காணத் தோதாக கழுத்திலோ கையிலோ கருப்புக்கயிறை கட்டிக்கொள்ளும்படி விதிக்கப்பட்டனர்.  மராத்திய சாம்ராஜ்யத்தை உருவாக்கவும் நிலைநிறுத்தவும் சிவாஜியின் காலம்தொட்டு போர்முனைகளில் தீரமுடன் பங்காற்றி வந்த மகர்கள் பேஷ்வாக்களின் காலத்தில் படையிலிருந்து வெளியேற்றப்பட்டனர். மனுவாதத்தின்படி ஆயுதம் ஏந்த அனுமதிக்கப்படாத சாதியினர் ராணுவத்தில் இருக்கக்கூடாது என்கிற அடிப்படையில் இவர்கள் ராணுவத்தில் சேர தடைவிதிக்கப்பட்டது. இரண்டாம் பாஜிராவின் ஆட்சிக்காலமான 1817ஆம் ஆண்டுவரை இதுதான் நிலை.

பேஷ்வாக்களின் பிடியிலிருந்த மராட்டியப்பகுதியை கைப்பற்ற பிரிட்டிஷாரின் கிழக்கிந்திய கம்பனி தொடர்ச்சியாக முயற்சித்துவந்தது. ஏற்கனவே இரண்டு யுத்தங்களை மராத்தியப் படைகளோடு நடத்தி எதிர்பார்த்த வெற்றியை அடையமுடியாதிருந்த நிலையில் கிழக்கிந்தியக் கம்பனி மற்றுமொரு வலுவான யுத்தத்திற்கு உள்ளூரில் படைதிரட்டத் தொடங்கியது. மராத்தியப் படையிலிருந்து பேஷ்வாக்களால் நீக்கப்பட்ட போர்த்திறம் வாய்ந்த மகர் சமூகத்தவரை தனது படையில் சேர்த்துக் கொள்ள கிழக்கிந்தியக் கம்பனி விருப்பம் தெரிவித்தது. மகர் சமூகத்தவரின் தலைவர்களில் ஒருவரான சத்நாத் இவ்விசயத்தை பாஜிராவ் பேஷ்வாவின் கவனத்திற்கு கொண்டு சென்றதுடன்,  மராட்டிய மைந்தர்களான தாங்கள் கிழக்கிந்தியக் கம்பனியின் படையில் சேர விரும்பவில்லை என்றும், தங்களை மராத்தியப் படையில் மீண்டும் சேர்த்துக்கொள்ள வேண்டும் என்றும் கோரிக்கை வைத்திருக்கிறார். ஆனால் பேஷ்வா மகர்களின் கோரிக்கையை உதாசீனம் செய்தார். தீட்டின் காரணமாக மராத்தியப்படையில் சேர்க்கமுடியாதென பேஷ்வா பிடிவாதம் காட்டிய நிலையில், புறக்கணிக்கப்பட்ட மகர்கள் கிழக்கிந்தியக் கம்பனியின் படையில் சேர்ந்து மராத்தியப் படைக்கு எதிராக போரிடும் நிலை உருவானது.

1818 ஜனவரி 1 அன்று புனே நகருக்கருகில் பீமா நதியின் கரையிலுள்ள கோரேகான் என்கிற சிற்றூரில் நடந்தப் போரில் பேஷ்வா படையினரை கிழக்கிந்தியக் கம்பனியின் படை வீழ்த்தி வெற்றிகண்டது. 28000 பேரைக்கொண்ட பேஷ்வா படையினரை வெறும் 834 பேரைக் கொண்ட கம்பனி படை  வீழ்த்தியதற்கு காரணம், இந்த 834 பேரில் 500 பேர் மகர்களாக இருந்ததே காரணம். கிழக்கிந்தியக் கம்பனியினரை வெற்றிபெறச் செய்வதைவிட, தங்களை சாதிரீதியாக ஒடுக்கி அவமதித்து வந்த பேஷ்வாக்களை வீழ்த்தியாக வேண்டும் என்று மகர்களுக்குள் கனன்றிருந்த குமுறல்தான் இவ்வெற்றியின் உள்ளுறையாக இருந்தது என்றொரு கருத்து நிலவுகிறது.  பீமா கோரேகான் போர் எனப்படும் இப்போரின் தொடர்ச்சியில் மராட்டியத்தில் பேஷ்வாக்களின் ஆட்சி முடிவுக்கு வந்தது. மராட்டிய சாம்ராஜ்யம் கிழக்கிந்தியக் கம்பனியின் ஆதிக்கத்திற்குட்பட்ட பகுதியாக மாறியது.  

