வெறும் பதிவு என்ன வெங்காயத்துக்கு? - ஆதவன் தீட்சண்யா

தோழர். எஸ்.ஜி.ரமேஷ்பாபுவின்

"பிறிதொரு பொழுதில்" - கட்டுரைத்தொகுப்புக்கான முன்னுரை

தனது அறிவு, திறமை, கல்வி, ஆர்வங்கள் வழியாக சொந்த வாழ்வை பொருளாதாராரீதியாக மேம்படுத்திக் கொள்வதே இங்கு வாழ்வின் ஆகப்பெரும் லட்சியமாக முன்னிறுத்தப்படுகிறது. அதற்காக வெளிப்படையாகவும் மறைமுகமாகவும் கையாளப்படும் கீழ்த்தரமான உத்திகள் யாவும் முன்னேறுவதற்கான வழிகள் எனக் கொண்டாடப்படுகின்றன. சம்பாதனை, சொத்து, சொகுசுகள், பிரபலம், அதிகாரம் மட்டுமே வாழ்க்கை என்கிற இந்த செக்குமாட்டுத்தனத்தை புறந்தள்ளுவதற்கு ஒரு மனோதிடம் தேவைப்படுகிறது. அவ்வாறு விலத்தியடித்துவிட்டதற்கு பிறகு மேற்கொள்ளும் புதிய வாழ்வில் ஒன்று நீங்கள் துறவியாகலாம் அல்லது அரசியல் ஊழியராகலாம். துறவியானவர் எவற்றையெல்லாம் துறந்திருக்கிறார் என்கிற கேள்வி ஒருபுறமிருக்க, அவர் அவருக்காக மட்டுமே வாழ்கிறவராக தேங்கிப்போய்விடுகிறார். அந்தவகையில் அவர் சுயநலத்தை முன்னிறுத்தி அலைகிறவர்களுக்குள் ஒரு தனிவகையானவர். மற்றபடி எவ்வகையிலும் வேறுபட்டவரில்லை. மட்டுமல்ல, வாழ்க்கை முன்வைக்கும் சவால்களை எதிர்கொள்ளும் மனத்துணிவற்று ஒதுங்கி தப்பித்துப்போகிறவருமாகிறார். இந்த அம்சங்களிலிருந்துதான் ஓர் அரசியல் ஊழியரது வாழ்க்கை வேறுபடுகிறது.

ஆனால் துறவைப்போலவே அரசியலும் வெகுவாக பாழ்பட்டுப் போயிருக்கிறது  என்கிற புகாரில் நூறுசதவீதத்திற்கும் மேலான உண்மை இருப்பதுபோல ஒரு தோற்றமுள்ளது. சாமியார்களை துறவிகளென தப்பர்த்தம் செய்துகொள்வது போலவே மக்களை அதிகாரம் செய்து பொறுக்கித் தின்று வயிறு வளர்ப்பதே அரசியல் என்று தவறாக விளங்கிக்கொண்டதனால் வருகிற புகாரிது. நாம் சொல்கிற அரசியல் என்பது மக்களுக்கு ஊழியம் செய்வது. அதாவது ஒடுக்கப்படுகிற, அதிகாரமற்ற, சமகால வாழ்வுக்குரிய வாய்ப்புகள் மறுக்கப்படுகிற மக்களைத் திரட்டி அரசியல்படுத்திப் போராடுவதும் முன்னேறுவதுமாகும். அதற்காக தனது அறிவு ஆற்றல் அனைத்தையும் முழு விருப்பத்துடன்  எவ்வித ஆதாயத்திற்காகவும் அல்லாமல் செலவிடுவது. அதன்பேரில் தனிப்பட்ட முறையில் ஏற்படும் பாதிப்புகளை தாங்கிக்கொள்வது. அந்த அர்த்தத்தில் ரமேஷ்பாபு ஓர் அரசியல் ஊழியர். மாணவப்பருவம் தொட்டு இவ்வாழ்வை அவர் விரும்பி தேர்ந்து களப்பணியாற்றி வருகிறார்.

