பிடில் இல்லாத நீரோக்களை நோக்கி - ஆதவன் தீட்சண்யா


Image may contain: 1 person
பரிசல் மறுபதிப்பாக வெளிவந்துள்ள "வீரத்தெலுங்கானா சொல்லும் கதைகள்" - சிறுகதைத் தொகுப்பிற்கு நானெழுதிய முன்னுரை

தெலங்கானா விவசாயிகளின் எழுச்சியை மையப்படுத்திய இந்தக் கதைகள் குறித்து எழுதத்தொடங்கும் இவ்வேளையில் இந்திய உழைக்கும் மக்களது போராட்ட வரலாற்றின் தீரமிகு அத்தியாயத்தை எழுதுவதற்காக நாட்டின் தலைநகரில் லட்சோபலட்சம் விவசாயிகள் திரண்டிருக்கிறார்கள். அன்றாடம் படுகிற அவதிகளை ஒப்பிடும்போது இந்த உறைபனியும் கடுங்குளிரும் எங்களை ஒன்றும் செய்துவிட முடியாது என்கிற உறுதியை வெளிப்படுத்தியவாறு அவர்கள் நாடெங்குமிருந்து வந்திருக்கிறார்கள். வேளாண்துறை எதிர்கொண்டு வரும் இன்னல்கள் பற்றி விவாதிக்க நாடாளுமன்றத்தின் சிறப்புக்கூட்டத்தை உடனே கூட்டவேண்டும் என்கிற கோரிக்கை முழக்கத்தை டெல்லியெங்கும் நிறைத்தபடி அவர்கள் நாடாளுமன்றத்தை நோக்கி பேரணியாகச் சென்றுகொண்டிருக்கிறார்கள். நலிவுற்றுவரும் விவசாயத்தை நம்பி வாழமுடியாத விரக்தியில் தற்கொலை செய்துகொள்வோரின் எண்ணிக்கை பெருகிவரும் அபாயகரமானச் சூழலில், தற்கொலை தீர்வல்ல- வாழ்வதற்காகப் போராடுவோம்- சாவதென்றாலும் போராடிச் சாவோம் என்று அவர்கள் களமிறங்கியுள்ளனர். துயர்மிகுந்த தங்கள் வாழ்வு குறித்து அவர்கள் பொதுவெளியில் வைத்திருக்கும் முறையீடுகள், சமூகத்தின் மனச்சான்றை உறுத்தி கவனிக்கச் செய்திருக்கிறது. அதனாலேயே அவர்களுக்கு ஒருமைப்பாடு தெரிவிப்பதற்காக நாடெங்குமிருந்து எழுத்தாளர்கள், கலைஞர்கள், மருத்துவர்கள், மாணவர்கள், பொறியாளர்கள், பொருளாதார அறிஞர்கள், தொழிலாளர்கள், வழக்கறிஞர்கள், அரசியல் கட்சித் தலைவர்கள் எனப் பலதிறத்தாரும் அணிதிரண்டிருக்கிறார்கள். ஊரக, நகரக உழைப்பாளி மக்களின் இந்த ஒற்றுமையை, போராட்டக் குணத்தை கவனித்துவருகிறவர்கள், தெலிங்கானா விவசாயிகளின் எழுச்சி குறித்த இந்தக் கதைகளை வாசிப்பார்களேயானால், தாமே நேரடியாக போர்க்களத்தில் நிற்பதான உணர்வுக் கொந்தளிப்புக்கு ஆளாகக்கூடும்.  

***

ஆட்சியாளர்களின் ஊதாரித்தனத்திற்கு உதாரணமாக உலகின் உயரமான சிலையெனும் வெற்றுப் பெருமிதமாய் வல்லபாய் படேல் நின்று கிடக்கிறார். சுதந்திரமடைந்த இந்திய ஒன்றியத்துடன் இணைய மறுத்து தனியாக இருந்த சமஸ்தானங்களை தனது இரும்புக்கரத்தாலும் அதைவிட இறுகிய மனத்தாலும் இணைத்தவர் என்று அவர் புகழப்படுகிறார். உண்மையில் அவரது இரும்புக்கரமும் மனமும் யாரை ஒடுக்கியது என்பதற்கான பதிலை இந்தத் தொகுப்பில்  உள்ள கதைகள் துள்ளத்துடிக்கப் பேசி அம்பலப்படுத்துகின்றன. 

இரு நாடுகளாகப் பிரிந்து இந்தியாவும் பாகிஸ்தானும் சுதந்திரம் பெற்ற தருணத்தில் இரண்டில் எதனோடும் சேராமல் தனது சமஸ்தானம் தனித்திருக்கப்போவதாக அறிவித்திருந்தார் ஹைதராபாத் நிஜாம். காமன்வெல்த் அமைப்பின் கீழ் தனி அந்தஸ்துள்ள நாடாக அங்கீகரிப்பதற்கான நடவடிக்கைகளை மவுண்ட்பேட்டன் மேற்கொண்டிருந்தார். நிஜாம் ஓர் இஸ்லாமியர். பிரிட்டிஷாருக்கு தாரைவார்த்தது போக எஞ்சியிருந்த அவரது ஆளுகைப்பரப்பான தெலங்கானாவின் குடிமக்களில் பெரும்பான்மையினர் இஸ்லாமியரால்லாதார். இவர்களில் பெரும்பான்மையர் தெலுங்கையும், அடுத்தபடியாக இருந்தவர்கள் மராத்தி, கன்னடத்தையும் தாய்மொழியாகக் கொண்டவர்கள். சமஸ்தானத்தின் ஆட்சிமொழியாக உருது இருந்துவந்த நிலையில், அதற்க கொடுக்கப்பட்டுவரும் முன்னுரிமையால் தங்களது மொழிகள் புறக்கணிக்கப்படுவதாக இவர்களுக்குள் ஒரு நியாயமான குமுறல் இருந்துவந்தது.

அப்போதைய கணக்கின்படி 82,698 சதுரமைல் பரப்பளவுள்ள இந்தச் சமஸ்தானத்தில் 5 கோடியே முப்பது லட்சம்  ஏக்கர் அளவுக்கு விளைநிலமிருந்தது. இந்த விளைநிலத்தின் ஒருபகுதி நிஜாம் வசமும், பெரும்பகுதி தேஷ்முக், ஜாகீர்தார், மேக்தேதார் போன்ற ‘தொரை‘களின் கட்டுப்பாட்டிலும் இருந்தது. இந்து ஆதிக்கச்சாதியினராகிய இந்த நிலவுடையாளர்கள் ஒன்னரை லட்சம் ஏக்கர் வரைகூட நிலம் வைத்திருப்பதற்கும், கடீ என்கிற கோட்டை கட்டி வட்டார அளவில் ஆதிக்கம் செலுத்திக்கொள்வதற்கும் அனுமதிக்கப்பட்டிருந்ததால் இஸ்லாமியரான நிஜாமுக்கு இணக்கமாகவே இருந்தனர். இஸ்லாமியர் உள்ளிட்ட குடிமக்களில் பெரும்பாலானோர் நிலமற்றவர்களாகவும் குத்தகை விவசாயிகளாகவும் இருந்தனர். இவர்கள் மேற்சொன்னவர்களின் நிலங்களில் கூலியின்றி வெட்டிவேலை செய்தாக வேண்டுமென்ற கட்டாயமிருந்தது. தாங்கள் குத்தகைக்கு எடுத்து ஓட்டிய நிலத்தின் விளைச்சலில் பெரும்பகுதியை அவர்களிடம் குத்தகையாக இழந்துவந்தனர். மட்டுமல்லாது அரிசி, காய்கறி, கோழி, ஆடு போன்றவற்றை திரட்டி நிலவுடைமையாளர்களின் குடும்ப விசேடங்களுக்கு இலவசமாகத் தந்தாகவும் வேண்டியிருந்தது. இவர்களது குடும்பத்துப் பெண்களில் எவரை வேண்டுமாயினும் அவர்கள் தூக்கிப் போகும் நிலையும் இருந்துவந்தது. இதுபோன்ற அட்டூழியங்களுக்கு பட்டேல், பட்வாரிகள் என்கிற பெயரிலான உள்ளுர்மட்டத்து அரசு ஊழியர்களும் உடந்தையாயிருந்தனர்.

கடுமையான வரிவிதிப்பு, ஒடுக்குமுறை, உழைப்புச்சுரண்டல், உருதுமொழிக்கு தரப்படும் முன்னுரிமையால் கல்வி வேலைவாய்ப்பு கலைஇலக்கிய வளர்ச்சி போன்றவற்றில் தங்களது மொழிக்கும் பண்பாட்டுக்குமுரிய இடம் மறுக்கப்படுவது உள்ளிட்ட காரணங்களால் மக்களிடையே ஏற்பட்டுவந்த அமைதியின்மையை இஸ்லாமிய எதிர்ப்புணர்வாக திருப்பி விடும் முயற்சியில் இறங்கியது ஆர்ய சமாஜம்.  ஆனால் தங்களது பிரச்னைக்கு மதவழியாக தீர்வைத் தேடிட முடியாது என்பதை அனுபவத்தில் உணர்ந்த மக்கள் அதிலிருந்து நகர்ந்து ஆந்திர ஜனசங்கம், ஆந்திர மகாசபை என்கிற நிலைகளை நோக்கி முன்னேறியுள்ளனர். நிஜாம் ஆட்சியும் சமூக நிலவரமும் அகவயமாகவும், பிரிட்டிஷ் காலனியாட்சிக்கு எதிராக சமஸ்தானத்துக்கு வெளியே நடைபெற்றுவந்த விடுதலைப் போராட்டம் புறவயமாகவும் ஏற்படுத்திய அழுத்தம் ஆகியவற்றால் தெலுங்கானா மக்களின் கோரிக்கையிலும் போராட்டங்களிலும் பண்புரீதியாக பல மாற்றங்கள் நிகழ்ந்தன. இந்த மாற்றங்களின் உள்ளுறையாக கம்யூனிஸ்ட்டுகள் இயங்கியிருக்கிறார்கள்.

நிலப்பிரபுத்துவக் கொடுமைகள், குத்தகை நிலத்திலிருந்து வெளியேற்றம், கெடுபிடி வரிவசூல், கட்டாய வெட்டிவேலை ஆகியவற்றுக்கு எதிராகவும் தாய்மொழிக்கு உரிய இடம் கோருவதாகவும் தொடங்கிய தெலங்கானா விவசாயிகளின் போராட்டம் நிஜாமின் படைகளையும், சுதந்திர ஹைதராபாத்தை காப்பாற்றப் போவதாக சொல்லிக்கொண்டு காஸிம் ரஜ்வி என்பவரால் உருவாக்கப்பட்ட ரஜாக்கர்கள் என்னும் கொடிய அடியாள் பட்டாளத்தினரையும் நிலப்பிரபுக்களின் அடியாட்களையும் எதிர்கொள்ள வேண்டியிருந்தது. விஷ்னூரு தேஷ்முக் சலவைத்தொழிலாளியான அய்லம்மாவின் நிலத்தைப் பறிப்பதை தடுத்திட மேற்கொண்ட போராட்ட வடிவம், அவனது குண்டர்படையால் தொட்டி குமரய்யா 1946 ஜூலை 4 அன்று கொல்லப்பட்டயதையடுத்து வேறு வடிவத்திற்குப் பாய்ந்தது. நிஜாமின் படைகளும் ரஜாக்கர்களும் அன்றாடம் கட்டவிழ்த்துவிட்ட ஒடுக்குமுறைகளை எதிர்கொண்டேயாக வேண்டும் என்ற நிலையில் ஆயுதப்பயிற்சி பெற்ற கெரில்லாக் குழுக்களை அமைக்க வேண்டியதாயிற்று என்கிறார் தோழர் பி.சுந்தரய்யா. உள்ளுர் மட்டத்தில் அமைக்கப்பட்ட ‘சங்கம்’ ஒருங்கிணைப்பில் எதிர்ப்பு நடவடிக்கை என்பது கையில் சிக்கிய ஆயுதங்களைக் கொண்டு எதிர்கொள்வது என்கிற நிலையிலிருந்து ஆயுதப்பயிற்சி பெற்ற மக்கள் படையாக மாறுவது, தலைமறைவுத்தாக்குதலில் ஈடுபடுவது என்கிற வளர்நிலைகளை இப்படியாக எட்டியது. இந்திய ராணுவத்திலிருந்து வெளியேறி வந்த மேஜர் ஜெய்பால் சிங் இவர்களில் பலருக்கு முறையான ஆயுதப்பயிற்சி அளித்ததையும் அவர்கள் ஆயுதங்களை கையாள்வதில் வெளிப்படுத்திய தீரத்தையும் நாடு அழைத்தது என்கிற தனது நூலில் தெரிவித்துள்ளார். 

பறிக்கப்பட்ட நிலங்களை மீட்பது, நிலப்பிரபுக்களின் அதிகப்படியான நிலங்களை கைப்பற்றி நிலமற்றோருக்கு பகிர்ந்தளிப்பது, வெட்டி வேலையை ஒழிப்பது, பெண்கள் மீதான வன்முறைகளைத் தடுப்பது, மறுமணங்களை நடத்துவது, போராட்டங்களிலும் தலைமைப் பொறுப்புகளிலும் சாதி/ பாலினப் பாகுபாடுகள் அற்ற நிலையை உருவாக்குவது, பாடசாலைகளைத் தொடங்குவது எனத் தீவிரமடைந்துவந்த போராட்டத்தின் ஒரு கட்டத்தில் ஆந்திர மகாசபையும் கம்யூனிஸ்டுகளும் உழுபவர்க்கே நிலம் சொந்தம் என முழங்கினர். இதற்கு இணையாக எழுந்த மற்றொரு முழக்கம், நிஜாம் ஹைதராபாத் சமஸ்தானத்தை சுதந்திர இந்திய ஒன்றியத்துடன் இணைக்கவேண்டும் என்பது. 

