இந்த ஆண்டின் தொடக்கத்தில் டெல்லியில் ஓடும் பேருந்தில் ஒரு இளம் பெண் பாலியல் வன்புணர்ச்சி செய்யப்பட்டுக் கொலை செய்யப்பட்டதற்காக நாடும் அதன் ‘மனசாட்சியாக' உள்ள ஊடகங்களும் கொதித்தெழுந்தன. தமிழ் நாட்டிலும் கூட மாணவர்களும் இளைஞர்களும் பெண்கள் அமைப்புகளும் ஆர்ப்பாட்டங்கள் நடத்தின. அரசியல் கட்சிகளில், ஒரு ரூபா நாணய அளவுக்கு நெற்றியில் பொட்டு வைத்திருக்கும் பெண் தலைவர்களிடையே தார்மிக ஆவேசப் போட்டிகளும் நடந்தன. அந்த குற்றத்தை இழைத்தவர்கள் மிக விரைவில் விசாரணை செய்யப் பட்டுத் தண்டிக்கப்பட வேண்டும் என்பதில் மத்திய அரசாங்கம் அளவற்ற ஆர்வம் காட்டி, பாலியல் வன்முறைக் குற்றத்துக்கான தண்டனையை அதிகரிப்பதற்கான பரிந்துரைகளைக் கூற ஓய்வு பெற்ற உச்ச நீதிமன்ற நீதிபதி தலைமையில் ஒரு குழு அமைத்தது. அந்தக் குழுவின் பரிந்துரைகள் பலவறை ஏற்றுக்கொண்ட மத்திய அரசாங்கம், பாலியல் வன்புணர்ச்சிக்கு அதிகபட்சமாக மரண தண்டனை வழங்க வகை செய்ய இந்தியத் தண்டனைச் சட்டத்தில் திருத்தம் கொண்டுவந்தது. வாக்கு வங்கியில் எப்போதும் ஒரு கண் வைத்திருக்கும் அரசியல் கட்சிகள் எல்லாவற்றுக்குமே பெண்களின் ‘மானத்தைக்' காப்பதில் மிகுந்த ஆர்வம் இருப்பதால், மரணதண்டனை வழங்குவதற்கான ஏற்பாடு எத்தகைய எதிர் மறையான விளைவுகளை ஏற்படுத்தும் எனபதைப் பற்றி யோசிக்க நேரமோ மனமோ இருக்கவில்லை.
பாலியல் வன்முறைக்கு நாள்தோறும் இலக்காகி வருகின்ற தலித் பெண்களுக்காகவோ, வன்முறைக்கு பலியாகும் தலித் ஆண்களுக்காகவோ இந்த நாடோ அதன் ‘மனசாட்சியோ' இப்படித் தார்மிக ஆவேசம் காட்டியதில்லை. 1968 டிசம்பர் 25இல் கீழ வெண்மணியில் 44 தலித் விவசாயத்தொழிலாளர்கள் உயிரோடு எரித்துக் கொல்லப்பட்ட போதும்கூட (அப்போது மின்னணு ஊடகங்கள் இருக்கவில்லை) முதன்மையான அச்சு ஊடகங்களுக்கு அவற்றின் ‘மனசாட்சி' உறுத்தவில்லை. எனவே கடந்த 9.10.2013 அன்று பாட்னா உயர்நீதி மன்றம் வழங்கிய ஒரு தீர்ப்பு பற்றி ‘தி ஹிந்து' ஆங்கில நாளேட்டைத் தவிர (கோவை பதிப்பு 10,11.10.2013), தமிழகத்திலிருந்து வரும் எந்த ஏடும் எந்தச் செய்தியையும் வெளியிடாதது வியப்பளிக்கக்கூடியதல்ல. எந்த தலித் இயக்கமோ, தலைவர்களோ இதுபற்றிக் கருத்துத் தெரிவித்துள்ளதாகவும் தெரியவில்லை.