களப்பணி என்பது ஊர்ஊருக்கு அலைவதல்ல. பாதுகாப்பான அரங்குகளில் அல்லது மேடையில் ஏறி மக்களுக்கு எதிர்த்திசையிலிருந்து உரைவீச்சோ உபன்யாசமோ நிகழ்த்துவதுமல்ல. குறிப்பிட்ட ஊரில் / ஊரின் குறிப்பிட்ட பகுதியில் மக்களோடு கலந்துறவாடி அவர்களது பிரச்னைகளைக் கண்டறிந்து அவர்களது மொழியில் கோரிக்கைகளை உருவாக்கி அவற்றை அடைவதற்கான சக்திமிக்கப் போராட்டங்களை உடனிருந்து நடத்துவது என்பதே களப்பணி. இந்த நிகழ்முறையினூடாக மக்களை அமைப்பாக்குவதும் களப்பணியின் ஓரம்சம். இந்த அனுபவங்களை எழுத்தாக்கியதன் மூலம் ரமேஷ்பாபு களப்பணிக்கு கூடுதல் பரிமாணத்தை வழங்கியிருக்கிறார்.

உலகமயமாக்கம் என்பது பசப்பான அடைமொழிகளுடன் அமலாகிக் கொண்டிருக்கும்  அப்பட்டமான கொள்ளை என்பதன்றி வேறில்லை. அது அரசு  மற்றும் உள்ளூர் அடியாள்பட்டாளத்துடன் இந்த நாட்டின் இயற்கை வளங்களையும் சுற்றுச்சூழலையும் மக்களின் பாரம்பரிய வாழ்வாதரங்களையும் ஒருசேர சூறையாடி வருகிறது. கடற்கரையை பன்னாட்டு நிறுவனங்கள் கோலோச்சும் ஒரு திறந்தவெளிச்சந்தையாக  மாற்றும் அரசின் ‘வளர்ச்சி மற்றும் பாதுகாப்புத் திட்டங்கள்’ கடும் அழிமானங்களை உருவாக்க வல்லது. கடல்சார் பூர்வகுடிகளான மீனவச்சமூகத்தின் வாழ்வாதாரத்தையும் கடல்வளம், கடற்கரை மீது  அவர்களுக்குரிய பாரம்பரிய உரிமைகளையும் பறிக்கக்கூடியது. இதுகுறித்து நேரடியாகத் திரட்டிய தகவல்களின் அடிப்படையிலான ரமேஷ்பாபுவின் கட்டுரை கடலை விடவும் கொந்தளிப்பானதாக கடற்கரை மாற்றப்பட்டுக் கொண்டிருப்பதை உணர்த்துகிறது.

சிறப்பு பொருளாதார மண்டலம், தொழிற்பூங்கா போன்றவை தொழிலாளர்களை மனிதநிலைக்கும் கீழாக தாழ்த்திச் சுரண்டிவருகின்றன. தொழிலாளர்களின் குறைந்தபட்ச அடிப்படைத்தேவைகள் கூட அங்கு நிறைவேற்றப்படுவதில்லை. பணிப்பாதுகாப்பு, வேலைநேரம், ஊதிய நிர்ணயம், படிகள், சீருடை, மருத்துவம், காப்பீடு உள்ளிட்ட சட்டப்பூர்வ உரிமைகள் நலச்சட்டங்கள் எதுவும் இந்த தொழிற்பேட்டைகளுக்குள் அமலாவதில்லை. விபத்துகளுக்கும் உயிரிழப்புகளுக்கும் கூட உரிய சிகிச்சையோ நிவராணமோ வழங்கப்படுவதில்லை. இத்தகயை சுரண்டலுக்கு எதிராக சங்கம் சேரவும் அவர்கள் அனுமதிக்கப்படுவதில்லை.