விவசாயிகளின் தாக்குதலுக்கு ஈடுகொடுக்க முடியாமல் பலவீனப்பட்டுக் கொண்டிருந்த நிஜாமை பணியவைப்பதற்கு இதுவே உகந்த தருணம் என்கிற கணிப்பில் தெலங்கானாவுக்குள் 1948 செப்டம்பர் 13ஆம் நாள் மேஜர் ஜே.என்.சவுத்ரி தலைமையில் இந்திய ராணுவம் அனுப்பப்பட்டதிலிருந்து நிலைமை முற்றாக மாறியது. ஆபரேஷன் போலோ என்ற பெயரில் நுழைந்த இந்திய ராணுவத்திடம் சையத் அகமது எல் எட்ரோஸ் தலைமையிலான நிஜாம் படைகளும் காஜிம் ரஸ்வியின் ரஜாக்கர்களும் ஐந்து நாட்கள்கூட தாக்குப் பிடிக்கவில்லை. செப்டம்பர் 17ஆம் தேதி மாலை 5 மணியளவில் டெக்கான் ரேடியோவில் பேசிய  நிஜாம் இந்திய ராணுவத்திடம் சரணடையுமாறு தனது ராணுவத்தினரை கேட்டுக்கொண்டார். இந்தச் சரணாகதி மறுநாள் முழுமையடைந்தது. ராஜ் பிரமுக் என்கிற பட்டத்தையும், தனது உடைமைகளுக்கான பாதுகாப்பையும் பெற்றுக்கொண்டு இந்திய அரசுக்கு வேண்டப்பட்டவராகிவிட்டார். ரஜாக்கர்களின் தலைவனுக்கு சிறையில் முதல் வகுப்பு வசதிகள். விவசாயிகளின் போராட்டத்திற்கு பயந்து கிராமங்களை விட்டோடிப் போன தேஷ்முக்குகளும் ஜமீன்தார்களும் கதர்குல்லாய் மாட்டிக் கொண்டு உடனேயே காங்கிரஸ்காரர்களாகிவிட்டார்கள். விவசாயிகளின் எழுச்சியால் தாங்கள் இழந்ததையெல்லாம் மீட்டுக்கொள்வதற்கு இந்த அரசியல் வேடம் இவர்களுக்கு அவசியமாயிருந்தது. இவர்களுக்காகவும், தெலங்கானாவுக்கு வெளியே போராட்டம் பரவாமல் தடுப்பதற்காகவும் கம்யூனிஸ்ட்டுகளையும் ஆந்திர மகாசபையினரையும் சங்கத்தினரையும் அழித்தொழிக்கும் பொறுப்பை இந்திய ராணுவம் எடுத்துக்கொண்டது.

இந்திய ராணுவத்திடம் காணப்படுவதாக இப்போது குற்றம்சாட்டப்படும் மனிதத்தன்மையற்ற போக்குகள் அனைத்திற்குமான கெடு வித்து அப்போதே ஊன்றப்பட்டிருந்தது என்பதை வரலாறு தெரிவிக்கிறது. படுகொலைகள், சித்திரவதைகள், பெண்கள் மற்றும் குழந்தைகள் மீதான பாலியல் வன்கொடுமைகள், கொள்ளயடிப்பு எனத் தெலங்கானாவில் இந்திய ராணுவம் நிகழ்த்திய கொடுமைகளை ஆய்ந்துரைக்க அமைக்கப்பட்ட பண்டிட் சுந்தர்லால் தலைமையிலான விசாரணைக்குழுவின் அறிக்கை அம்பலப்படுத்துகிறது. 1948 நவம்பர் 9 முதல் டிசம்பர் 21 வரை தெலங்கானாவிற்குள் கள ஆய்வை மேற்கொண்டு அக்குழு தயாரித்தளித்த அறிக்கையை அரசு ஐம்பதாண்டுகளுக்கும் மேலாக ரகசியமாக வைத்திருந்தது. இப்போது இணையத்தில் காணக்கிடைக்கும் அவ்வறிக்கை எப்படி குறைத்துப் பார்த்தாலும் இந்திய ராணுவத்தினரால் அந்த 5 நாட்களுக்குள் கொல்லப்பட்டவர்களின் எண்ணிக்கை 27 ஆயிரம் முதல் 40 ஆயிரம் வரை இருக்கக்கூடும் என்கிறது. ஆனால் இந்த அழித்தொழிப்பு அதற்குப் பின்னும்- அதாவது, ஆயுதம் தாங்கியப் போராட்டத்தைக் கைவிடுவதாக 1951 அக்டோபரில் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி அறிவித்தப் பின்னும்கூட வெவ்வேறு அளவிலும் வடிவிலும் நீடித்தது. (ஆயுதரீதியாக மட்டுமல்லாது கருத்தியல்ரீதியாகவும் மக்களை நிர்க்கதியாக்குவதற்கான இணைமுயற்சியாக ஆச்சார்யா கிருபளானி 1951 ஏப்ரல் 18 அன்று போச்சம்பள்ளி கிராமத்தில் பூமிதான இயக்கத்தை தொடங்கினார். உழுபவர்க்கே நிலம் சொந்தம் என்ற கோரிக்கையின் நியாயத்தையும் அது தருகிற ஆவேசத்தையும் நிலத்திற்கான போராட்டத்தையும் மழுங்கடிக்க முயற்சித்தார்.)

சுதந்திரமடைந்து சிலமாதங்களேயான ஒரு நாடு தனது ராணுவத்தைக் கொண்டு நடத்திய இந்த அழித்தொழிப்பை உலகின் கவனத்திலிருந்து மறைப்பதற்காகவே இந்த ராணுவ நடவடிக்கை போலிஸ் ஆக்ஷன் என்று குயுக்தியாக சுட்டப்பட்டது.  ஹைதராபாத் சமஸ்தானத்தை இந்திய ஒன்றியத்துடன் இணைக்க வேண்டும் என்று போராடிய கம்யூனிஸ்ட்களையும் போர்க்குணமிக்க விவசாயிகளையும் இஸ்லாமியர்களையும் கொன்று குவித்த வல்லபாய் படேலின் கொடுங்கோல் மனம் இரும்புமனிதர் என்கிற பட்டத்தால் திருநிலைப்படுத்தப்பட்டது. அந்த படேல்தான் இப்போது 3000 கோடி ரூபாயை முழுங்கிய சிலையாக நின்றுகிடக்கிறார் என்பதை நினைத்துக்கொள்ளாமல் இக்கதைகளை வாசிக்க முடியாது.

***

தனியுடைமைக்கு ஆதரவானதென சொல்லிக்கொள்ளும் ஒரு சமூகம் அதற்கேயுரிய நியாயத்தின்படி விவசாயிகளின் நிலத்தை அவர்களுக்கே உரியதாக விட்டுவைக்கத் தயாரில்லாத நிலை தீவிரமடைகிறது. உழுபவர்களுக்கு நிலத்தை நீதியாக பகிர்ந்தளிப்பதற்கும் முன்பாகவே அவர்களது கையில் இருக்கும் துண்டுத்துக்காணி நிலத்தையும் அபகரிக்கும் நிலை வந்துள்ளது. விவசாயத்திற்கு சற்றும் தொடர்பில்லாதவர்களின் முதலீட்டுக்களமாக மாறியுள்ளது நிலம். அவர்களால் வளைத்துப் போடப்படும் பெருநிலப்பரப்புகள் வேளாண்மை என்கிற பயன்மதிப்பு ஏதுமின்றி வெறும் சொத்தாக முடக்கப்பட்டுள்ளது. இதேபோல தொழில்மயமாக்கம், கனிமச்சுரங்கங்கள், சாலை விரிவாக்கம் போன்ற காரணங்களினாலும் விவசாயிகள் நிலத்திலிருந்து அன்னியப்படுத்தப்பட்டு வருகின்றனர். மாற்று நிலமோ, உரிய நிவாரணமோ இன்றி ஒரு நிர்வாக உத்தரவின் மூலமாகக்கூட தங்களது சொந்த நிலத்திலிருந்து விவசாயிகள் பலவந்தமாக வெளியேற்றப்பட்டு வருகின்றனர். இத்தகைய அடாவடியான நிலப்பறிப்புக்கு எதிராக போராடும் விவசாயிகள் மீது கடுமையான ஒடுக்குமுறையை ஏவுகிறது அரசு. தத்தமது நிலத்தின் மீதான உரிமையைத் தக்கவைத்துக் கொள்வதற்கு அரசிடம் நேரடியாக மோதியாகும் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டுவருகிற இன்றைய விவசாயிகள், உழுபவர்க்கே நிலம் சொந்தம் என்கிற முழக்கத்துடன் நடந்த தெலங்கானா விவசாயிகளின் மகத்தான எழுச்சி பற்றிய இக்கதைகளிலிருந்து தமக்கான படிப்பினைகளை அடையாளம் காணக்கூடும்.

அரும்பாடுபட்டு விளைவித்த 750 கிலோ வெங்காயத்தை 1064 ரூபாய்க்கு தான் விற்கமுடிகிறது ஒரு விவசாயி ஒருவரால். இந்தியாவில் விவசாய விளைபொருட்களுக்கு என்ன பெறுமதி உள்ளது என்பதை அரசுக்கு தெரியப்படுத்தும் நோக்கில் அவர் அந்தத் தொகையை பிரதமர் அலுவலகத்திற்கு பணவிடையாக அனுப்புகிறார். இவ்வாறு நேரடியாக அனுப்பப்படும் தொகையை தங்களால் நேரடியாக பெற்றுக்கொள்ள முடியாதென்றும் வங்கிக்கணக்கில் நேரடியாக செலுத்துமாறும் தகவல் அனுப்புகிறார்கள். அவரது செய்கையின் உள்ளார்ந்த பொருளை விளங்கிக்கொள்ள முடியாத அல்லது விளங்கிக்கொள்ள மறுக்கிறவர்களால் இந்த நாட்டின் பிரதமர் அலுவலகம் நிறைக்கப்பட்டிருக்கிறது என்பதற்கான உதாரணம் இது. வெங்காயத்துக்கு மட்-டுமல்ல, வேறுபல விளைபொருட்களுக்கும் சற்றேறக்குறைய இதுதான் கதி. சாகுபடிச் செலவுகளை ஈடுகட்டும் அளவுக்குக்கூட வந்துசேர்வதில்லை என்பதால் அறுவடை செய்யாமல் வெள்ளாமைக்காடுகளை அழியவிடுகிறார்கள். விளைவித்தப் பொருட்களை, அவர்களது கோழிகளை, கால்நடைகளை அன்றைக்கு தேஷ்முக்குகள், ஜாகீர்தார்கள், பட்டேல்கள், பட்வாரிகள் அடாவடியாக பறித்துச் சென்றதும் இப்போது கட்டுப்படியாகாத விலைக்கு விவசாயிகள் விற்றுவிட்டுப் போகும் நிலையை அரசே உருவாக்கி வருவதும் சாராம்சத்தில் ஒன்றுதான்.

வாழ்வாதாரமாக இனியும் வேளாண்மையை நம்ப முடியாது என்று நிலத்தை விட்டு விவசாயிகள் வெளியேறும் நிலை அதிகரித்துவருவது குறித்து பிரமாதமான விளக்கங்கள் பலவுண்டு, ஆனால் தடுப்பதற்கான நடவடிக்கைகளே இப்போதைய தேவையாகிறது. விவசாயத்துறை எதிர்கொள்ளும் பொதுப்பிரச்சனைகளின்பால் மட்டுமல்லாது தனித்துவமான உள்ளூர் அளவிலான பிரச்னைகளையும் மையப்படுத்தி விவசாயிகளையும் விவசாயத் தொழிலாளர்களையும் அணிதிரட்டுவதற்கும் கோரிக்கைகளை உருவாக்குவதற்கும் போராட்டத் திட்டங்களை வகுத்து செயல்படுத்துவதற்கும் தெலங்கானாவில் உருவாக்கப்பட்ட ‘சங்கம்’ போன்றவற்றை இப்போது முன்மாதிரியாகக் கொள்வதற்கான சாத்தியங்களை பரிசீலிக்க இக்கதைகள் உதவக்கூடும்.

இந்தியா என்கிற பரந்த நிலப்பரப்பை தமது சந்தையாகவும் சுரண்டல்களமாகவும் பாவித்துவருகிற ஆளும் வர்க்கமும் அதன் நலன் காக்கும் அரசும் ஒடுக்குமுறையின் எல்லா நுணுக்கங்களையும் குரூரங்களையும் பயின்று, நாட்டின் மூலைமுடுக்கையெல்லாம்  இடையறாத கண்காணிப்பின் கீழ் கொண்டுவந்துள்ளதை புறக்கணித்துவிட்டு எந்த மக்கள் இயக்கமும் இங்கு உருவாகிவிட முடியாது.  மேலும் மேலும் அதிகாரத்தையும் ஆயுதங்களையும் பெருக்கிக்கொள்வதன் மூலம் இந்திய ஆளும் வர்க்கமானது உழைப்பாளி வர்க்கம் குறித்த தனது அச்சத்தையே  வெளிப்படுத்திவருகிறது என்றாலும் அதையும் கணக்கில் கொண்டே போராட்ட வடிவங்களை மக்கள் இயக்கங்கள் தீர்மானிக்க வேண்டியுள்ளது. நன்கு ஒருங்கிணைக்கப்பட்ட நவீனப்படை, சாலை போக்குவரத்து, கருத்தியல்பலம் ஆகியவற்றுடன் உள்ளதாலேயே இந்த சமூக அமைப்பை யாரும் காப்பாற்றிவிட முடியாது. வரலாறு தேங்கி நிற்பதில்லை, அது தன்னையும் காலத்தையும் அசைத்தசைத்து மாற்றியமைத்தபடியே இயங்கிக்கொண்டிருக்கிறது. இந்த இயக்கத்தை முன்னுணரும் நுட்பம் வாய்த்த கலை இலக்கிய ஊடகச் செயற்பாட்டாளர்களுக்கும் கூட இக்கதைகள் சொல்லும் செய்திகளுண்டு.