தற்போது பீகாரின் ஜெகனாபாத் மாவட்டத்திலுள்ளதும் முன்பு ஆர்வால் துணை மாவட்டத்தைச் சேர்ந்ததுமான மெஹாந்தியாக் காவல் நிலையத்தின் அதிகார எல்லைக்குட்பட்ட லக்ஷ்மண்பூர் பாத்தே என்னும் கிராமத்தில் பூமிஹார்கள் எனப்படும் பார்ப்பன நிலவுடைமைச் சக்திகளின் ஆயுதமேந்திய படையான ரண்வீர் சேனாவால் 1997 டிசம்பர் 1ஆம் தேதி இரவு ஐம்பத்தெட்டு தலித்துகள் (இவர்களில் 27 பெண்கள், 16 குழந்தைகள்) படுகொலை செய்யப்பட்டனர். அந்தப் படுகொலையை அன்றைய குடியரசுத் தலைவர் கே. ஆர். நாராயணன் ‘தேசிய அவமானம்' என்று கூறினார். எனினும் அந்த வழக்கு எந்தவொரு ‘fast tract court'க்கும் செல்லவில்லை. பீகாரில் ஆளும் கட்சியைச் சேர்ந்தவர்களின் குறுக்கீடுகள், அரசாங்கத்தின் மெத்தனம் ஆகியன மும்முரமாக இருந்தன. 13 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு பாட்னா உதவி மாவட்ட மற்றும் அமர்வு நீதிபதி விஜய் பிரகாஷ் மிஸ்ரா, 7.10.2010 அன்று குற்றம் சாட்டப்பட்டவர்களில் 16 பதினாறு பேருக்கு மரண தண்டனையும் பத்துபேருக்கு ஆயுள் தண்டனையும் விதித்துத் தீர்ப்பு வழங்கினார். குற்றம் நிரூபிக்கப்படாததால் ஒன்பது பேர் விடுதலை செய்யப்பட்டனர்.
தண்டனை விதிக்கப்பட்டவர்கள் பாட்னா உயர் நீதிமன்றத்தில் மேல் முறையீடு செய்தனர். அவர்களுக்கான பல பணம், சாதி பலம், அரசியல் பலம் அனைத்தும் இருந்தன. ஏற்கெனவே பதின்மூன்று ஆண்டுகள் அமர்வு நீதிமன்றத்தில் சாட்சி சொல்வதற்காக லக்ஷ்மன்பூர் பாத்தேவிலிருந்து பாட்னாவுக்கு எண்ணற்ற முறை வந்து போக வேண்டியிருந்த தலித்துகளுக்காக மா-லெ லிபரேஷன் கட்சியைச் சேர்ந்தவர்களையும் அவர்களது ஆதரவாளர்களையும் தவிர வேறு யாரும் உதவி செய்யவில்லை. அந்தப் படுகொலை நடந்து 16 ஆண்டுகளுக்குப் பின 9.10.2013 அன்று பாடனா உயர் நீதிமன்ற நீதிபதிகள் வி.என்சின்ஹா, ஏ.கே.லால் ஆகியோர் தீர்ப்பு வழங்கினர். அரசாங்கத்தரப்பு சாட்சிகளில் (அதாவது கொல்லப் பட்டவர்களின் உற்றார் உறவினர்கள்) சாட்சியங்களின் நம்பகத்தனமை இல்லை என்று கூறி, அம்ர்வு நீதிமன்றத்தால் தண்டிக்கப்பட்டவர்களுக்கு சந்தேகத்தின் பலனை வழங்கி அவர்கள் அனைவரையும் விடுதலை செய்துள்ளனர். பீகாரில் பத்தோனி தோலா, நக்ரி பஜார், மியான்பூர், நாராயண்பூர், காக்டி-பாகா ஆகிய இடங்களில் தலித்துகள் படுகொலை செய்யப்பட்ட வழக்குகளிலும் உயர் நீதிமன்றம் அமர்வு நீதிமன்றத்தால் தண்டிக்கப்பட்டவர்களை விடுதலை செய்திருக்கின்றது.