வடக்கு வாழ்கிறது தெற்கு தேய்கிறது என்பார்கள். வடக்கிலும் சிலர் வாழ்கிறார்கள் தெற்கிலும் சிலர் வாழ்கிறார்கள், தொழிலாளர்களைப் பொறுத்தவரை எல்லா இடங்களிலும் சுரண்டப்படுகிறார்கள் என்பதே உண்மை. அதிகபட்சம் நாளொன்றுக்கு மிஞ்சும்   60 - 80 ரூபாய்க்காக  ஆயிரக்கணக்கான மைல்களுக்கு அப்பாலிருந்து வந்து அல்லலுறும் வட இந்தியத் தொழிலாளர்களின் அவலவாழ்வை ரமேஷ்பாபு சீற்றத்துடன் பதிவு செய்திருக்கிறார். அவர்களை  அணிதிரட்டுவதன் அவசியத்தையும் அதிலுள்ள இடர்ப்பாடுகளையும் உணர்ந்து தாங்கள் செய்த தலையீடுகளையும் தற்காலிக வெற்றிகளையும்  பகிர்வதன் மூலம் அது வெறும் பதிவாக சுருங்காமல் ஒரு செயலறிக்கையாகவும் செயலுக்கு தூண்டும் அறிவிக்கையாகவும் உருக்கொள்கிறது. நல்லதுதான், வெறும் பதிவு என்ன வெங்காயத்துக்கு? 

அண்ணாந்தபடியே சென்னையைப் பார்த்துக்கொண்டிருப்பவர்களை சமநிலைக்குத் திருப்பி கண்மட்டத்திலும் அதற்கு கீழும் உள்ள சென்னையை  பார்க்கவைக்கிறது இதிலுள்ள ஒரு கட்டுரை. கிராமப்புறங்களிலிருந்து நெட்டித் தள்ளப்படும் அடிநிலை மக்கள் கெட்டும் பட்டணம் சேர் என்று இம்மாதிரியான பெருநகரத்திற்கு வந்து எவ்வகையாக எங்கு வாழ்கிறார்கள் என்பது குறித்த கவனத்தை அது கோருகிறது.

எவ்வளவு கழிசடைத்தனமான கருத்தோட்டம் உள்ளவர்களையும் - அவர்கள் பிரபலமாய் இருக்கும் பட்சத்தில் எவ்வித விமர்சனமுமின்றி கட்டித்தழுவி உச்சிமுகர்ந்து நட்புகொள்ளும் மலினமான மனநிலையோடு சிலர் அலைவார்கள். அப்படியான பிரபலங்களுக்கு கறிசோறாக்கிப் போட்டு பீடா மடித்துக் கொடுப்பதிலேயே அவர்கள் பிறவிப்பயனை எய்திவிடுவார்கள். இருக்கப்பட்டவர்களுக்கு விருந்து வைத்துவிட்டு, வாடிய பயிரைக் கண்டபோதெல்லாம் வாடினேன் நெஞ்சம் என்று வள்ளலார் ரேஞ்சுக்கு நெக்குருகிப் போகிறவர்களுக்கும் இங்கு பஞ்சமில்லை. ஆனால் ரமேஷ்பாபுவின் மனமோ பேப்பர் பொறுக்கி ஜீவனம் கழித்து சாலையோரங்களிலும் பாலத்தடியிலும் தலைசாய்க்கும் ஒரு முதியவரோடு சகவாசம் கொள்ளவே அவாவுகிறது. முதியவரின் வசிப்பிடத்தில் நிகழ்ந்த நீண்டதொரு உரையாடல் முற்றுப்பெற்ற நள்ளிரவில் அவருடன் தேநீர் அருந்தும் ஆசை கிளர்கிறது. இந்தப் பிச்சைக்காரன் வாங்கிக் கொடுப்பதை குடிக்கமாட்டீங்களா என்றதுமே பதறிப்போய் முதியவரின் தேநீர் உபசாரத்தை ஏற்று திரும்பிவந்து எழுதப்பட்ட கட்டுரை உங்களது கரிசனம் எவர் பொருட்டு என்கிற கேள்வியை நம் ஒவ்வொருவரிடமும் எழுப்புகிறது. 