தன் காலத்தின் ஆகத்தீவிரமான இந்தப் போராட்டத்தில் பங்கெடுத்தவர்களும் பார்த்தவர்களும் அதிலிருந்து பெற்ற தாக்கத்தால் அதேகாலக்கட்டத்தில் உடனுக்குடன் எழுதியவை இத்தொகுப்பில் உள்ள பெரும்பாலான கதைகள். அதிகாரத்திற்கு எதிராக எழுதப்பட்ட இக்கதைகளை வெளியிடும் தைரியமும் அறமும் பத்திரிகைகளுக்கு இருந்திருப்பதையும் கவனிக்கவேண்டும். போராட்டத்தின் பல்வேறு பரிமாணங்களையும் விளைவுகளையும் இக்கதைகள் எவ்வாறு பேசியுள்ளன, அவற்றின் புனைவுத்தன்மையும் மொழியும் கட்டமைப்பும் எந்தளவுக்கு இலக்கியார்த்தமானவை என்பதையும், அன்றைய சூழலுக்குள் பொருத்திப் படிப்பதற்கு வாசிரெட்டி நவின் எழுதியுள்ள முன்னுரை போதுமானதாயுள்ளது. சமகால நடப்புகள் மீது கலைஇலக்கிய மனம் கொண்டிருந்த கரிசனத்தையும் வெளிப்பாட்டுணர்வையும் காட்டிச்செல்லும் இந்த முன்னுரையும் கதைகளும் நம்காலத்தின் நிகழ்வுகள் மீது நம்மை  மனங்குவிக்கக் கோருகின்றன. 

கண்ணியமிக்கதொரு வாழ்வுக்காக மக்கள் போராடிக் கொண்டிருக்கும் இந்நாளில் நாம் எதை நாட்டின் விவாதப்பொருளாக மாற்றிக் கொண்டிருக்கிறோம் என்கிற கேள்வியை எழுப்புவதற்காகவேனும் இக்கதைகள் மறுபதிப்பாக வருவது அவசியமாகிறது.





மறு கண்ணிலும் வெண்ணெய் அல்லது இரு கண்ணிலும் சுண்ணாம்பு -ஆதவன் தீட்சண்யா


...டபிள்யூ.டி.வைட்சரின் ‘பூஜ்ஜியத்திற்கு முன்னால் இலக்கமிடுதல்என்கிற கதையை நினைவுபடுத்தி இங்கு பேசிப் பார்ப்போம்.

‘‘பெண்கள் மனிதகுலத்தில் சரிபாதி. சிலநாடுகளில் ஆண்களை விடவும் பெண்கள் கூடுதலாகவே இருக்கின்றனர். மாறிய பாலினத்தவரின் விருப்பப்படி அவர்களையும் பெண்களோடு சேர்த்தால் இந்த எண்ணிக்கை மேலும் கூடும். தங்களின் எண்ணிக்கைக்கு ஏற்ற வீதத்தில் சொத்துரிமையோ வாக்குரிமையோ அரசியல் பிரதிநிதித்துவமோ இல்லை என்பது குறித்துப் பெண்கள் வெளிப்படுத்திவரும் அதிருப்தி ஒரு கோபாவேசமாக உருத்திரளக் கூடும் என்று வைட்சர் யூகிக்கிறார் அல்லது விரும்புகிறார். எனவே பெண்கள் ஓட்டு பெண்களுக்கே என்கிற தீவிர முழக்கத்தோடு பெண்களுக்காக மட்டுமேயான கட்சி ஒன்றை உருவாக்கி அவர்கள் அரசியல் அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றி எல்லாவற்றையும் நேர் செய்வதாக அந்தக் கதையில் குறிப்பிடுகிறார். சமூகத்தை வழி நடத்துவதில் புராதனக்காலம் தொட்டு பெண்களுக்குள்ள தலைமைப்பண்புகளை சுவைபடச் சொல்லிப்போகும் வைட்சர் அந்த நிலையைப் பெண்கள் மீட்டெடுத்துக் கொள்ளவேண்டும் என்று தூண்டிவிடவில்லை. ஆனால் கதை அதைத்தான் செய்தது. தங்களுக்கென தனிக்கட்சி ஒன்றை தொடங்கியாக வேண்டும் என்று வைட்சருக்கும் முன்பாகவே பெண்களில் பலரும் யோசித்திருக்கக்கூடும். ஆனால் இவர் எழுதிவிட்டார். இதெல்லாம் நடக்கிற விசயமா என்று எழுந்த கேள்விக்கு இது ஏன் நடக்கக் கூடாது என்று பதில் கேள்வி எழுப்பும் நிலையை அவரது கதை உருவாக்கிவிட்டது. உண்மையில் அப்படியொரு நிலை உருவாக விடமாட்டோம் என்று ஆணாதிக்கவாதிகள் ஒடுக்குமுறையை வன்மையாக்கும் பட்சத்தில் அதை எதிர்கொள்ளும் விதமாகப் பெண்களின் போராட்டம் புதுப் பரிமாணத்துடன் வெளிப்படும். அல்லது, தனிக்கட்சி தொடங்கும் எண்ணம் பெண்களுக்குத் தோன்றுவதைத் தவிர்ப்பதற்காக அதிகாரங்களையும் உரிமைகளையும் அவர்களுடன் பகிர்ந்துகொண்டாக வேண்டிய நிர்ப்பந்தம் ஆணாதிக்கவாதிகளுக்கு உருவாகும்...’’

- வைட்சர் என்று எழுத்தாளர் யாருமில்லை, இது மீசை என்பது வெறும் மயிர் என்கிற நாவலில் நான் எழுதியது. நாடாளுமன்றத்தில் பெண்களுக்கு 33% இடங்களை ஒதுக்கும் சட்ட முன்வரைவு சட்டமாக்கப்படாமல் இருபதாண்டுகளுக்கும் மேலாக நாடாளுமன்றத்திற்குள் இழுத்தடிக்கப்பட்டு வரும் நிலையில் அதன்மீதான ஓர் அழுத்தத்தை உருவாக்கும் விதமாக பெண்களும் பாலினச்சமத்துவச் செயற்பாட்டாளர்களும் வினையாற்றாமல் இருக்கிறார்களே என்கிற ஆதங்கத்தில் இவ்வாறு எழுதிப் பார்த்தேன். நாடாளுமன்றத்தில் மட்டுமல்ல, சமூகத்தின் அனைத்து நிறுவனங்களிலும் அதிகார மையங்களிலும் கல்வியிலும் வேலைவாய்ப்பிலும் சொத்திலும் கலைஇலக்கிய பண்பாட்டு நடவடிக்கைகளிலும் பெண்கள் தமது எண்ணிக்கைக்கு ஏற்ற விகிதத்தில் இடம் பெற்றிருக்க வேண்டும் என்பது அதிகப்படியான கோரிக்கையல்ல. அவ்வகையில் 33% என்பதும்கூட பொருத்தமற்றதே. மிச்சமிருக்கும் 67% இடங்களில் பெண்கள் போட்டியிடலாமேயன்றி வெற்றி பெறுவதற்கான வாய்ப்பேதும் இல்லை என்பதாலும்இவ்வாறு எழுதினேன்.

இதைப் படித்த சில அன்பர்கள் எனது கருத்து விஷமத்தனமானது, பாலின அடிப்படையில் சமூகத்தில் பாகுபாட்டையும் பிளவையும் உருவாக்கக்கூடியது என்று குற்றம்சாட்டினர். இது உண்மையல்ல. சமூகம் ஏற்கனவே சாதியத்தாலும் ஆணாதிக்கத்தாலும் பிளவுண்டு கிடப்பதால்தான் இப்படி எழுதவேண்டியிருக்கிறது. சமூகத்தின் அனைத்து வெளிகளும் சாதியடுக்கின் மேலே இருப்பவர்களின் நலனுக்கும் ஆண்களின் நலனுக்கும் உகந்தவாறு பாகுபடுத்தியே வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது. பெண்ணை ஆணுக்கு அடங்கியவளாக காட்டி பொதுவெளியை மறுத்ததன் மூலம் எடுத்தயெடுப்பில் கல்வியிலும் வேலைவாய்ப்பிலும் சொத்துரிமையிலும் 50% போட்டியாளர்களை  பார்ப்பனீயம் கழித்துக்கட்டிவிட்டது என்பார் அண்ணல் அம்பேத்கர். ஆகவே இங்கு பெண் பின்னுக்குத் தள்ளப்பட்டிருப்பது தற்செயலானதல்ல.

இங்குள்ள கட்சிகளில் பெரும்பாலானவை, சமூகத்தை பாழ்படுத்திவரும் சாதிய, ஆண்மையவாதக் கருத்தியலில் ஊறி நொதித்துக்கிடப்பதால் பெண்களுக்கான உரிமைகள் பாலினச்சமத்துவம் என்பதெல்லாம் அக்கட்சிகளின் நிகழ்ச்சிநிரலிலேயே இல்லை என்பதுதான் உண்மை. ஆனாலும் அக்கட்சிகளிலும் பெண்கள் இருக்கிறார்கள். ஆமாம், இருக்கிறார்கள். கொள்கை முடிவெடுக்கும் மட்டங்களில் அழுத்தம் செலுத்தி தமது கண்ணோட்டத்தை முன்வைக்கும் வலுவின்றி அடையாளப்பூர்வமாக இருக்கிறார்கள். பெண்களின் நலன்கள் மீதும் கவனம் குவிக்கும்படி தமது கட்சியை நிர்ப்பந்திப்பதற்கு பதிலாக கட்சி சொல்வதை பெண்களிடம் பரப்புகிறவராக குறுக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள். கட்சிகளின் பொறுப்புகளையும் பதவிகளையும் பெண்களுடன் பகிர்ந்துகொள்வதில் பெரும் பாரபட்சம் நிலவுகிறது. தங்களுக்கான பிரதிநிதித்துவம் தேவை என்று பெண்கள் கோருகிறபோது, உழைத்து மேலே வருகிறவர்களுக்கு உரிய இடம் வழங்கப்படும் என்று சால்ஜாப்பு கூறிசாதுர்யமாக மறுக்கப்படுகிறது. பிரதிநிதித்துவம் என்று இடங்களை  ஒதுக்கிவிட்டால் தகுதியானவர்களை காலம் கொண்டுவந்து நிரப்பிவிடும் என்கிற புரிதலே இல்லை.

பெண்களுக்கும் சேர்த்து தாங்களே சிந்திப்பதாக கூறிக்கொள்ளும் ஆண்களின் சபைகளாக உள்ள இப்படியான கட்சிகள் பெண்களை வெறும் வாக்காளர்களாக மட்டுமே கருதுகின்றன. பெண்களின் வாக்கு அவர்களது உரிமைகளை மறுக்கிற, அவர்களை ஒடுக்குகிற சக்திகளுக்கே வலுசேர்க்கப் பயன்படுகிறது. மாறாக அந்த வாக்குகளை பெண்களே தமக்காக திரட்டிக் கொண்டால் ஏதேனும் மாற்றங்கள் நிகழுமா என்று சோதித்துப் பார்க்கும்படி தூண்டுவதற்காகத்தான் கதையிலாவது பெண்கள் தனிக்கட்சி தொடங்கி அதிகாரம் பெற்று  அசமத்துவத்தை நேர் செய்யட்டுமே என நான் எழுதிப் பார்த்தேன். செயற்திறன் கொண்ட பெண்களில் சிலரோ வளர்நிலைக்கு நகர்ந்து 2018ஆம் ஆண்டு முடியும் இத்தருவாயில் ‘தேசிய பெண்கள் கட்சியை புதுதில்லியில் ஆரம்பித்திருக்கிறார்கள். இந்தக் கட்சியைத் தொடங்கியிருப்பவர்கள் எவரும் என் நாவலை வாசித்திருக்கப் போவதில்லை. அது அவசியமும் இல்லை. தொடரும் புறக்கணிப்பின் வலியை உணர்கிறவர்கள் தவிர்க்கவியலாமல் இவ்வாறான முடிவுக்குதான் வந்து சேர்வார்கள் என்பதற்கு இதுவொரு நிரூபணம்.

எங்க சாதி ஓட்டு உங்க சாதிக்கு இல்லை என்கிற ஆணவக்குரலுக்கும், எங்க சாதியின் ஓட்டுகூட எங்களுக்கு பயன்படாதா என்கிற ஆதங்கத்திற்கும் உள்ள வித்தியாசத்தை உணர முடிகிறவர்களால் பெண்களுக்கென கட்சி ஒன்று உருவாவதன் பின்னுள்ள உளவியலை புரிந்துகொள்ள முடியும்.பெண்களால் தொடங்கப்பட்ட, பெண்களால் தலைமை தாங்கப்படுகிற பல்வேறு கட்சிகளையும், பெண்கள் மட்டுமே அங்கம் வகிக்கிற சங்கங்கள், நிறுவனங்களையும் தமது நலனுக்குக் கீழ்ப்படுத்திக் கொள்ளும் கயமை கொண்ட ஆணாதிக்கம், இந்தக் கட்சியையும் கூட உள்வாங்கிச் செரித்துக்கொள்ளக்கூடும். ஆனால், எல்லோருக்கும் பொதுவானவை என்று பீற்றிக்கொள்ளும் கட்சிகள் உண்மையில் அப்படி இல்லை என்கிற விமர்சனத்தின் ஒரு புள்ளியில் இப்படியொரு கட்சி உருவாகியுள்ளது. அதன் இலக்கு செயல்பாடுகள் தாக்கம் மீது தீர்ப்பு சொல்ல இப்போதே நாக்கை நீட்டுவது அவசியமற்றது. தாங்கள் தன்மதிப்புடனும், சமத்துவமாகவும் வாழத் தகுதியுடையவர்கள் என்கிற எளிய உண்மையின்கீழ் அணிதிரண்டு அதிகாரப்பகிர்வுக்கான பேரத்தை நடத்துவதற்கு பெண்கள் மேற்கொண்டுவரும் தொடர் முயற்சியில் இது பொருட்படுத்தத் தகுந்ததொரு கட்டம். பொருட்படுத்துவோம்.