மூன்றாவது அணிக்கு ‘சமூகநீதிக் காவலர்களின்' தயவும் ஒத்துழைப்பும் வேண்டியிருப்பதாலும், இந்த ‘சமூக நீதி' காவலர்களும் உயர் சாதி இந்துக்களைப் பகைத்துக்கொள்ள விரும்பாததாலும், நாடாளுமன்ற இடதுசாரிகளும் இந்த அப்பட்டமான நீதித்துறை அநீதியை ஒரு ‘தேசிய அவமான'மாகக் கருதுவதில்லை. லக்ஷ்மன்பூர் பாத்தேவில் கொலை செய்யப்பட்ட 27 பெண்களில் எட்டுப்பேர் கர்ப்பிணிகள். கொலை நடக்கும் நேரத்தில் தானிய மூட்டைகளுக்குப் பின்னால் ஒளிந்து கொண்டதன் காரணமாக உயிர் தப்பிய ராஷ்மி தேவிக்கு அந்தக் கோர சம்பவத்தால் ஏற்பட்ட பீதியால் குறைப்பிரவசம் ஏற்பட்டது. 58 பேர் கொலை செய்யப்பட்டிருக்கிறார்கள். கொலையுண்டவர்களும் கொலை செய்தவர்களும் ஒரே கிராமத்தைச் சேர்ந்தவர்கள். ஒவ்வொரு நாளும் கிராமத்தின் ஏதோவொரு இடத்தில் ஒருவரையிருவர் பார்க்கிறவர்கள். கொலையுண்டவர்களின் உற்றார் உறவினர்கள்தான் அரசாங்கத் தரப்புச் சாட்சிகள். ஆனால், கொலை செய்தவர்களின் பெயர்களை அவர்களால் சரியாகச் சொல்ல முடியவில்லை என்று உயர் நீதிமன்றம் கூறுகிறது. கொலை செய்தவர்கள் யார் என்பது உலகிற்கே தெரியும், ஆனால் தனக்குத் தெரியவில்லை என்கிறது பாட்னா உயர் நீதிமன்றம். கொலை செய்யப்பட்ட தலித்துகள் சிலரின் உறவினரான பெளத் பாஸ்வான் அரசாங்கத் தரப்பு சாட்சிகளொருவர். உடலும் உள்ளமும் தளர்ந்துபோன அவர் கூறுகிறார்: “தொடர்ந்து போராட எனக்கு சக்தியில்லை. ஐம்பத்தெட்டு கொலைகளுக்குப் பிறகு யாரும் குற்றவாளிகள் இல்லையாம். நீதிமன்றங்கள் அவர்களுடையவை; அரசாங்கம் அவர்களுடையவை; லத்திகள் அவர்களுடையவை; ஏழைகளுக்கு ஏதும் இல்லை”
லக்ஷ்மன்பூர் பாத்தே பகுதியிலுள்ள பூமிஹார்களும் உயர்சாதி இந்துக்களும் பட்டாசுகள் வெடித்தும் இனிப்புகள் வழங்கியும் உயர் நீதிமன்றத் தீர்ப்பைக் கொண்டாடியிருக்கிறார்கள். அவர்கள் மீண்டும் தலித்துகளின் வீட்டுக்குள் புகுந்து தாக்கப்போவதாகவும் அச்சுறுத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். இந்தியாவிலுள்ள எல்லாக் கிராமங்களையும் போலவே லக்ஷண்பூர் பாத்தே கிராமத்திலும் ஊராகவும் சேரியாகவும் பிரிந்து கிடக்கின்றது. சேரியிலுள்ள தலித்துகள் நான்கு சாதிகளாப் பிரிந்துள்ளனர். அந்த சாதிகளிலொன்றை மகாதலித் என்னும் புதிய வகைக்குள் கொண்டுவந்து பிரித்தாளும் சூழ்ச்சி செய்து அரசியல் ஆதாயம் அடைந்தவர் இன்றைய பீகார் முதல்வர் நிதீஷ் குமார். இவரும் ‘சமூக நீதிக் காவலர்தான்'.
இந்த வழக்கின் தீர்ப்பின் விவரம் நமக்கு இன்னும் முழுமையாகக் கிடைக்கவில்லை. பீகார் அரசாங்கம் உயர் நீதிமன்றத்தில் மேல் முறையீடு செய்யப்போவதாகக் கூறியுள்ளது. கடந்த ஆண்டு பாட்னா உயர் நீதிமன்ற்ம் பத்தோனி தோலா வழக்கில் அளித்த தீர்ப்பை எதிர்த்து உச்ச நீதிமன்றத்தில் அரசாங்கமும் தலித்துகளும் மேல்முறையீடு செய்துள்ளனர். நோம் சோம்ஸி உள்ளிட்ட அறிஞர்கள் பலர் இந்த வழக்கை விரைவாக விசாரணை செய்து நீதி வழங்கும்படி உச்ச நீதிமன்றத்துக்கு பகிரங்க வேண்டுகோளும் விடுத்தனர். அந்தப் பின்னணியில் எழுதப்பட்டு 2012இல் ‘உயிர் எழுத்தில்' வெளியிடப்பட்ட கட்டுரை லக்ஷ்மண்பூர் பாத்தே தீர்ப்புக்கும் பொருத்தமானது என்பதால் அது இங்கு மறு வெளியீடு செய்யப்படுகிறது -எஸ்.வி.ஆர்.)