வாசிக்கவும் எழுதவும் நேரம் கிடைக்கவேமாட்டேங்குது என்று புலம்புகின்ற நேரத்தில் எதையாவது வாசிப்பது / எழுதுவது நல்லது. தனது பணிகளின் ஒரு பகுதியாக வாசிப்பையும் எழுத்தையும் ரமேஷ் கைக்கொண்டிருப்பதன் அடையாளமாக இத்தொகுப்பிற்கு சலீமா, சிலம்பு, நந்தன் குறித்த கட்டுரைகள் கிடைத்துள்ளன. மொழியும் சொல்லிப்போகும் பாங்கும் எழுப்பும் கேள்விகளும் குறுக்கீடுகளுமாக இழைந்து  சலீமா கட்டுரை, புனைவுக்கு மிக நெருக்கமாக வந்து சேர்ந்திருக்கிறது. ரமேஷ்பாபுவுக்குள்ளிருந்து வெளிப்பட எத்தனிக்கும் புனைவெழுத்தாளரின் தத்தளிப்பினாலும்கூட இது நேர்ந்திருக்கலாம். அவனையும் எழுதவிடுங்கள் தோழர்.

31. 12. 2016 / ஒசூர்

அரசியல் மிருகம்?-ஆதவன் தீட்சண்யா

மணிகண்டன், தமிழகம்

---

கேள்வி: கட்சியில் இருப்பது உங்களைப்போன்ற படைப்பாளிக்குத் தடையில்லையா? நீங்கள் கட்சியில் இயங்குவது பற்றி சுய விமர்சனம் உண்டா?

அமைப்புகளில் சிக்கிக்கொள்ளாத சுதந்திரப்படைப்பாளிகள் என்று தம்மை சொல்லிக் கொள்வோர், தங்களது சுதந்திரமான படைப்புணர்வைக் கொண்டு அப்படியென்ன காத்திரமான இலக்கியத்தை படைத்துக் கிழித்திருக்கிறார்கள்? அதிகாரத்தை நோக்கி உண்மையைப் பேசுவதற்கு தங்களது சுதந்திரத்தை எவ்வளவுதூரம் பயன்படுத்தியிருக்கிறார்கள்? என்று உங்களிடம் எதிர்க்கேள்வி ஒன்றை கேட்கின்ற வாய்ப்பை நான் வேண்டுமென்றே கைவிடுகிறேன்.

இறுகி கரடுதட்டிப் போன குடும்பம், சாதி, மதம் போன்ற அமைப்புகளுக்குள் இருப்பதும் பணிவிதிகள் அவ்வளவுக்கும் கட்டுப்பட்டு ஓரிடத்தில் ஊழியம் செய்வதும் படைப்புப்பணிக்கு தடையாக இல்லையா என்கிற கேள்வி ஒருமுறைகூட கேட்கப்படாமலிருப்பதும், ஒரு அரசியல் இயக்கத்தல் இருப்பது தடையாக இல்லையா என்ற கேள்வி திரும்பத்திரும்ப எழுப்பப்படுவதும் தற்செயலானதுதானா என்கிற சந்தேகம் எனக்கிருக்கிறது.