புதிய தலைமுறை இதழ்


புலப்படும் கரங்களும்…புலப்படா கரங்களும்…! - பிரபாத் பட்நாயக் தமிழில்: க.சுவாமிநாதன்

இது ‘‘மேக்ரோ ஸ்கேன்’’ இணைய தளத்தில் பொருளாதார நிபுணர் பிரபாத் பட்நாயக் எழுதியுள்ள கட்டுரை. உலகப் பொருளாதாரத்தில் மூன்றாம் உலக நாடுகள் எதிர்கொள்கிற வர்த்தகப் பற்றாக்குறை, நெருக்கடிகள், தீர்வுகள் குறித்து ஆழமான விஷயங்களை அவர் அதில் பகிர்கிறார். அதன் தொகுப்பு கேள்வி – பதில் வடிவில் இங்கே…

மூன்றாம் உலக நாடுகள் இன்று உலகப் பொருளாதாரத்தில் எதிர்கொள்கிற முக்கியப் பிரச்சனை என்ன? அதன் காரணங்கள் என்ன?
மூன்றாம் உலக நாடுகளின் ஏற்றுமதிச் சந்தைக்கான கிராக்கி குறைந்து இருப்பது முக்கியப் பிரச்சனையாகும். அவற்றின் சரக்குகள், சேவைகள் இரண்டுமே இந்நெருக்கடியைச் சந்திக்கின்றன. இரண்டு முக்கிய காரணங்கள் உண்டு.
ஒன்று, உலகம் முழுவதிலுமுள்ள முதலாளித்துவ நெருக்கடி உலகப் பொருளாதாரத்தின் கிராக்கியை குறைத்துள்ளது. மக்களின் வாங்கும் சக்தியில் அந்நெருக்கடி பிரதிபலித்திருப்பதன் விளைவு இது. ஆகவே மூன்றாம் உலக நாடுகளின் மொத்த ஏற்றுமதி மதிப்பை எடுத்துப் பார்த்தால் இச்சரிவைப் புரிந்து கொள்ள முடியும்.
இரண்டாவது, அமெரிக்கா இன்று கடைப்பிடிக்கிற ‘‘சந்தைப் பாதுகாப்பு’’ கொள்கை. இதனால் உலகப் பொருளாதாரத்தில் அமெரிக்காவின் பங்கு அதிகமாகியுள்ளது. மற்றவர்களின் பங்கினைக் குறைத்துள்ளது.
இதன் தாக்கம் எவ்வாறு உள்ளது?
வர்த்தகப் பற்றாக்குறை விரிவடைவதற்கு கொண்டு சென்றுள்ளது. மூன்றாம் உலக நாடுகளின் இறக்குமதிகளின் அளவுகளும் இதற்கேற்ப குறையாததால் நடப்புக் கணக்கு பற்றாக்குறையும் அதிகரித்துள்ளது. இச்சூழல் மூன்றாம் உலக நாடுகளுக்குள் வரக்கூடிய நிதி வரத்தையும் பாதித்துள்ளது. இதற்கு காரணம், அமெரிக்கா எடுத்துள்ள ‘‘சந்தை பாதுகாப்பு’’ நடவடிக்கைகள் நவீன தாராளமயம் குறித்த பல கேள்விகளை எழுப்பியுள்ளது.

அமெரிக்க வட்டி விகிதங்கள் உயர்த்தப்பட்டதும் மூன்றாம் உலக நாடுகளுக்கான நிதி வரத்தை மேலும் பாதித்துள்ளது. இந்தியாவே இதற்கு உதாரணம். ஆகவே வர்த்தகப் பற்றாக்குறைகள் ஏற்படும்போது அதை எதிர்கொள்வதற்கான நடவடிக்கைகளை அந்நாடுகள் சொந்தமாக வகுத்துக் கொள்ள வேண்டியுள்ளது.

மூன்றாம் உலக நாடுகள் நடப்புக் கணக்கு பற்றாக்குறையை எதிர்கொள்வதற்கு என்ன நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்ளலாம்?
மிகச்சிறந்த நடவடிக்கை என்பது, இறக்குமதி மீதான தடுப்புக்களேயாகும். வரிகள் மூலமாகச் செய்யலாம். அளவுக் கட்டுப்பாடுகள் வாயிலாகச் செய்யலாம். பணவீக்கத்தை ஏற்படுத்தாதவாறு இதைச் செய்வதே முக்கியமானது. உதாரணமாக பெட்ரோலிய இறக்குமதிகள் மீது வரி போட்டால் அது நுகர்வோர் முதுகுகளுக்கே மாற்றப்படும். அது விலைவாசி உயர்வை நேரடியாகவோ, மறைமுகமாகவோ உற்பத்தி நடவடிக்கைகள் எல்லாவற்றின் மீதும் பாதிப்பை ஏற்படுத்தும். காரணம் பெட்ரோலியம் என்பது பொருளாதாரத்தில் தவிர்க்க இயலாத உற்பத்தி உட்பொருள் ஆகும். ஆனால் கார்கள், தங்கம் இறக்குமதிகள் மீது வரி போடலாம். அத்தகைய ஆடம்பரப் பொருட்கள் மீதான இறக்குமதி வரிகள் பொதுவான பணவீக்க உயர்வுக்கு வழி வகுக்காது. ஆகவே இறக்குமதியைக் குறைக்கிற நடவடிக்கைகளில் இத்தகைய அணுகுமுறை நமக்குத் தேவையாகும்.

இதைத் தவிர வேறு நடவடிக்கைகள் என்ன? அவற்றின் விளைவுகள் என்ன?
பணவீக்கத்தை ஏற்படுத்தாமல் இறக்குமதியைக் கட்டுப்படுத்துகிற நடவடிக்கைகள் பற்றி பேசினோம். அத்தகைய வழிகளைக் கையாண்டால் சாதாரண உழைப்பாளி மக்களின் வாழ்க்கைத்தரம் பாதிக்கப்படாது. ஆனால் மற்ற நடவடிக்கைகள் பணவீக்கத்தை ஏற்படுத்தக்கூடும். உதாரணமாக ‘‘பரிமாற்ற விகித தேய்மானம்’’. அதன் விளைவுகளை சாதாரண உழைப்பாளி மக்களின் வாழ்க்கைத்தரம் மீது பாதிப்பினை ஏற்படுத்தும்.

ஒரு குறிப்பிட்ட பொருள் மீது வரியோ, கட்டுப்பாடோ போடும்போது அப்பொருளின் விலை மீது மட்டுமே தாக்கம் இருக்கிற வகையில் அல்லது பணவீக்கம் எழாத வகையில் செய்ய முடியும். (உதாரணம்: கார், தங்கம் போன்ற ஆடம்பரப் பொருட்கள்) ஆனால் ‘‘பரிமாற்ற விகித தேய்மானம்’’ எல்லா பொருட்களின் விலை மீதும் பாதிப்புகளை ஏற்படுத்தக்கூடும்.
மூன்றாம் உலக நாடுகளைப் போல வளர்ந்த நாடுகளுக்கும் இதுபோன்ற பிரச்சனைகள்தானே இருக்கும்?
அங்குதான் ‘‘சந்தை பாதுகாப்பில்’’ உள்ள பாரபட்சம் குறுக்கே வருகிறது. இப்போது அமெரிக்கா, பல நாடுகளின் இறக்குமதிச் சரக்குகள் மீது வரிச்சுவர்களை எழுப்பியுள்ளது. சேவைகளை அவுட்சோர்சிங் செய்கிற பெரு நிறுவனங்கள் மீது தண்டத் தொகைகளை விதித்துள்ளது. இந்தியாவுக்கான அமெரிக்க அவுட்சோர்சிங் நடவடிக்கைகளும் இதில் அடங்கும். ஆனால் இதேபோன்ற நடவடிக்கைகளை பிற நாடுகள் செய்வதை அமெரிக்காவோ, சர்வதேச நிதி மூலதனமோ ஏற்றுக் கொள்வதில்லை. ‘‘எல்லாவற்றையும் சந்தையின் செயல்பாட்டுக்கு விட்டுவிடுங்கள்’’ என்ற அமெரிக்காவின், சர்வதேச நிதி மூலதனத்தின்முழக்கம் வெற்று வார்த்தைகளே.

இப்படிப்பட்ட பாரபட்சத்தை மூன்றாம் உலக நாடுகள் மீற முடியாதா?
அதனால்தான் திணறுகிறார்கள். நாம் பொருளாதாரத்தில் மேலோட்டமாக பார்க்கிற நடவடிக்கைகள் ‘‘கண்களுக்குப் புலப்படும் கரங்கள்’’ ஆகும். ஆனால் அவற்றைவிட வலிமையானவையாக ‘‘கண்களுக்குப் புலப்படாத கரங்கள்’’ உள்ளன. இதனால் அமெரிக்காவும் சில வளர்ந்த நாடுகளும் ‘‘வரிச்சுவர்களை’’ நோக்கி நகர்கின்றன. ஆனால் பெரும்பாலான மூன்றாம் உலக நாடுகள் ‘‘பரிமாற்ற விகித தேய்மானம்’’ அல்லது உள்நாட்டு ஊதியம்/ பணச்சுருக்கம் நோக்கி நகர்கின்றன. ஆனால் சீனாவால் எதிர்வினை ஆற்ற முடிகிறது. பதிலுக்கு வரிச்சுவர்களை எழுப்ப முடிகிறது. காரணம், ஏற்கெனவே சீனா ஏற்றுமதி உபரியை வைத்திருப்பது ஆகும்.

இது வளர்ந்த நாடுகளின் மேலாதிக்கத்தை காண்பிக்கிறதே!
ஆமாம். 19ஆவது நூற்றாண்டில் இருந்த காலனி ஆதிக்கத்திற்கு ஒப்பான நிலைமையாகும். இது இந்தியா போன்ற காலனி நாடுகள் மேலை உலக உற்பத்திகள் மீது வரி போட முடியாது. குறிப்பாக பிரிட்டன் மீது இந்தியாவில் செய்ய முடியாது. 1846 வரை இந்தியப் பெருங்கடல் மீது பெருமளவு வரிகளை பிரிட்டன் போட்டது. பிரிட்டன், ஜெர்மனி, அமெரிக்கா போன்ற நாடுகள் அதற்கு பின் சுதந்திரச் சந்தை நோக்கி நகர்ந்துவிட்டதாகச் சொன்னாலும் இறக்குமதி மீதான அவர்களின் வரிவிதிப்பு தொடர்ந்தன. இப்போதும் பழைய மேலாதிக்க முறைமையை நோக்கியே சர்வதேசப் பொருளாதாரம் நகர்வது போல் தோன்றுகிறது.

வேறு வழிகள் என்ன?
ஆட்சியாளர்கள் கூலியைக் குறைக்கிறார்கள். அதாவது மக்கள் கைகளில் புழங்கும் பணம் சுருங்கும் போது உள்நாட்டு உற்பத்திப் பொருட்களின் விலைகளும் கட்டுக்குள் வரும். கிராக்கி குறைகிறது அல்லவா! இறக்குமதி பொருட்களின் விலைகளோடு போட்டி போடுகிற அளவுக்கு உள்நாட்டு விலைகளையும் கட்டுப்படுத்த முடியும். அதாவது 10 சதவீத வருமானம் குறைந்தால் அது 10 சதவீத விலைக் குறைப்பிற்கு வழிவகுக்குமென்பது கணக்கு. அதுவே ‘‘பரிமாற்ற விகித தேய்மானம்’’ 10 சதவீதம் இருந்தால் அத 10 சதவீதம் பண வீக்கத்தை உருவாக்கி இறக்குமதிப் பொருட்களை மேலும் அதிக விலையுள்ளதாக மாற்றும். 

இவை இரண்டும் வெவ்வேறு நடவடிக்கைகள் போலத் தோன்றினாலும் ஒரே விதமான பாதிப்பையே ஏற்படுத்தக்கூடியவை ஆகும். இரண்டுமே சாதாரண உழைப்பாளி மக்களை வதைப்பதாக இருக்கும்.
உழைப்பாளி மக்களைக் குறி வைக்கிற தீர்வுகளையே அரசு நாடுகிறதே!
ஆமாம். அரசு செலவினங்களை குறைப்பதென்ற பெயரால் மானியங்களை வெட்டுவது. ஏழைகளுக்கான மடை மாற்றங்களைத் தடுப்பது. அரசு ஊழியர்களின் சம்பளங்களை, பயன்களைக் குறைப்பது ஆகிய நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்ளுகிறது. இவையெல்லாம் உழைப்பாளி மக்களின் உண்மை ஊதியங்கள் மீது தாக்குதல் தொடுக்கின்றன. இத்தாக்குதல்களைத் தொடுக்க தொழிலாளர் உரிமைகளைப் பறிக்க வேண்டும். தொழிற்சங்கங்கள் தாக்கப்படவேண்டும். பணி அமர்த்தவும், பணியை விட்டு விரட்டுவதற்குமான சுதந்திரம் தொழிலதிபர்களுக்கு தரப்பட வேண்டும்.

என்ன செய்ய வேண்டும்?
மூன்றாம் உலகைப் பொறுத்தவரையில்,‘சந்தை பாதுகாப்பு’ ஒப்பீட்டளவில் நல்ல கருவியாக இருக்கலாம். வர்த்தக இடைவெளியை எதிர்கொள்ள உதவலாம். ஆனால் நிலையான தீர்வுக்கு வழி வகுக்காது.

நிலையான தீர்வுக்கு என்ன செய்வது? 
வேலைவாய்ப்புகளை அதிகரிப்பது, உள்நாட்டு சந்தையை விரிவாக்குவது என்பதே ஆகும். மற்றபடி மேலே விவாதித்த எல்லா நடவடிக்கைகளுமே ஒப்பீட்ட அளவில் வேறுபட்ட பாதிப்புகளை உருவாக்குமே தவிர நிலைத்து நிற்கிற தீர்வுகளைத் தராது.