பேஷ்வா பாஜிராவ் நடத்தியப் போரில் ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்புக்கூறு இருப்பதாக வலிந்து சொல்வோருண்டு. ஆனால் அவர் 8000க்கும் மேற்பட்ட படைவீரர்களுடன் தப்பியோடி தலைமறைவாக இருந்தபடியே கெளரவமாக சரணடைவது பற்றி  பிரிட்டிஷ் அதிகாரி சர் ஜான் மால்கம் என்பவருடன் பலகட்ட பேச்சுவார்த்தைகளை தூதர்கள் மூலமாக நடத்தினார். கடைசியில் 1818 ஜூன் 3ஆம் தேதி பல்வேறு நிபந்தனைகளுடன் சரணடைந்தார். ஓய்வூதியம் பெற்றுக்கொண்டு தன்நாட்டுக்கு வெளியே உயிர்வாழும் முதலாவது இந்திய ஆட்சியாளர் என்று பிரிட்டிஷ் ஆவணங்களில் அவர் குறிப்பிடப்படுகிறார். இப்போதைய உத்திரபிரதேச மாநிலம் கான்பூருக்கு அருகிலுள்ள பிதூர் என்கிற சிற்றூரில் குடியேறிய பாஜிராவ் ஆண்டுக்கு 8இலட்சம் ரூபாய் ஓய்வூதியத்துடன் 33ஆண்டுகாலம் உயிரோடிருந்தார்.  இந்த காலகட்டத்தில் அவருக்கு ஒருமுறைகூட தேசபக்தி பொங்கியதாக தகவலேதுமில்லை.

கொண்டாடத்தக்க மராத்தா வெற்றியை போற்றும் விதமாக கோரேகானில் முதல் குண்டு சுடப்பட்ட இடத்தில் 65 அடி உயர வெற்றித்தூண் ஒன்றை நிறுவிட 1821 மார்ச் 26 ஆம் நாள் கிழக்கிந்தியக் கம்பனி அடிக்கல் நாட்டியது. தற்போது நடந்துவரும் ஒரு வழக்கில் ஆதாரமாக நீதிமன்றத்தில் சமர்ப்பிக்கப்பட்ட ஆவணமொன்றில் இடம்பெற்றுள்ள குறிப்பின்படி இத்தூண் 1824 ஆம் ஆண்டே கட்டி முடிக்கப்பட்டிருக்கலாம் எனத் தெரியவருகிறது. போரில் இறந்த, காயமடைந்த 49 படைவீரர்களின் பெயர்கள் இந்த வெற்றித்தூணில் பொறிக்கப்பட்டுள்ளன. அவர்களில் 22 பேர் மகர்கள். இவர்களது குடும்பத்தினரும் வழித்தோன்றல்களும், பேஷ்வாக்களை மகர்கள் வெற்றி கொண்ட போர் இது எனக் கருதுவோரும் ஆண்டுதோறும் ஜனவரி 1 அன்று  பெருந்திரளாக பீமா கோரேகான் வந்து இந்த வெற்றித்தூணை வணங்கி மரியாதை செலுத்துவதை வழக்கமாக கொண்டிருக்கின்றனர்.