‘‘.... படைப்பு என்பது தனிநபர் செயல்பாடு. இடதுசாரித் தோழர் ஒருவர் ஓட்டல் வைத்திருந்தால், அவர் தினமும் ‘சாம்பார் நல்லா இருக்குதா’ என்று கட்சி அலுவலகத்தில் போய்க் கேட்டுவிட்டு தொழில் நடத்துவதில்லை. அதே போல் நானும் என்னுடைய கவிதையை யாரிடமும் கொண்டு போய் கருத்துக் கேட்டுவிட்டு வெளியிடுவதில்லை. இயக்கத்தைப் பற்றி தெரியாதவர்களும் அதற்குள்ளிருந்து இயங்காதவர்களும் அவர்களாகவே அனுமானத்தில் எதையாவது சொல்வது இங்கொன்றும் புதுசல்ல. கட்சி அலுவலகத்திலிருந்து ஒவ்வொரு எழுத்தாளரையும் ஒரு கமிஸார் கண்காணித்துக் கொண்டிருப்பதாய் குற்றம்சாட்டுவதெல்லாம் ரசமான கற்பனைதான். எழுத்து என்பது தனியொருவரின் அனுபவம், அவர் மீதான வன்முறைகள், அவருக்குக் கிடைக்கிற சுதந்திரம் சார்ந்த விஷயம். இதில் எந்த இயக்கமும் தலையிடுவதில்லை...’’ என்று இந்தக் கேள்விக்கு நான் ஏற்கனவே ஒருமுறை பதில் சொல்லியிருக்கிறேன். (நான் ஒரு மநுவிரோதி / பக்- 50).

அமைப்பு / கட்சி என்பது குறிப்பிட்ட நோக்கங்களுக்காக அணிதிரளும் மனிதர்களின் தொகுப்பு தான். அந்த நோக்கங்களை அடைவதற்கான அன்றாட / தொலைநோக்கு செயற்திட்டங்கள் / நடைமுறைகள் குறித்து எனக்கொரு கருத்து இருக்கிறதென்றால் அதை அமைப்பிற்குள் பரவலாக்குவதற்கும் முடிந்தால் அமைப்பின் கருத்தாகவே மாற்றிவிடுவதற்கும் தொடர்ந்து சோர்வின்றி முயற்சிப்பதை மட்டுமே எனது வேலையாக கருதுகிறேன். அதேவேளையில் என்னைப்போலவே மற்றவர்களும் தத்தமது கருத்துக்களோடு வேலைசெய்து கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பதை கவனம் கொள்ளத் தவறிவிடுகிறேன். எனவே அவர்கள் அவர்களது கருத்தை முன்வைக்கிறார்கள் என்று பார்ப்பதற்கு பதிலாக என்னோடு முரண்படுகிறார்கள் என்று மட்டுமே குறுக்கிப் புரிந்து கொண்டிருக்கிறேன். நான் விரும்புகிற விசயங்களை அமைப்பு செய்யும்போதோ அல்லது நான் முன்வைக்கும் கருத்தை அமைப்பும் வெளிப்படுத்தும்போதோ அமைப்பு சரியான வழியில் செல்வதாக கருதிக்கொள்வதும், எனக்கு உடன்பாடில்லாத கருத்துகளை வெளிப்படுத்தும்போதோ நடவடிக்கைகளில் ஈடுபடும்போதோ இயக்கம் தடம்பிறழ்ந்துவிட்டதாக குற்றம் சாட்டுவதுமாக இருந்திருக்கிறேன். அந்தப் பிரச்னையில் அவர்கள் மோசம், இந்தப் பிரச்னையில் இவர்கள் மோசம்- ஆகமொத்தத்தில் என்னைத்தவிர எல்லோரும் மோசம் என்று எப்போதும் பிறரை குற்றம்சாட்டுகிறவனாக பலநேரங்களில் வெளிப்பட்டிருக்கிறேன். என்கூட வருவதற்கு என் நிழலுக்கும் கூட தகுதியில்லை என்கிற அளவுக்கு தனிமைப்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறேன். அம்மாதிரியான தருணங்களில் என்மீதான கழிவிரக்கம் மிகுந்து ஒடுங்கிப்போய்விடுவேனேயன்றி அமைப்பிலிருந்து வெளியேறிவிட வேண்டும் என்று ஒருபோதும் நினைத்ததில்லை.