ஹிட்லினி - ஆதவன் தீட்சண்யா


ம்பத்தகாத சம்பவங்களின் விளைநிலமாய் நாடொன்று இருக்குமானால் அது லிபரல்பாளையம் தான். அதுவும், சாக்கிய வம்சத்தாரை கபடத்தால் வீழ்த்தி ஆட்சிக்குவந்த காக்கிய வம்சத்தாரின் கடைசி மன்னரான ஹிட்லினி அன்றாடம் உறங்கப்போகும் வேளையில் ஏதேனுமொரு அதிர்ச்சியை அறிவித்து உலகையே பரபரப்பில் ஆழ்த்தும் உச்சத்தை எட்டிப் பிடித்திருந்தார். வியப்பிலாழ்த்தும் விரிமார்பன்ஜி (வி.வி.ஜி) என்கிற புனைப்பெயரால் புகழ்ந்தழைக்கப்படும் அப்பேர்ப்பட்ட ஹிட்லினி ஆளும் நாட்டில் குடிமக்கள் மட்டும் சும்மா இருப்பார்களா? இருந்திருக்கமாட்டார்கள் என்றே எல்லோரும் நினைப்பர். ஆனால் அவர்கள் சும்மாதான் இருந்தார்கள். கோன் எவ்வாறோ குடிமக்களும் அவ்வாறே என்கிற முதுமொழியை பொய்யாக்கும் விதமாக அவர்கள் சும்மா இருந்தார்கள்.

சும்மா இருந்தார்கள் என்றால் சும்மாவே இருந்தார்கள் என்றில்லை. சோறு தின்றார்கள், வெளிக்கிப் போனார்கள், வேலை பார்த்தார்கள், வரிசைகட்டி வாக்களித்தார்கள், கலவி செய்தார்கள், கண்ணயர்ந்தார்கள், பிள்ளைகளைப் பெற்றெடுத்தார்கள், அதுகளை படிக்க அனுப்பினார்கள். பிறகு செத்தார்கள், பிறந்தார்கள், செத்துப் பிறந்தார்கள் அல்லது பிறந்து செத்தார்கள். இப்படி இருக்குமிடம் தெரியாமல் இருந்துவந்த லிபரல்பாளையம் குடிமக்களில் ஒருத்தியாகிய ஏதுமறியாள் இன்று அவர்களது மன்னர் ஹிட்லினி தருவதை விடவும் பேரதிர்ச்சியை உலகத்திற்கு தந்திருக்கிறாள்.

ஏதுமறியாள், பன்னிரண்டிலக்கத்தார் பரம்பரையினள். அவளது தந்தையார் பில்லியனாரப்பன் பெரும் செல்வந்தர். நஞ்சைபுஞ்சை நாலுபக்கம் தோப்பு என்று திரண்ட சொத்துகளுக்கு அதிபதி. நாட்டில் வருடத்திற்கு ஒரு லிட்டர் பெட்ரோல் வாங்குமளவுக்கு வசதி கொழுத்த நாலைந்து பேரில் அவரும் ஒருவர். ஏதுமறியாளின் தாய் நிமிராதேவியும் லேசுபாசான குடும்பத்தவள் அல்ல. ஆனாலும் அவள் வெறும் திருமதி பில்லியனாரப்பன் அல்லது ஏதுமறியாளின் அம்மா. 

பில்லியனாரப்பன் - நிமிராதேவி தம்பதியருக்கு தமது குடும்ப அந்தஸ்துக்கேற்ற மாப்பிள்ளையை தேடிப் பிடிப்பது பெரும்பாடாயிருந்தது. கடைசியில் வாய்த்தது பெரிய இடத்து சம்பந்தம் தான். தொழிலதிபர் நாடுகாத்தான் என்றால் ஊருலகத்திற்கே தெரியும். அரசு வங்கிகளில் ஏழெட்டாயிரம் கோடி கடன் வாங்கி முடித்ததும் நாட்டை விட்டு ஓடிப்போய் தலைமறைவாக இருந்துவிட்டு அவ்வப்போது திரும்பி வந்து ஓடுமளவுக்கு ஆளுங்கட்சியில் செல்வாக்கு மிகுந்தவர். அவரது மகனைத்தான் ஏதுமறியாளுக்கு கட்டி வைத்தார்கள்.



***
மன்னரின் பிறந்தநாளன்று தொடங்கப்பட்ட ஃபாஸ்ட் ட்ராக் டெலிவரி திட்டத்தின்கீழ் ஆறே மாதத்தில் குழந்தையை பெற்றெடுக்கும் நாட்டின் முதல்பெண் ஏதுமறியாள். முழுமையாக வளர்ச்சியடைந்த ஆரோக்கியமான குழந்தையை ஆறேமாதத்தில் பெற்றெடுக்கப் போகிறோம் என்கிற பூரிப்பு அவளுக்கு. போட்டி நிறைந்த உலகத்தில், நொடியிலும் குறைவான பொழுதில் பல மாற்றங்கள் நிகழும் இக்காலத்தில் நான்கு மாதங்களுக்கு முன்னமே பிறப்பதால் லிபரல்பாளையம் குழந்தைகள் அடையப்போகும் நற்பயன்களை மனதிற்கொண்டு மன்னர் அறிவித்த இந்தத் திட்டம் தன்னிலிருந்து தொடங்குவது குறித்த பரவசத்தில் அவள் திளைத்திருந்தாள். ஆறுமாதமோ ஆறுவருசமோ காலஅளவு எதுவாயினும் கர்ப்பந்தரிப்பது பெண்தான். ஆனாலும் அவஸ்தைப்படும்  காலத்தின் அளவு குறைகிறதே என்று ஏதுமறியாளைப் போலவே நாட்டின் ஒவ்வொரு பெண்ணும் மன்னருக்கு மானசீகமாக நன்றி தெரிவித்தாள். 

சுண்டைக்காய் விற்பது முதல் சுடுகாட்டுச் சாம்பல் அள்ளுவது வரையான ஒப்பந்தம் எதுவாயினும் மன்னரை நிழலெனத் தொடரும் நண்பர்கள் இருவருக்கே என்பதுதான் அங்குள்ள நியதி. அதன்படி 128 பில்லியன் டாலர் மூதலீட்டிலான இந்த ஃபாஸ்ட் ட்ராக் டெலிவரி திட்ட ஒப்பந்தமும் அவர்களில் ஒருவரது ‘மியோநிறுவனத்திற்கே தரப்பட்டது. ‘மேக் இன் லிபரல்பாளையம்இலச்சினையுடன் இறக்குமதி செய்யப்பட்ட அதிநவீன உயிர்நுட்பங்களைக் கொண்டு ஃபாஸ்ட் ட்ராக் டெலிவரியை வடிவமைத்த மியோ ‘புதிய மனிதர்களைப் படைக்கும் மன்னர் கடவுளாகிறார், நாமோ அவரது பக்தர்களாகிறோம்என்கிற விளம்பரத்துடன் களமிறங்கியது.

கருத்தரிப்பது முதல் மியோவின் மருத்துவக்கண்காணிப்பு வலையத்திற்குள் இருப்பதற்கு சம்மதிக்கும் பத்திரத்தில் கையொப்பமிட்ட முதலாவது பெண்ணான ஏதுமறியாள் பிரசவத்திற்காக அனுமதிக்கப்பட்ட செய்தி வெளியானதும் அந்த மருத்துவமனையை ஊடகத்தாரும் பாதுகாப்புப் படையினரும் சுற்றி வளைத்திருந்தார்கள். பிரசவ அறைக்கு வெளியே பதற்றமாக நடமாடும் பாத்திரத்தை வகிக்க வேண்டியிருந்ததால் ஏதுமறியாளின் கணவனும் அவனுக்கு ஒத்தாசையாக உறவினர்கள் சிலரும் மட்டுமே மருத்துவமனைக்குள் அனுமதிக்கப்பட்டிருந்தனர்.

ஃபாஸ்ட் ட்ராக் பிரசவத்தின் முக்கியத்துவம் கருதி குடும்பநலம் மற்றும் சுகாதாரத்துறை அமைச்சர் தனது உயரதிகாரிகளுடன் அங்கு வந்திருந்தது பலரையும் நெகிழச் செய்தது. அன்றாடம் எத்தனையோ ஊழல்களைச் செய்து முடித்தேயாக வேண்டிய வேலைப்பளுவுக்கிடையிலும் அவர் ஒரு குடிமகளின் பிரசவநேரத்தில் இப்படி வந்து காத்திருப்பதைச் சித்தரிக்கும் வீடியோ சமூக ஊடகங்களில் வைரலாகிக் கொண்டிருந்தது. இந்தத் திட்டம் வெற்றி பெற்றால்தான் அடுத்தடுத்து பரிசீலனையில் இருக்கும் அல்ட்ரா ஸ்பீடு ஐந்து மாத டெலிவரி, நானோ ஸ்பீடு நாலு மாத டெலிவரி போன்ற திட்டங்களை செயற்படுத்த முடியும் என்பதால் ஏதுமறியாளை விடவும் அதிகமான படபடப்புடன் தான் இருப்பதாக அவர் அளித்த பேட்டியும் #மினிஸ்டர்வெயிட்டிங் என்கிற ஹேஷ்டேக்குடன் ட்ரெண்டிங்காகிக் கொண்டிருந்ததது.

பக்கத்து நாடான இந்தியாவின் தலைசிறந்த சிந்தனையாளர்களில் ஒருவரான பெரியார், பெண்கள் கர்ப்பப்பையை அகற்றிக்கொள்ள வேண்டும் என்றார். மனிதப்பிறப்பில் மகோன்னதப் பாய்ச்சலாக கர்ப்பக்காலத்தை குறைக்கும் எமது அரசின் இம்முயற்சி பெரியாரின் வாக்கினை செயற்படுத்தும் முதற்படிஎன்று அந்தப் பேட்டியில் அவர் சொல்லியிருந்த கருத்து கடும் சர்ச்சையை உருவாக்கியது. பெரியார் கர்ப்பப்பையை கத்தரித்து எறியச் சொன்னதன் பொருள் வேறு என்றும், மியோவிடம் கையூட்டு வாங்கிக்கொண்டு இதுபோன்ற பிறப்பணுச் சோதனைகளை அனுமதிக்கும் மோசடிக்கு பெரியாரை துணைக்கழைக்கும் போக்கை அமைச்சர் நிறுத்திக்கொள்ள வேண்டும் என்றும் கருப்புக்கொடி காட்ட நினைத்தவர்களை அவ்வாறு நினைத்ததற்காகவே கைது செய்த போலிசார் அவர்களை ராஜவிரோதக் குற்றத்தின் கீழ் சிறையிலடைத்தனர்.

இதனிடையே, மருத்துவமனை தலைமையதிகாரி அரைமணி நேரத்திற்கொருமுறை வெளியிட்டு வந்த மருத்துவ அறிக்கையை விதவிதமான தலைப்புகளுடனும் முற்சேர்க்கை பிற்சேர்க்கைகளுடனும் ஒளிபரப்பிய ஊடகங்கள் நாட்டின் அதிமுக்கிய நிகழ்வாக ஏதுமறியாளின் பிரசவத்தை மாற்றிக் கொண்டிருந்தன. ஒரு அறிக்கைக்கும் மறு அறிக்கைக்கும் இடைப்பட்ட நேரத்தில் உடற்கூறு வல்லுநர்கள், மகப்பேறு மருத்துவர்கள், மானுடவியலாளர்கள், ஆல் டாபிக் அளந்தான்கள் என்று பலதிறத்தாரும் கர்ப்பகாலத்தைக் குறைக்கும் இந்த ஃபாஸ்ட் ட்ராக் பிரசவத்தின் சாதகபாதகங்கள் குறித்து நேரலையில் விவாதித்துக்கொண்டிருந்தார்கள். விவாதம் நடந்துகொண்டிருக்கும்போதே ஒளிபரப்புக்கூடத்திற்குள் திமுதிமுவென நுழைந்த போலிசார், அரசாங்கம் கொண்டுவரும் திட்டம் எதுவானாலும் ஏற்றுக்கொள்வதோடு நிறுத்திக்கொள்ள வேண்டுமேயல்லாது ஆதரித்தோ எதிர்த்தோ இப்படி விவாதிப்பதை அனுமதிக்க முடியாது என்றும் மீறினால் சட்டம் தன் கொடுமையைச் செய்யும் என்றும் மிரட்டிய காட்சியும் நேரலையில் ஒளிபரப்பாகியது. போலிசாரின் இந்த அத்துமீறலுக்கு எதிராக வீசிய கண்டன அலைக்கு ஈடுகொடுக்க முடியாமல் அவர்கள் அங்கிருந்து வெளியேறியதையடுத்து எல்லாம் இயல்புநிலைக்குத் திரும்பின.

புரோகிதர் கணித்தருளிய புண்ணியவேளையாம் காலை 10.59.41 மணிக்கு குழந்தை பிறந்துவிட்டது என்கிற நற்செய்தியுடன் கூடிய கடைசி மருத்துவ அறிக்கை வெளியாகும் என்று எதிர்பார்க்கப்பட்ட நிலையில் நள்ளிரவைத் தாண்டியும் அறிக்கை வராததால் உள்ளே என்ன நடக்கிறது என்று தெரியாமல் நாடு தத்தளித்தது. ‘பிரசவ வலி எடுத்தும் தாமதமேன்?’, ‘இன்னும் தலை திரும்பவில்லையா?’, ‘தாயும் சேயும் நலமா?’ என்று ஊடகங்கள் பல்வேறு யூகங்களை கிளப்பின. இவ்வளவு காலமும் பத்துமாதம் பொறுத்திருக்க முடிந்த நாம் இப்போது சிலமணி நேரங்கள்கூட காத்திருக்க முடியாமல் ஏன் பொறுமையற்றுப் போனோம் என்று  சிலர் கூறிய புத்திமதி அங்கு யாருக்கும் தேவைப்படவில்லை. மருத்துவமனைக்கு வெளியே இருந்த ஏதுமறியாளின் உறவினர்களும் நண்பர்களும் தம்மை உள்ளே அனுப்பும்படி அமளியில் ஈடுபட ஆரம்பித்தனர். பராக்கு பார்க்க வந்திருந்தவர்களும் இவர்களோடு சேர்ந்துகொண்டதால் பெரும் தள்ளுமுள்ளு ஏற்பட்டது. போலிசார், லேசான தடியடி நடத்தி பலரது மண்டையை உடைத்து காலை முறித்து கூட்டத்தை கட்டுக்குள் கொண்டு வந்தனர்.