பீமா கோரேகானில் அண்ணல் அம்பேத்கர்

மகர்கள் ஆயுதம் ஏந்தும் உரிமையை மனு நீதியின் பேரால் பேஷ்வாக்கள் பறித்தனர் என்றால் பிரிட்டிஷாரோ 1857க்குப் பிறகு படையில் சேரத்தொடங்கிய சாதி இந்துக்களின் கோரிக்கைக்குப் பணிந்து மகர்களை படையில் சேர்க்க தடைவிதித்து அவமதித்தனர். இந்நிலையில் போர்த்திறம் வாய்ந்தவர்களே தாங்களும் என்று நிறுவும் அகவயத் தூண்டுதல் பெற்ற மகர்கள் பீமா கோரேகான் போர் வெற்றிநாளை தங்களது வெற்றிநாளாக கொண்டாடுவது அர்த்தம் பொதிந்த செயலே. 1927 ஜனவரி 1 அன்று அண்ணல் அம்பேத்கர் இங்கு வந்து மரியாதை செலுத்தியதைத் தொடர்ந்து, பீமா கோரேகான் தலித்துகளின் வணக்கத்திற்குரிய இடங்களில் ஒன்று என்கிற முக்கியத்துவத்தை எட்டியது.  ஆண்டுதோறும் இருபது இலட்சம் தலித்துகள் கூடும் இந்த விழாவை ஊடகங்கள் திட்டமிட்டு மறைக்கின்றன் என்று குற்றம்சாட்டுகிறார் 'The Battle of Bhima Koregaon: An Unending Journey" என்கிற ஆவணப்படத்தை தயாரித்துள்ள சோமநாத் வாக்மோரே.

இதன் தொடர்ச்சியில்தான் பீமா கோரேகான் வெற்றியின் 200வது ஆண்டுவிழாவை 2018 ஜனவரி 1 அன்று விமரிசையாகக் கொண்டாடுவதென்கிற கருத்து உருப்பெற்றது. உச்ச நீதிமன்றத்தின் ஓய்வுபெற்ற நீதிபதி பி.பி.சாவந்த், மகாராஷ்ட்ர உயர்நீதிமன்ற ஓய்வுபெற்ற நீதிபதி கொல்சே பாட்டில் உள்ளிட்டோரை அமைப்பாளர்களாகக் கொண்டு, தலித் மற்றும் மனித உரிமைக்களத்தில் செயல்படும் 250க்கும் மேற்பட்ட அமைப்புகள் பங்கெடுக்கும் விழாக்குழு அமைக்கப்பட்டது. இக்குழுவானது, 2017 டிசம்பர் 31 அன்று எல்கர் பரிஷத் என்கிற பெயரில் லட்சக்கணக்கான மக்கள் பங்கெடுக்கும் சிறப்பு நிகழ்வு ஒன்றை ஷனிவார்வாடா கோட்டை முன்பு நடத்திட எற்பாடு செய்தது. இந்நிகழ்வில் பங்கெடுக்கும் மக்களோடு மறுநாள் 2018 ஜனவரி 1 அன்று பீமாகோரேகான் செல்வது என்பதுதான் திட்டம். 

தமது அதிகார மையமாக இருந்த ஷனிவார்வாடாவில் தீண்டத்தகாதவர்களின் வெற்றிக் கொண்டாட்டம் நடப்பதா என்று ஆத்திரமுற்ற பேஷ்வாக்களின் வழித்தோன்றல்களில் ஒருவரான உதய்சிங் பேஷ்வா என்பவரும் அகிலபாரத பிராமணர் மகாசங் என்கிற அமைப்பினரும் இந்நிகழ்வுக்கு தடைவிதிக்க வேண்டுமென புனே காவல் ஆணையரிடம் புகார்கொடுத்தனர். இவர்களது கெடுமுயற்சி பலனளிக்காத நிலையில் சிவ்ஜாகர் பிரதிஸ்தான் இந்துஸ்தான் மற்றும் சமஸ்தா இந்து அஹாடி ஆகிய இந்துத்துவ அமைப்புகள் எல்கர் பரிஷத்தில் பங்கெடுக்க வந்தவர்களை வழிமறித்து தாக்கி அவர்களது வாகனங்களையும் அடித்து நொறுக்கி தீயில் பொசுக்கினர். தாக்குதலில் ராகுல் ஃபதங்களே என்கிற 28 வயது தலித் இளைஞர் கொல்லப்பட்டார்.