கட்சிகளும் அமைப்புகளும் மோசம் என்று சொல்லிவிட்டு வெளியேறியவர்களெல்லாம் என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள் என்று பார்க்கிறேன். அவர்கள் தத்தமது தலைமையில் புதிதுபுதிதாக அமைப்புகளை உருவாக்கிக்கொண்டேயிருக்கிறார்கள். அதாவது தலைமைப் பொறுப்பில் தம்மைத் தாமே இருத்திக்கொள்கிற அமைப்புகளை உருவாக்கிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அல்லது ஏதாவது தொண்டு (?) நிறுவனங்களை நத்திப் பிழைக்கிறார்கள். தமது அரசியலோடு இணங்கிப்போகிறவர் என்று இன்னும் ஒரே ஒருவரை அங்கீகரிப்பதற்குகூட தயாரில்லாத அளவுக்கு தனிமைப்படுத்திக் கொள்கிறவர்கள், நூற்றுக்கு நூறு சதம் தான் மட்டுமே சரியாக நடப்பதாகவும் உலகமே தப்பாக சுழன்றுகொண்டிருப்பதாகவும் கருதிக் கொண்டிருப்பவர்கள் என்று இவர்கள் பலவிதங்களில் தென்படுகிறார்கள். தனது ஒருநாள் சம்பளத்தையோ, ஒருவேளை சாராயத்தையோகூட இழக்கத் துணியாத இவர்கள், குறிப்பிட்ட நோக்கங்களுக்காக அரசியல் இயக்கங்களில் அர்ப்பணிப்போடு செயல்படுகிறவர்களைப் பற்றி எப்போதும் அவதூறுகளை பரப்பிக்கொண்டேயிருப்பார்கள். அரசியல் உணர்வுள்ளவர்கள் ஏதேனுமொரு அமைப்பிற்குள் அணிதிரண்டுவிடாமல் ஒவ்வொருவரும் உதிரிகளாக கழன்று திரிவதே சுதந்திரமானது சரியானது என்று வாதிடுகிற இவர்கள் மிகவும் ஆபத்தானவர்கள். அமைப்புகளைவிட தீவிரமாக அரசியல் பேசி அமைப்புகளுக்குள் அணிதிரளக்கூடியவர்களை தனது ரசிகப் பட்டாளமாக மாற்றிக்கொள்வதில் ஆர்வமுள்ளவர்கள். தாங்கள் சொல்வதைக் கேட்க உலகமே காத்திருக்க வேண்டும் என்று நினைக்கிற இவர்கள், வேறு யார் சொல்வதையும் கேட்பதற்கு காதில்லாதவர்களாக மாறி விடுகிறார்கள். இவர்களில் ஒருவனாக மாறுவதில் எனக்கு உடன்பாடில்லை.

‘‘.... அரசியலுக்கு வருவதென்றால் கட்சி அமைத்துக்கொள்வது என்று பொருள். கட்சிப் பின்னணி இல்லாத அரசியல் வீண் வேலை. சுயேச்சையாக இருப்பேன் என்று சில அரசியல்வாதிகள் சொல்லலாம். அவர்கள் தனிமையில் தங்கள் தங்கள் நிலத்தை உழுதுகொண்டு இருக்கவேண்டியது தான். அத்தகைய அரசியல்வாதிகளை நான் எப்போதுமே நம்புவது இல்லை. யாரோடும் சேர முடியாத ஓர் அரசியல்வாதி எந்தப் பயன் நடைமுறை நோக்கத்துக்கும் பயன்பட மாட்டான். அவனால் எதையும் சாதிக்க முடியாது. அவனுடைய நிலத்தில் ஒரு புல்கூட முளைக்காது. பெரும்பாலான அரசியல்வாதிகள் சுயேச்சையாக இருக்க நினைப்பது அவர்களுடைய அறிவு நேர்மையாலல்ல, தங்களுக்கு அதிக விலை நிர்ணயித்துக் கொண்டு தங்களைத் தாங்களே விற்றுக் கொள்வதற்காகத்தான். இதற்காகத்தான் கட்சிக் கட்டுப்பாட்டுக்கு அடங்காமல் சுதந்திரமாக இருக்க அவர்கள் விரும்புகிறார்கள். அரசியல் சுயேச்சை பற்றிய என் மதிப்பீடு இதுதான். அனுபவமும் இதுதான். கட்சியில்லாமல் அர்த்தமுள்ள அரசியல் நடத்த முடியாது என்பதே என் கருத்து..’’ என்கிற அண்ணல் அம்பேத்கரின் கூற்றை (தொகுதி 37, பக்- 241) படித்ததனால் எனக்குள் ஏற்பட்ட மாற்றமாகக்கூட இதை நீங்கள் கருதிக்கொள்ளலாம்.