ஃபாஸ்ட் ட்ராக்கில் முதலாவது குழந்தை பிறந்தது என்கிற உயிர்நுட்பச் சாதனையை உலகுக்கு அறிவிப்பதற்காக மன்னரே இங்கு தனிவிமானத்தில் வந்து கொண்டிருப்பதாகவும் அதற்காகவே மருத்துவமனை நிர்வாகம் காலங்கடத்துவதாகவும் ஒரு தகவல் கசிந்தது. இதையடுத்து அமைச்சர்கள் பலரும் அங்கே வரத்தொடங்கிய சற்றைக்கெல்லாம் மருத்துவமனை மொட்டை மாடியில் மன்னரின் தனி விமானம்  வந்திறங்கியது. தனிவிமானம் என்பது பெயருக்குதான். ஆனால் மியோ நிறுவனரும் உடன் வந்திருந்தார். தனது இரண்டு நண்பர்களில் ஒருவராவது உடன் வராமல் பாத்ரூம் போவதற்கும்கூட பழகியிருக்காத மன்னர், இந்த பிரசவத்தோடு நேரடி தொடர்புடைய மியோ நிறுவனரை இங்கு அழைத்துவந்ததில் ஆச்சர்யம் ஏதுமில்லை.   

மன்னருடனேயே வந்திருந்த செய்தியாளர்கள் அவர் விமானத்தை விட்டு இறங்கிய நொடியிலிருந்து நேரலை ஒளிபரப்பை தங்கள் பொறுப்பில் எடுத்துக்கொண்டார்கள். மருத்துவமனைக்கு வெளியே பொருத்தப்பட்டிருந்த அகன்ற பெருந்திரைகளில் அவரது ஒவ்வொரு அசைவும் உடனுக்குடனே நேரடியாக ஒளிபரப்பாகியது. நாட்டுமக்கள் தொலைக்காட்சிகள் வழியாக உன்னிப்பாக பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள். மொட்டைமாடியிலிருந்து உள்ளுக்குள்ளேயே இறங்கி பிரசவ வார்டுக்குள் போன மன்னர் ஏதுமறியாளின் தலையைத் தொட்டு ஆசீர்வதித்தார்.  பின் அவர் மருத்துவர்களைப் பார்த்து கட்டை விரலை பெருமிதத்தோடு உயர்த்திக் காட்டினார். இதற்காகவே காத்திருந்த மருத்துவர்கள் வார்டுக்கு வெளியே சில நிமிடங்கள் காத்திருக்குமாறு மன்னரை பணிந்து வேண்டிக் கொண்டனர்.

வெளியே வந்த மன்னர் ஏதுமறியாளின் மாமனார் நாடுகாத்தானை கண்டதும் பாய்ந்தோடி கட்டித் தழுவி அன்பை வெளிப்படுத்தினார். ‘நீங்க நாடு திரும்புறப்ப நான் வெளியே போயிடுறேன். நான் திரும்புறப்ப நீங்க தலைமறைவா ஓடிப்போயிடுறீங்கஎன்று பாசத்தோடு கடிந்துகொண்ட மன்னர் ‘நாம் சந்தித்து எவ்வளவு நாளாச்சு?’ என்று பெருமூச்செறிந்தார். நெகிழ்ந்துபோன நாடுகாத்தான், ‘ஓடுவதற்கு முன்னால் நம் அமைச்சர்கள் எல்லோருக்கும் முறையாக தெரிவிக்க முடிகிற என்னால் உங்களிடம் மட்டும் சொல்லிக்கொள்ள முடியாமல் போகிறதே என்கிற வருத்தம் எனக்கு எப்போதுமுண்டு. இன்று அந்தக் குறையும் தீர்ந்தது. நீங்கள் வந்தது என் பாக்கியம்என்றார். அவர்கள் உரையாடிக்கொண்டிருக்கும் போதே மருத்துவர்கள் புடைசூழ தாதியொருவர் பட்டுத்துகிலால் சுற்றப்பட்ட குழந்தையை ஏந்திக்கொண்டு ஓட்டம் போல விரைந்து  வந்தாள். மன்னர் எதிர்கொண்டோடி தாதியிடமிருந்து குழந்தையைப் பெற்றுக்கொண்டார்.

தாய்வயிற்றுச் சூட்டின் கதகதப்பு கூட இன்னமும் தணிந்திராத ஒரு பச்சிளம் குழந்தை தனது கைகளில் இருப்பதை எண்ணி மன்னர் உணர்வுக்கொந்தளிப்புக்கு ஆளானார். பட்டத்தரசியோடு வாழாது போனதால் தவறவிட்ட இந்த அனுபவத்தை காலம் கடந்து இப்போதேனும் தனக்கு வாய்க்கச் செய்த - இன்னமும் முகம்கூட பார்க்காத- அந்தக் குழந்தையின் மீது அவருக்கு பேரன்பு சுரந்தது. ஆர்வமும் பரபரப்பும் பெருமிதமும் பொங்க பிறந்தநாள் பரிசுப்பொதியைப் பிரிக்கும் சிறுவனின் பரவசத்தோடு குழந்தையைப் பார்க்க பட்டுத்துகிலை விலக்கினார். அந்தக் குழந்தை தலையில்லாமல் இருந்தது.

குழந்தைக்கு பதிலாக தன்னிடம் தவறுதலாக வேறெதையோ கொடுத்துவிட்டார்களோ என்று பதற்றமும் அதிர்ச்சியுமடைந்த மன்னர், சுதாரித்து மறைப்பதற்குள் அந்தக் காட்சி நேரலையாக உலகத்தின் பார்வைக்குச் சென்றுவிட்டது. இதுபற்றிய செய்திகள் மேலும் பரவாமல் தடுப்பதற்காக செயற்கைக்கோள் ஒளிபரப்புகளும் இணையச்சேவையும் செல்போன் சேவையும் அதிரடியாக முடக்கப்பட்டன. மின் இணைப்பும் துண்டிக்கப்பட்டது. ஆனாலும் அதற்குள்ளாகவே ‘அந்த மருத்துவமனையில் இறப்பவர்களுக்கு கால் இருக்காது, பிறப்பவர்களுக்கு தலை இருக்காது, ‘நாட்டோட தலையைப் பார்க்க விரும்பாத குழந்தைத்தலை, ‘முண்டத்தைக் காணவந்த முண்டம், ‘ஃபாஸ்ட் ட்ராக் டெலிவரியில் தலையில்லை, நானோ டெலிவரியில்...?’ என்கிற மீம்ஸ்கள் சமூக வலைத்தளங்களில் பதிவேறி வைரலாகிவிட்டதை அறிந்து மன்னர்  கடுங்கோபமாகிவிட்டார். இப்படி துணிந்து எழுதுகிற யாரும் இன்னமும் இங்கு மிச்சமிருக்கிறார்களா அல்லது அண்டை நாடுகளில் அரசியல் தஞ்சம் புகுந்திருக்கும் தேஷ்விரோதிகள் அங்கிருந்தபடியே இங்கு நடப்பதை உன்னிப்பாக கவனித்து மக்களை தூண்டிவிடுகிறார்களா என்கிற குழப்பமும் அவரை பீடித்தது. 

குழந்தை முகத்தை முதன்முதல்ல நான் தான் பார்க்கணும்னு சொன்னது உண்மைதான். அதுக்காக அந்தக் குழந்தை தலையோடு பிறந்திருக்கா இல்லையான்னுகூட பார்க்காம கொண்டாந்து என்கிட்ட தருவீங்களா? என்று மருத்துவக்குழுவை கடிந்துகொண்டார். தலையில்லாமல் குழந்தை பிறந்தது மற்றும் அது தொடர்பாக ஏற்பட்டுள்ள அசாதாரண நிலைமை, தேஷ்விரோதிகளின் சீர்குலைவு வேலைகள் ஆகியவற்றை விசாரிப்பதற்காக விசாரணை ஆணையம் ஒன்றை அமைப்பதற்கான உத்தரவையும் அங்கிருந்தே பிறப்பித்த மன்னர் தாளாத உளைச்சலுடன் தலைநகருக்கு புறப்பட்டார். 

***
தலையில்லாத முண்டம் தேநீர்க்கடைக்கு வந்து டீ குடித்துவிட்டுப்போனது என்பதான வதந்திகளை உண்மையென நம்பி வீட்டு எரவாணத்தில் வேப்பிலைக்கொத்தை செருகிவைத்த மக்கள், தலையின்றி ஒரு குழந்தை பிறந்திருக்கும் உண்மையை எதிர்கொள்ள முடியாமல் திணறினர். இது ஏதோ கெடுங்காலத்தின் அறிகுறி என்ற அச்சம் நாடெங்கிலும் பரவி பரிகாரப்பூசைகள் நடக்கத் தொடங்கின. கர்ப்பமுற்றிருந்த பெண்களோ தங்கள் குழந்தை எதெது இல்லாமல் பிறக்கப் போகிறதோ என்கிற கவலையில் வாடினர். இதுகுறித்த உண்மையை அறிவியலாளர்கள் வெளிப்படையாக சொல்லவேண்டும், ஃபாஸ்ட் ட்ராக் டெலிவரி ஒப்பந்தப் பத்திரத்தை ரத்து செய்து நார்மல் டெலிவரி மீட்புச் சட்டத்தை இயற்றவேண்டும் என்றெல்லாம் சொல்ல நினைத்தவர்கள் பின்விளைவுகளுக்கு அஞ்சி கமுக்கமாயினர்.

 (இப்பத்தியில் கதைத்தன்மை இல்லை என்கிற கவலையில் அன்னந்தண்ணி ஆகாரமின்றி சாவதற்கு வாய்ப்புள்ள புனைவுத்தீவிரர்கள் நேரடியாக அடுத்த பத்திக்குச் செல்லவும்). இதற்குமுன் எங்காவது இப்படி தலையற்ற குழந்தை பிறந்திருக்கிறதா என்பதே உலகெங்கும் கூகுளில் அதிகமாக தேடப்படும் தகவலாக மாறிவிட்டிருந்தது. மனித உடம்பும் விலங்கின் தலையும் கொண்ட தெய்வங்கள் உலக நாகரீகங்கள் பலவற்றிலும் உண்டு. இப்படியான மாறுபாடு கொண்ட ‘நாய்தன், மனிநாய்என்கிற மனித இனங்கள் வாழ்ந்திருப்பதற்கான தடயங்களை உலகின் தொன்மையான மொழிகளில் ஒன்றாகிய தமிழில் வெளியான ‘மீசை என்பது வெறும் மயிர்என்ற நாவலில் காணமுடியும். அதே மொழியில் முண்டம் என்ற வசைச்சொல் புழக்கத்தில் இருப்பது ஏன்? தானே தனது தலையைக் கொய்து தாம்பாளத்தில் வைத்து காணிக்கை தரும் நவகண்டம் என்கிற வழக்கம் வீரயுகக் காலத்தில் இருந்திருக்கிறது. சின்னமுண்டா என்கிற திபெத்திய பௌத்த பிக்குணியின் பெயரே அவள் தலையில்லாதவள்- முண்டமாக இருப்பவள் என்பதை குறிக்கிறது. பின்னாளில் சின்னமஸ்தா என்கிற தலையில்லாத காளியாக கீழைநாடான இந்தியாவில் வழிபடப்படுபவள் இவள்தானாம். தலையில்லாத உருவமொன்று சூரியனை உயர்த்திப் பிடித்திருக்கும் கற்பொறிப்பு எகிப்திய அகழாய்வில் கண்டெடுக்கப்பட்டுள்ளது. தலையில்லாதவன் என்னும் பொருள்படும் Akephalo என்ற சொல் கிரேக்க மொழியில் இருப்பதைக் கொண்டு கிரேக்கத்தொன்மத்திலும் தலையில்லாத தெய்வம் இருந்திருக்கும் என வாதிடுவோர் உண்டு. ஆனால் இதெல்லாம் அமானுஷ்யங்கள் பற்றியவை. மனிதர்கள் தலையின்றி பிறந்ததாகவோ இருந்ததாகவோ வரலாறில்லை.

ஏதேதோ மாறுபாடுகளோடும் அவயவங்கள் சிலதின்றியும் குழந்தைகள் அவ்வப்போது பிறந்து கொண்டுதானிருக்கின்றன. தலை சிறுத்தும் பெருத்தும்கூட குழந்தைகள் பிறக்கின்றன. ஆனால் உலகத்தில் தலையே இல்லாமல் பிறந்த முதல் குழந்தை ஏதுமறியாளுடையதுதான்.

***
பிரசவ மயக்கம் தெளிந்த ஏதுமறியாள் தன்னருகில் தலையின்றி கிடத்தப்பட்டிருந்த குழந்தையைக் கண்டு அலறித் துடித்தாள். எண்சான் உடம்புக்கு சிரசே பிரதானம். ஆனால் எனது குழந்தையின் தலை எங்கே? பிரதமரிடம் காட்டும் பரபரப்பில் வயிற்றைக் கிழித்த மருத்துவர்கள் கவனக்குறைவாக குழந்தையின் தலையைத் துண்டித்துவிட்டார்களா? ஒருவேளை அப்படி துண்டான தலை வயிற்றுக்குள் கிடந்து உருண்டு தவிக்குமோ? பரிதவிப்பில் வயிற்றைத் தடவித்தடவிப் பார்த்தாள். ஃபாஸ்ட் ட்ராக் திட்டம் குழந்தை திரண்டு வளர்வதற்குரிய இயல்பான கால அவகாசத்தைக் கொடுக்காமல் துரிதப்படுத்தி தலை உருவாவதை தடுத்துவிட்டதா? இது குறைப்பிரசவத்தின் மற்றொரு வகையா? அல்லது ஃபாஸ்ட் ட்ராக்கில் இந்தளவில்தான் குழந்தை பிறக்குமா? யாரோ நடத்திப் பார்க்க நினைத்த விபரீதச்சோதனைக்கு நானும் என் குழந்தையும் வெள்ளெலியாகிப் போனோமா? ஆற்றாமையும் அங்கலாய்ப்பும் நெட்டித்தள்ள குழந்தையை மாரோடு அணைத்துக் கொண்டாள். ஊட்டப்படாமல் நெறிகட்டிக் கிடந்த பால் அந்த அழுத்தத்தில் குழந்தையின் மீது பீறிட்டு வீணே வழிந்தது. அழுத பிள்ளைதான் பால் குடிக்குமாம். அழுவதற்கே வாயில்லாத என் குழந்தை எப்படி பால் குடிக்கப்போகிறது என்று நினைக்க நினைக்க அவளுக்கு துக்கம் பெருகியது.