திட்டமிட்டு நடத்தப்பட்ட இந்தத் தாக்குதலுக்கு எதிர்ப்பு தெரிவித்து தலித் அமைப்புகளும் இடதுசாரி அமைப்புகளும் விடுத்த அறைகூவலின் பேரில் நடந்த “மகாராஷ்ட்ரா முழு அடைப்பு” இந்துத்துவ வெறியர்களுக்கும் அவர்களது கைப்பிள்ளையான அரசுக்கும் கடும் எச்சரிக்கையாக அமைந்தது. ஷனிவார்வாடா தாக்குதல் குறித்து நீதிவிசாரணை நடத்தப்படும் என்று அறிவிக்கும் நிலை அரசுக்கு உருவானது. ஆனாலும், தாக்குதலுக்குத்    தூண்டுதலாக இருந்த சம்பாஜி பிடே, மிலிந்த் எக்போடே ஆகியோரில் இரண்டாமவர் மட்டுமே உச்ச நீதிமன்றத் தலையீட்டுக்குப் பிறகு கைது செய்யப்பட்டு உடனேயே விடுவிக்கப்பட்டுவிட்டார். முதலாமவர் குற்றமற்றவர் என்று அம்மாநில முதல்வராலேயே பாராட்டப்பட்ட நிலையில் அவர் கைது செய்யப்படவேயில்லை.

இதனை எதிர்த்து நாடெங்கும் கண்டனம் கிளம்பிய நிலையிலும் கூட மகாராஷ்ட்ர அரசு இந்துத்துவ வெறியர்களை ஆதரிக்கிற தலித் விரோத நிலைப்பாட்டிலிருந்து பின்வாங்கவில்லை. தாக்குதலுக்கு நேரடி சாட்சியங்களில் ஒருவரான பூஜா சகத் என்கிற 19 வயது தலித் பெண் ஒரு கிணற்றில் பிணமாகக் கிடந்தாள். ஆனால் அவளது கொலைக்கு காரணமென அவளது சகோதரனும் மற்றுமொரு சாட்சியுமான ஜெய்தீப்பை காவல்துறை கைது செய்தது.  இவ்வாறாகத்தான் அரசு எல்கர் பரிஷத் நிகழ்வின் ஏற்பாட்டாளர்கள், பங்கெடுத்தவர்கள், ஆதரவளித்தவர்கள், சாட்சிகள் என்று பலரையும் கைது செய்து ஒடுக்கும் கொடூரத்தை அரங்கேற்றிக் கொண்டிருக்கிறது. தலித்துகள் மீண்டும் எல்கர் பரிஷத், மகாராஷ்ட்ரா பந்த் என்று திரண்டுவிடக்கூடாது- ஜனநாயக எண்ணம் கொண்ட யாரும் அவர்களுக்கு ஆதரவளிக்கக்கூடாது என்கிற நிலையை உருவாக்கி தலித்துகளை தனிமைப்படுத்தி ஒடுக்கும் கபடத்தில் அரசு இறங்கியுள்ளது.