ஹம்சாவர்த்தினி, மலேசியா

---

கேள்வி: உங்கள் சிறுகதைகளில் (ஒன்றிரண்டு படித்துள்ளேன்). ஆனால் அதில் நகைச்சுவை துள்ளுகிறது. நீங்கள் பேசும் போதும் அப்படித்தானா?

பொதுவாக என்னை வறட்டுவாதி, அரசியல் மிருகம் என்றெல்லாம் எனது நண்பர்கள் கடிந்துகொள்வதுண்டு. நிகழ்வுகள் மீது என்னால் வினையாற்ற முடியாத போது விலகி நின்று பார்ப்பதும் அவற்றை பகடி செய்து ஆற்றிக் கொள்வதுமாக நான் எழுதிய சில கதைகள் அங்கதத்துடன் வெளிப்பட்டிருப்பது உண்மைதான். பேசுபொருள் என்ன, பங்கேற்பாளர்கள் யார், நிகழ்வின் நோக்கம், அப்போதைய மனநிலை உள்ளிட்ட காரணங்களால் சிலவேளைகளில் பேச்சும் அவ்வாற அமைந்துவிடுவதுண்டு. எதற்கும் நாம் ஒருமுறை பேசுவோம், பிறகு நீங்களாக ஒரு முடிவுக்கு வாருங்களேன்.

விவேகாநந்தன் அருணாசலம், சென்னை

---

கேள்வி: இலக்கியத்தில் ஈடுபட அடிப்படை பயிற்சியாக எதைச் சொல்வீர்கள். கொஞ்சம் கைட் செய்யுங்கள் சார்.

வழிகாட்டுவதற்கு நான் ஆளில்லை நண்பரே. என் எழுத்தனுபவங்களை வேண்டுமானால் உங்களோடு பகிர்ந்து கொள்ளலாம். ஆனால் அந்த அனுபவங்களை பொதுமைப்படுத்த முடியாது என்பதே என் கருத்து.

கரண், துபாய்

---

கேள்வி: மறுபிறப்பு மீது உங்களுக்கு நம்பிக்கை உண்டா?

தமிழ்நாடு முற்போக்கு எழுத்தாளர் கலைஞர்கள் சங்கத்தின் சார்பில் 2012 மே 18-20 வரை ஒசூரில் நடந்த படைப்பூக்க முகாமில் பிரளயன் வாசித்தக் கட்டுரை இப்படியாக முடிகிறது:

‘‘மரணத்துக்குப் பின் வாழ்க்கையிருக்கிறதா என்று கேட்டால் உடனே முற்போக்காளர்களாகிய நாம் இதற்கு பதில் சொல்லத் தொடங்கிவிடுகிறோம். அது சரிதான். ஆனால், மரணத்துக்கு முன் இங்கே வாழ்க்கையிருக்கிறதா என்று கேட்பவர்களுக்கு என்ன சொல்லப்போகிறோம்?’’. இந்தக் கேள்வி உங்களுக்கான பதிலாகவும் இருக்கிறது என்றே கருதுகிறேன்.