தலையில்லாமல் பிறந்த தனது குழந்தையை காட்சிப்பொருளாக்க வேண்டாம் என்று ஏதுமறியாள் விடுத்த வேண்டுகோள் யார் காதிலும் விழவில்லை. செய்தியாளர்களும் குழந்தையை நேரில் காணும் ஆர்வத்தால் உந்தப்பட்டவர்களும் வந்தவண்ணமிருந்தனர். வருகிறவர்களின் கேள்விகளும் அவர்களது குத்தலான பேச்சுகளும் தலையில்லாத குழந்தையை எப்படி வளர்ப்பது என்கிற குழப்பமும் கூடி அவளையும் அவளது குடும்பத்தாரையும் வெகுவாக தொந்தரவு செய்தன. மன உளைச்சல் மிகுதியான ஒருகட்டத்தில் குழந்தையை கொன்றுவிடலாமா என்று யோசித்தாள். ஆனால் கொல்வதற்கான யாதொரு அவசியமுமின்றி குழந்தையே பிணம்போல தான் கிடந்தது.

***
வி.வி.ஜி., குழந்தைக்கு தலையில்லாததை பார்த்த நொடியில் நீங்க காட்டின பதற்றம்... உங்க முகத்துல தெரிந்த திகைப்பு... விசாரணை கமிஷனை அறிவித்த வேகம்... அப்பப்பா... நேரலையில் பார்த்துக்கிட்டிருந்த உலகமே நம்பிடுச்சு உங்களை...’

உலகம் எங்கே நம்பியது? அப்படி நம்பியிருந்தால் நாம் இந்த கதிக்கு ஆளாகியிருப்போமா?’

கவலைப்படாதீங்க ஜி, ஏதாவது குறுக்குவழியைக் கண்டுபிடிப்போம்...’

அந்தாள் சொல்லுற குறுக்குவழியில் போய் போய்தான் இங்கு வந்து சேர்ந்திருக்கிறோம். நான் சொல்லும் குறுக்குவழி என்னன்னா...’

நீதிமன்ற பணியாளர் “சைலன்ஸ்... ஹிட்லினி வகையறா  ஹிட்லினி வகையறா...”

ஃபாஸ்ட் ட்ராக் டெலிவரி மூலம் அடுத்தடுத்து பிறந்த குழந்தைகளும் ஏதுமறியாளின் குழந்தையைப் போலவே தலையின்றி பிறந்ததால் ஆவேசம் கொண்ட மக்களைக் கொண்டு உருவான புதிய சாக்கியர் இயக்கம் விரிமார்பன்ஜி என்கிற  ஹிட்லினியை வீழ்த்தி காக்கிய வம்சத்தின் ஆட்சியை முடிவுக்கு கொண்டுவந்தது. புதிய சாக்கியர் ஆட்சி அமைத்த விசாரணை ஆணையத்தின் சம்மன் பேரில் சிறையிலிருந்து அழைத்து வரப்பட்டு காத்திருந்த வேளையில் இப்படி உரையாடிக்கொண்டிருந்த ஹிட்லினி, அவரது தளபது குமித்ஹோ, தொழிலதிபர்களாகிய நண்பர்கள் இருவர் ஆகிய நால்வரும் விசாரணைக்கூண்டில் ஏறி நின்றார்கள்.  அந்த ஹிட்லினி வகையறா நீதிபதி தூயாவிடம் கூட்டாக கொடுத்த வாக்குமூலம்:

“தலை என்பது வெறும் தலையல்ல. எங்களுக்கு விரோதமாக மக்களை தயாரிக்கிற மூளை, கண், காது, வாய், நாக்கு அத்தனையும் அந்தத் தலைக்குள்தான் இருக்கிறது என்பதை பார்க்கவே அச்சமாக இருந்தது. அதனால்தான் ஏதாவதொரு குற்றம்சாட்டி நாடுமுழுக்க தலைவெட்டும் தண்டனையை அமல்படுத்தினோம். ஆனால் எத்தனை பேரின் தலையைத்தான் வெட்டுவது என்று ஒரு கட்டத்தில் சலிப்பாகிப் போனது.  தலையை வெட்டுவதையே ஒரு வேலையாக பார்த்துக் கொண்டிருந்தால் மற்ற வேலைகள் தடைபட்டன. எனவே தலையேயில்லாமல் குழந்தைகளை பிறப்பித்துவிட்டால் தலைவெட்டும் வேலை மிச்சம், ஆட்சிக்கும் ஆபத்திருக்காது என்கிற நினைப்பில் ஃபாஸ்ட் ட்ராக் டெலிவரி திட்டத்தைக் கொண்டு வந்து மறைமுகமாக சோதித்துப் பார்த்தோம். எல்லாம் எங்கள் திட்டப்படி நல்லபடியாகத்தான் போய்க்கொண்டிருந்தது. ஆனால், இந்த புதிய சாக்கியர்கள்...”

நன்றி: விகடன் தடம் , 2018 டிசம்பர்
ஓவியங்கள்: மணிவண்ணன்








மன அழுத்தத்திலிருந்து தப்பிப்பதற்கு ஒரே வழி அதை எதிர்கொள்வதுதான் - ஆதவன் தீட்சண்யா


னஅழுத்தம் என்றால் அது இன்னதுதான் என்று பகுத்துப் பார்த்து, அதற்கொரு தணிப்பையோ தீர்வையோ நோக்கிப் போவதற்கான வாய்ப்பு எதுவும் எனக்கு கிடைத்ததில்லை. எனக்கு மட்டுமில்லை.. பெரும்பாலானோருக்கும் அது கிடைப்பதில்லை. பிரச்னைகள் எவ்வளவு மன அழுத்தம் தந்தாலும் அதையெல்லாம் கடந்துபோக வேண்டிய நெருக்கடிதான் எனக்கு வந்திருக்கிறது.

என்னுடையது பெரிய குடும்பம். அதிலிருந்து முதல் தலைமுறை அரசு ஊழியராகிவிட்ட நான் ஒவ்வொரு சம்பள தினத்திலுமே கடும் மன உளைச்சலுக்கும் தப்பிக்க முடியாத திணறலுக்கும் ஆட்பட்டிருக்கிறேன். உருட்டிப்புரட்டி வாழ்வது என்கிற அவஸ்தைமிக்க பற்றாக்குறை வாழ்வை எதிர்கொள்ளக்கூடாத அவ்வளவு சின்ன வயதில் எதிர்கொண்டிருக்கிறேன். ஆனால் அதற்கெல்லாம் என்றாவதொரு நாள் தீர்வு கிடைக்கும் என்று கற்பனை செய்து பார்ப்பதற்குக் கூட அப்போது சூழல் இடம் கொடுக்கவில்லை. அப்போது நான் அடைந்த வேதனைகளைத் தான் நீங்கள் மன அழுத்தம் என்று பகுப்பீர்களானால் அதற்கு எந்தவொரு நிவாரணத்தையும் தேடிக்கொள்ளாமல் உள்ளுக்குள்ளேயே மருகியபடிதான் அந்தக் கட்டத்தை நான் கடந்து வந்திருக்கிறேன். அது வெறும் பொருளாதாரரீதியான பிரச்னை மட்டுமேயல்ல. அது எனது தெரிவுகளையும் விருப்பங்களையும் மட்டுப்படுத்தி அதற்குரிய குணவியல்புகளைக் கொண்டவனாக என்னை மாற்றியிருக்கிறது. இன்றளவும் வழிநடத்துகிறது. அந்த நாட்களை  பின்னோக்கிப் பார்ப்பதற்குக் கூட எனக்கு இன்னும் தைரியம் வரவில்லை.

என் வாழ்வின் பிரிக்க முடியாத மற்றோர் அங்கம் அலுவலகம். நான் உட்பட ஊழியர்களும் அதிகாரிகளும் எங்களது பொருளாதார நிலைகளை ஓரளவுக்கு உயர்த்திக் கொண்டிருக்கிறோம். ஆனால் எங்களை இந்த நிலைக்கு உயர்த்திய துறை தொடர்ந்து நசிந்து கொண்டே வருவதாக கணக்கு காட்டப்பட்டு வருகிறது. நாடு முழுவதும் தகவல் தொடர்புச் சேவையை வழங்கும் ஒரு மிகப்பெரிய துறையை திட்டமிட்டே  நசிவடையச் செய்கிறது அரசு. மக்களின் தேவையை ஈடு செய்யும் வகையில் ஆளெடுப்பு இல்லாமல் அலுவலக இருக்கைகள் காலியாக கிடக்கின்றன. குடியிருப்புகள் காலியாக கிடக்கின்றன. மூழ்கிக்கொண்டிருக்கும் ஒரு கப்பலில் இருப்பது போன்ற நிச்சயமற்றத்தன்மைக்குள் தூக்கி வீசப்பட்டவர்களாக இருக்கிறோம்.  ஒரு மாதச்சம்பளக்காரனாக காலந்தள்ளப் பழகிவிட்ட நிலையில் அதில் ஒரு இடையறுப்பு நடந்தால் என்ன செய்வது என்று யோசனையும் கவலையும் மற்றெல்லா ஊழியர்களையும் போலவே எனக்கும் இருக்கத்தான் செய்கிறது. ஆனால் அதற்கு பரிகாரமோ நிவாரணமோ ஏதும் இல்லை என்பதே உண்மை.

இவற்றைவிட அதிகமான மனஅழுத்தம் தரக்கூடியது சமூக நிகழ்வுகள் தான். எப்போதாவது நடக்கிற ஏதோவொரு நிகழ்வால் நீங்கள் பாதிக்கப்பட்டால் ஒரு குறிப்பிட்ட கால இடைவெளிக்குள் அதிலிருந்து நீங்கள் வெளியே வந்து, சற்று ஆசுவாசப்படுத்திக் கொள்ளலாம்,  இயல்புக்குத் திரும்பலாம். ஆனால், இப்போது நடக்கக்கூடிய எந்தவொரு விஷயமுமே, நீங்கள் ஆசுவாசப்படுத்திக்கொள்வதற்கான நேரத்தையே கொடுப்பதில்லை. அன்றாடம் ஒரு இழவு வீட்டில் இருப்பது போன்ற மனநிலையைத்தான் சூழல் உருவாக்கி வருகிறது.

இதிலிருந்து வெளியேறும் ஒரு வழியாக, இதைவிட கொடூரமான, மிகுதியான வாதையைத் தருகிற வேறொரு பிரச்னைக்குள் போய் தலையிடுவதாகத்தான் இருக்கிறது. தலையீடு என்றால், நேரடியாக களத்துக்குப்போவதுதான் என்றில்லை. அந்தப் பிரச்னையில் மனம் மூழ்கி விடுகிறது. வேறு எது குறித்தும் யோசிக்க முடியாமல் மூளை மரத்து போகிறது. உதாரணத்துக்கு, தருமபுரியில் மூன்று ஊர்கள் எரிக்கப்பட்டது பற்றிய கவலை தீரும் முன்னே இளவரசன் மர்மமாக இறந்து போகிறான். பிறகு கோகுல்ராஜ். இதோ இப்போது ராஜலட்சுமி, செளம்யா, நந்தீஷ் –சுவாதி…இசக்கி சங்கர்…

இருபத்தியோராம் நூற்றாண்டின் ஆகச்சிறந்த வளர்ச்சிகளை அனுபவிப்பதாக, மேலும்மேலும் மனிதத்தன்மையுள்ள ஒரு வாழ்க்கையை நோக்கி சமூகத்தின் ஒரு பகுதியினர் தொடர்ச்சியாக முன்னேறி போய்க்கொண்டிருக்கிறார்கள். வாழ்க்கையில் கொண்டாடத்தக்க எத்தனையோ தருணங்கள் இருக்கையில், `எங்களை அடிச்சிட்டாங்க.. எங்க வீட்டை எரிச்சுட்டாங்க.. எங்களை பாலியல் துன்புறுத்தல்களுக்கு ஆளாக்கிட்டாங்க’ என்று,  தொடர்ச்சியாக கதறிக் கொண்டும் புகார் சொன்னால் கேட்பதற்கான ஆட்களை தேடிக்கொண்டும் அலைகிறவர்களாகவும் உங்களை இந்தச்சமூகம்  நிறுத்தியிருக்கும் போது, எப்படி நீங்கள் ஆசுவாசப்படுத்திக்கொள்ள முடியும்?

15நிமிடங்களுக்கு ஒரு சாதிய, பாலியல் வன்கொடுமை நடந்து கொண்டே இருக்கும் ஒரு சமூகத்தில், நான் ஆசுவாசம் அடைந்து கொள்வதற்கான ஒரு இடத்தை வழியை நானே தேடினாலும் கிடைக்காது. சுற்றிலும் எதுவும் நடந்துவிட்டுப் போகட்டும் என்று கண்டும் காணாமாலும் இருந்தால் மட்டுமே ஆசுவாசப்படுத்திக்கொள்ள முடியும். சமூக நடப்புகளை ஓரளவு கவனித்துக்கொண்டிருக்கிற ஒருவரால் மனஅழுத்தத்திலிருந்து தப்பவே முடியாது.

நான் ஒரு வேலையில் இருக்கிறேன். என்னுடைய குடும்பமும், உறவினர்களும், நண்பர்களும் தோழர்களும் என்னிடம் பிரியமாக இருக்கிறார்கள். என்னுடைய அமைப்பு எனக்கு பெரிய பலமாக இருக்கிறது. இவை எல்லாமே என்னுடைய புறதோற்றத்தை காப்பாற்றிக் கொள்வதற்கான பாதுகாப்பைத்தான் வழங்க முடியும். ஆனால், என்னுடைய உளவியலுக்குள் நிகழக்கூடிய விஷயங்களை அவர்கள் தீர்மானிப்பதில்லை. அதை, வேறு யாரோ அதிகாரத்தின் மூலமாக தீர்மானிக்கக்கூடியவர்களாக இருக்கிறார்கள். அவர்களே தொடர்ச்சியான மன நெருக்கடிகளை உருவாக்குகிறார்கள். வாழ்வின் கொண்டாடத்தக்க தருணங்களை துன்பத்தில் உழலக்கூடிய தருணங்களாக அவர்கள் மாற்றிக்கொண்டே இருக்கிறார்கள். இந்த மாதிரியான தொடர் மனஅழுத்தம் ஒரு மனிதனை என்னவாக மாற்றும்?