புதிய பேஷ்வாக்களை முறியடிப்போம் என்று எல்கர் பரிஷத்தில் எழுப்பிய முழக்கம் இன்றைய நிலைமையின் உண்மைத்தன்மையை உணர்த்தப் போதுமானது. ஆர்.எஸ்.எஸ். கருத்தியல் கொண்ட முன்னாள் நிர்வாக மற்றும் ராணுவ உயர் அதிகாரிகள் அங்கம் வகிக்கும் Forum of Integrated National security என்ற அமைப்பு நடுநிலையுடன் இருப்பதாக காட்டிக்கொள்ளும் பொருட்டு காவல்துறையினர், பிடே, எக்போடே ஆகியோரை ஒப்புக்கு குட்டிவிட்டு, பீமா கோரேகான் வன்முறைகளுக்கு காரணம் எல்கர் பரிஷத்தில் ஊடுருவியுள்ள மாவோயிஸ்டுகளும் தான்  என்று   அறிக்கை வெளியிட்டது. பொத்தாம்பொதுவாக கூறப்பட்ட இக்குற்றச்சாட்டு விரைவிலேயே அரசின் நிலைப்பாடாகவும் மாறியது. எல்கர் பரிஷத் நிகழ்வை ஒருங்கிணைத்தவர்கள் தடைசெய்யப்பட்ட மாவோயிஸ்ட் அமைப்புகளைச் சேர்ந்த “அர்பன் நக்ஸல்கள்” என்றும், சமூக அமைதியைக் கெடுத்து மோதலை உருவாக்கி நாட்டின் நிலைத்தன்மையை சீர்குலைப்பதற்காகவே இந்த விழாவை அவர்கள் ஏற்பாடு செய்ததாகவும், அவர்களே முழு அடைப்பின் போதும் வன்முறையை நிகழ்த்தினார்கள் என்றும்- அந்த வகையில் இந்த வன்முறைக்கு இவர்களே காரணம் என்றும் குற்றம்சாட்டி விசயத்தை திசைதிருப்பும் வேலையில் இறங்கியது. இதன் தொடர்ச்சியில்தான் அடுத்தடுத்து பல்வேறு மனித உரிமைப்போராளிகளின் கைதுகளும், வீடுகள் சோதனையிடப்படுதலும். இந்த ஒடுக்குமுறை நடவடிக்கையை நியாயப்படுத்துவதற்காக “இவர்கள் பிரதமரைக் கொல்ல சதி செய்தார்கள்” என்கிற ஆதாரமற்ற குற்றச்சாட்டையும் மகாராஷ்ட்ர அரசு புனைந்துள்ளது.

“ஒருவர் மாவோயிஸம் உட்பட எந்தக் கருத்தியலை பின்பற்றுவதும் குற்றமாகாது- ஒருவேளை அந்தக் கருத்தியலின் பேரால் அவர் சட்டவிரோதச் செயல்களில் ஈடுபட்டால் அதுதான் குற்றம்” என்று பல்வேறு தீர்ப்புகள் வெளியாகியுள்ள நிலையில் இவர்கள் மாவோயிஸ்டுகளா இல்லையா என்கிற விவாதம் அர்த்தமற்றது. மாவோயிஸ்டுகளின் கருத்தியல் விமர்சனத்திற்குரியது, அவர்களது இருப்பு கேள்விக்கு அப்பாற்பட்டது. மாவோயிஸ்ட் என்று ஒருவர் மீது முத்திரை குத்திவிட்டு அவரை என்னமும் செய்யலாம் என்கிற நிலையை அனுமதித்தோமானால் நாளை எவர் மீதும் அந்த முத்திரை குத்தப்பட்டு அரசியல் கணக்குகள் தீர்க்கப்படும் ஆபத்திருப்பதை பலரும் உணர்ந்ததால் தான், மகாராஷ்ட்ர அரசின் இந்த அத்துமீறல் நாடு கடந்து உலகளாவிய கண்டனத்தைப் பெற்றுள்ளது. மூத்த வரலாற்றாளர் ரொமிலா தாப்பர் மிகுந்த அறச்சீற்றத்தோடு தனது கண்டனத்தை பதிவு செய்துள்ளதுடன்  வழக்கொன்றையும் அது தொடர்பாக உச்ச நீதிமன்றத்தில் தொடுத்துள்ளார். 

குடிமக்களாகிய நாம் கடைசி நம்பிக்கையாக உச்ச நீதிமன்றத்தின் கதவுகளைத் தட்டுகிறோம். ஆனால் இப்போது அந்த நீதிமன்றத்தின் உள்ளேயிருந்து யாரோ கதவைத்தட்டும் சத்தம் கேட்கிறது. யாரென்று பார்த்தால் நீதிபதிகள். அவர்கள் ஊடகங்களின் வழியாக மக்களுக்கு ஏதோ சொல்லத் துடிக்கிறார்கள். பார்ப்போம், அவர்கள் சொல்வதில் நமக்கான நியாமும் இருக்கிறதாவென.

ஆதாரங்கள்:

1.      Anglo-Maratha Relations and Malcolm CHAPTER VII Bajirao's Surrender

2.      அம்பேத்கர் தொகுப்பு நூல், தொகுதி 37 பக்:1-7

நன்றி: செம்மலர், அக்-2018