நன்றி:http://www.vallinam.com.my ஜூன் இதழ

இன்றைய நிலவரம் - ஆதவன் தீட்சண்யா

காலுக்குத் தொப்பியும் தலைக்கு செருப்பும் அணியுமாறு
இந்த நிமிடம்வரை உத்தரவு எதுவும் பிறப்பிக்கப்படவில்லை

கண்ணிருக்கும் இடத்தில் கண்ணும்
காதிருக்கும் இடத்தில் காதுமே இருந்துவிட்டுப்போகட்டுமென்று
மாட்சிமை தங்கிய அரசு
குடிமக்களை இன்றும் அனுமதித்திருக்கிறது கருணையுடன்

தொடர்ந்தும் வாய்வழியாகவே உண்பதை மாற்றுவது குறித்து
இன்றைய அமைச்சரவைக்கூட்டத்திற்குப் பிறகு அறிவிக்கப்படும்

ஒரு மாறுதலுக்காகவும் காற்றை மிச்சப்படுத்தவும்
மூக்கின் ஒரு துவாரத்தை தூர்த்து மூடும் திட்டம்
நள்ளிரவு 12 மணி முதல் அமலுக்கு வருகிறது

உலகிலேயே முதன்முறையாக
தண்டவாளத்தில் பேருந்து தார்ரோட்டில் ரயில்
துறைமுகத்தில் விமானம் விமானநிலையத்தில் கப்பல் என்று
அரசு எடுத்துவரும் ஆக்கப்பூர்வ மாற்றங்களுக்கு ஆதரவளிக்குமாறு
குடிமக்கள் எச்சரிக்கப்படுகிறார்கள்

பிரசவ ஆஸ்பத்திரியை சுடுகாட்டுக்கு மாற்றியுள்ள அரசு
நாட்டையே சுடுகாடாக மாற்றும் திட்டம் படிப்படியாக நிறைவற்றப்படும்

கோன் எவ்வாறோ குடிக்களும் அவ்வாறேயானபடியால்
அவர்களும்
எதையும் எப்போதும்
ஒரே இடத்தில் நீடித்திருக்கவிடமாட்டார்கள் என எதிர்பார்க்கப்படுகிறது.

- நன்றி: ஜூனியர் விகடன், 13.11.11

நாய்களின் அரசியல் - ஆதவன் தீட்சண்யா

நாய்களைப்பற்றி நாமெல்லோரும் 

ஒரேமாதிரி நினைப்பதில்லை

நாய்களனைத்தும் ஒரேமாதிரியாய்

இல்லாததைப்போலவே

குரல்வளையைக் கவ்வும் நாய்

குண்டிச்சதையை குதறும் நாய்

அபாய அறிவிப்பிலிருக்கும் எலும்பு படத்துக்கேஜொள்ளொழுக்கும் நாய்

சீமாட்டிகள் மடியில் தவழும் சிருங்காரநாய்

மாட்டெலும்பு கடித்ததை மறைக்கும் சுத்த சைவநாய்

ஒரிஜனல் முனியாண்டிவிலாஸ் நாய்

பேட்டைநாய் கோட்டைநாய் வேட்டைநாயென்று

வகையெத்தனையானாலும்

நன்றியில் ஆட்டுவதாய் நம்பப்படும் வால் பின்பகுதியிலிருக்க

கோபத்தில் கடித்துக் குதறும் வாயோ

எடுத்தயெடுப்பில் முன்பகுதியிலேயே இருக்கிறது என்பதிலும்

வாலாட்ட வேண்டுமானால்

குறைந்தபட்சம் தங்கபிஸ்கட்டாவது கொடுத்தாகவேண்டும்

கடிப்பதற்கோ காரணங்கள் தேவையற்றதாகிறது

அவை நாய்களாக இருப்பதாலேயே என்பதிலும்

எல்லா நாய்களுக்கும் இயல்பிலேயே ஒற்றுமையிருக்கிறது

அதேநேரத்தில்

அரசாங்கம் தண்டிக்கும்போது

நீதிமன்றம் காப்பாற்றும் என்று நம்புவதைப்போன்றே

ஒருநாய்

வெறியில் கடிக்கும்போது

அதன் வால்மட்டும் சுயேச்சையாய் ஆடுமென்று நினைப்பதும்

முட்டாள்தனமாகும்

ஏனென்றால்

வேறுவேறு இடத்திலிருந்தாலும்

வாலும் வாயும் ஒரே நாயின் ஒருங்கிணைந்த உறுப்புகள்.