வெளித்தோற்றத்தில் நாம் சிரிக்கிறோம். நண்பர்களோடு சந்தோஷமாக இருக்கிறோம். விழாக்களுக்கு செல்கிறோம். நிகழ்ச்சிகளில் பங்கெடுக்கிறோம். இவையெல்லாமே அகவயமான நெருக்கடிகளிலிருந்து தப்பித்துக்கொள்வதற்கான ஒரு கற்பிதமான முயற்சியோ என்கிற சந்தேகம் எனக்கு எப்போதுமுண்டு. ஏனென்றால் கலந்துகொள்வது எல்லாமே இது தொடர்பானதாகவே இருக்கிறது. தீர்வுக்கான வழியே இல்லாததுபோன்று தொடர் அழுத்தங்கள்தான் இருக்கின்றன. தொடர்ந்து கடிகாரத்தைப் போல ஓடிக்கொண்டேயிருக்க வேண்டும். நின்றுவிட்டால், நீங்கள் செத்துப்போய்விட்டதாக ஆகிவிடும்.

இந்தப் புறவயமான நெருக்கடிகளே அகவயமான நெருக்கடிகளை உருவாக்குகிறது. இதிலிருந்து தப்பித்து ஓடமுடியாது. தற்காலிகமாகவும் தப்பிக்கமுடியாது. அதை எதிர்கொள்வது மட்டுமே ஒரே வழி. அதை எதிர்கொள்ளும் போராட்டத்தில் அல்லது முடிவில் நீங்கள் எதிர்பார்த்த வெற்றி கிடைக்காமல் கூட இருக்கலாம்.. எதிர்பார்த்த மாற்றம் நிகழாமல் போகலாம். ஆனால், அந்த அழுத்தத்திலிருந்து தப்பிப்பதற்கு ஒரே வழி அதை எதிர்கொள்வது மட்டும்தான்.

அதற்கு பதிலாக, படிப்பது, பாடல் கேட்பது, சுற்றுப்பயணம் செல்வது, இவை எல்லாமே கோயிலுக்குப் போனால் மனம் சாந்தமாகிவிடும் என்று சொல்வது போன்ற, மூட நம்பிக்கை தான். இடைவிடாத சமூக நெருக்கடிகள் இருக்கும் ஒரு காலகட்டத்தில் எதை நான் உண்ண வேண்டும், எதைப் பேச வேண்டும், எப்படி இயங்க வேண்டும், என்னுடைய அன்றாடத்தை எப்படி கழிக்க வேண்டும் என்பதை தீர்மானிக்கக்கூடியதாக வெளியே ஒரு சக்தி இருக்கிறது. எல்லாமும் கண்காணிப்புக்கு உள்ளான ஒரு காலத்தில், நான் கண்காணிக்கப்படுகிறேன் என்று தெரியும்போது.. நான்  எப்படி ஆசுவாசுமாக இருக்கமுடியும்?. ஆசுவாசம் என்பதே இட்டுக்கட்டப்பட்ட, ஒரு மாயையான வஸ்துதான்!’’ 

அலையும் பெண்டுலத்திற்கு
அமைதி தேவையாம்
கடியாரம் நின்றுவிடுமே
(எனது முதல் தொகுப்பில் உள்ள ஒரு கவிதை)

நன்றி: விகடன்.காம்

மருந்துச்சீட்டே நோயை குணப்படுத்திவிடாது - ஆதவன் தீட்சண்யா


PC;newdelhivoice
சாதியை விட காதல் முக்கியமா, காதலைவிட சாதி முக்கியமா என்கிற தலைப்பிலான தொலைக்காட்சி விவாத நிகழ்ச்சி ஒன்றுக்கு விருந்தினராக அழைக்கப்பட்டிருந்தேன். எனக்குரிய நேரத்துக்கும் முன்பாகவே அரங்கிற்குள் சென்றுவிட்ட நான் படப்பிடிப்பையும் விவாதத்தின் போக்கையும் கவனிப்பதற்காக காட்சி சட்டகத்துக்கு வெளியே பார்வையாளர் பகுதி என்பது போன்றிருந்த ஓரிடத்தில் அமர்ந்துகொண்டேன். நிகழ்வின் பங்கேற்பாளர்களுடன் வந்திருந்த பலரும்கூட அங்குதான் அமர்ந்திருந்தார்கள். மேடையில் இருதரப்பாரும் சமமான எண்ணிக்கையில் இருந்தாலும், ஒலி/ஒளிப்பதிவுக்குள் வராத இப்பகுதியில், சாதியே முக்கியம் என்கிற தரப்பினருக்கு ஆதரவானவர்கள் பெரும்பான்மையினராகவும், காதலே முக்கியம் என்னும் தரப்பாருக்கு ஆதரவானர்கள் மிகச்சொற்பமாகவும் இருந்தனர். இது ஒருவகையில் சமூகத்தின் அசலான நிலையை விளக்குவதற்குரிய மாதிரித்தோற்றம் போல எனக்கு தோன்றியது.

பொதுவாக நம் கவனம் மேடைகளிலேயே குவிந்துவிடுகிறது. இங்கும் அதுதான் நடந்தது. காமிராவுக்கு முன்பாக பேசுகிறோம்- அது பொதுவெளியில் ஒளிபரப்பாவிருக்கிறது என்று தெரிந்தே ‘நாங்கள் விடுக்கிற எச்சரிக்கையையும் மீறி எங்கள் சாதிப் பெண்களிடம் பழகினால் கொல்லத்தான் செய்வோம்என்று பகிரங்கமாக பேசிவிட்ட ஒரு இளைஞரைப் பற்றியே ஆவேசமான விமர்சனங்கள் வந்தன. விளைவுகள் என்னவெனத் தெரிந்தோ தெரியாமலோ வெளிப்படையாக பேசிவிட்ட அவரை உடனேயே குற்றவாளியாக பார்ப்பதற்கு நம் கண்கள் பழகிவிட்டிருக்கின்றன. ஆனால் தன் சாதிக்காக கொலை செய்யவும் தயங்கமாட்டேன் என்று கொக்கரிக்குமளவுக்கு அந்த இளைஞரின் மனசில் நஞ்சும் வன்மமும் பாய்ச்சியவர்கள் யார்? அவர்கள் காமிராவுக்கு வெளியே இருந்தார்கள். படப்பிடிப்புக்கு தொந்தரவில்லாமல் ஓர் ஓரத்தில் பார்வையாளர்கள் என்பவர்களாக எனது அருகாமையில் அமர்ந்திருந்தார்கள்.

பார்வையாளர்கள் எனப்படுவோர் உண்மையில் பார்வையாளர்களல்ல, அவர்கள்தான் சமூகத்தின் உளவியலை சட்டெனக் காட்டிவிடுபவர்கள் என்பதை நான் உணர்ந்த தருணமது. அவர்களது கருத்துகள் மேடையில் சொல்லப்பட்டதைவிடவும் வெளிப்படையாகவும், சமூகத்தின் உள்ளோட்டத்தை காட்டவல்லதாகவும் இருந்தன. அவர்கள் தங்களது வார்ப்பில் ஒரு கொலையாளி மேடையில் உருத்திரண்டு வெளிப்படுவதை ஆரவாரத்துடன் வரவேற்றார்கள். அதேவேளையில், சாதியைவிட காதலே முக்கியம் என்று சிலர் வாதிட்ட போது அவர்கள் எதிரடியாக வசவுகளையும் பொறுமலையும் உடல்மொழியில் பரிகாசத்தையும் வெளிப்படுத்தினார்கள். தங்களது சாதிக்காக எத்தனை பேரை வேண்டுமானாலும் கொல்லலாம் என்று அவர்கள் தமக்குள் சன்னக்குரலில் கடுமையாக பேசிக்கொண்டார்கள். சட்டத்தின் பார்வையில் குற்றம் என்பதற்காக தமது சாதியின் / குடும்பத்தின் தூய்மையை - கௌரவத்தைக் காப்பதற்காக கொலை செய்வதை நிறுத்திக்கொள்ள முடியாது என்று அவர்கள் உறுதிபட நம்புகிறார்கள். நாடெங்கும் ஆயிரக்கணக்கானவர்களை கொன்றொழித்து வரும் இந்த நம்பிக்கைதான் ஒசூர் சூடுகொண்டப்பள்ளி நந்தீஷ் - சுவாதி காதல் தம்பதியரையும் இப்போது கொன்றிருக்கிறது.

***

கர்நாடக மாநிலம் மாண்டியா மாவட்டத்தில் சிவனசமுத்திரம் வழியாக பாய்கிறது சிம்ஷா ஆறு. அதன் குறுக்கே கட்டப்பட்டுள்ள நீர்மின் திட்டத்தின் மதகுக்கு அருகில் 13.11.18 அன்று 25 மதிக்கத்தக்க, அடையாளம் தெரியாத - கைகால் கட்டப்பட்ட- ஊறி நொதித்த நிலையிலான ஆண் ஒருவர் சடலமாக மிதப்பதாக பெலகாவல்லி காவல் நிலையத்திற்கு தகவல் வருகிறது. இதேபோல, ஆண் சடலம் கண்டெடுக்கப்பட்ட இடத்திற்கு சற்று தள்ளி 15 ஆம் தேதி 20 வயது மதிக்கத்தக்க ஒரு பெண்ணின் சடலமும் கைகால் கட்டப்பட்ட நிலையில் கண்டெடுக்கப்படுகிறது. சடலமாக கிடந்த ஆணின் உடலில் காணப்பட்ட நீலநிற பனியனில் அம்பேத்கர் படமும் ‘ஜெய்பீம் - சூடகானப்பள்ளிஎன்கிற ஆங்கில வாசகமும் அச்சிடப்பட்டிருப்பதை துப்பாக வைத்துக்கொண்டு தேடத்தொடங்கிய பெலகாவல்லி காவல்நிலையத்தினர் வந்து சேர்ந்த இடம் ஒசூர் சூடுகொண்டப்பள்ளி.

சூடுகொண்டப்பள்ளி, ஒசூர் வட்டத்தின் உள்ளொடுங்கிய சிற்றூர்களில் ஒன்று. இங்கு சாதிவாரியாக வன்னியர்கள் 40, ஆதிதிராவிடர் 18, நாயுடு 15, குரும்பர் 15, அருந்ததியர் 1 என்கிற எண்ணிக்கையிலான குடும்பங்கள் வசிக்கின்றன. பட்டியல் சாதியினர் யாருக்கும் குறிப்பிடும்படியாக நிலம் இல்லை. எனவே அவர்கள் வாழ்வாதாரத்திற்காக பிற சாதியினரின் நிலங்களில் வேளாண் கூலிகளாக பணியாற்றிவருகின்றனர். இளைஞர்கள் அருகாமை நகரமான ஒசூருக்கு வந்து வேலை செய்து திரும்புகின்றனர். ஆதிதிராவிடர்களான திம்மக்கா - நாராணயப்பா தம்பதியரின் மகனான நந்தீஷ் (23) அவர்களில் ஒருவர்.  இதே ஊரைச் சேர்ந்தவர் சீனிவாஸ். வன்னியரான இவர் தன் சொந்த சாதிக்கு வெளியே போய் நாயுடு சாதியைச் சேர்ந்த சின்னம்மாவை திருமணம் செய்துகொண்டவர். இவர்களது சாதிக்கலப்பில் பிறந்த பெண் சுவாதி (21).

கிருஷ்ணகிரி கல்லூரியில் படித்துவந்த சுவாதியும் நந்திஷூம் நான்காண்டுகளாக காதலித்துவந்ததை அறிந்த சுவாதியின் பெற்றோர் நந்திஷையும் அவரது குடும்பத்தாரையும் இதன் பொருட்டு மிரட்டி தாக்கியுள்ளனர். இதனால் மனமுடைந்த நந்திஷ் சுவாதியிடமிருந்து விலகிச் சென்றிருக்கிறார். ஆனால் சுவாதி உறுதியாக இருந்து வீட்டை விட்டு வெளியேறி வந்த நிலையில் இருவரும் 2018 ஆகஸ்டில் கோயிலில் மணம் செய்துகொண்டனர். பிறகு சூளகிரி சார் பதிவாளர் அலுவலகத்தில் பதிவும் செய்திருக்கின்றனர். 

பொதுவாக இவ்வாறான சூழலில் தங்கள் பெண் காணாமல் போய்விட்டதாகவோ, யாரோ கடத்திப் போய்விட்டதாகவோ சாதியாதிக்கவாதிகள் காவல்நிலையத்தில் புகார் கொடுப்பது வழக்கம். உள்ளூர் காவல் நிலையங்கள் பெரும்பாலானவற்றில் இவர்களுக்கு தொடர்பும் செல்வாக்கும் இருக்குமாதலால் காவல் துறையினர் இந்தப் புகாரின் பேரில் பெண்ணையும் அவளது காதலன் / கணவனை  தேடிப் பிடித்து விடுவார்கள். பிறகு காவல்துறையினரே பெண்ணை அவளது பெற்றோரிடம் ஒப்படைத்துவிட்டு விலகிக்கொள்ளும்படி பையனை மிரட்டி பணியவைப்பார்கள். சில நேரங்களில் நீதிமன்றமே கூட இப்படியான வேலையைச் செய்வதுண்டு. இவ்வாறு பிரித்து  அழைத்துச் செல்லப்படும் பெண் நாளடைவில் என்னவாகிறாள் என்று யாரும் கவனிப்பதில்லை. தீராத ‘வயிற்றுவலியால்அவதிப்பட்டு வந்த இளம்பெண் தற்கொலை என்று வரும் செய்தியானது ஏற்கனவே கொல்லப்பட்ட அவளது காதலின் தொடர்ச்சிதான் என்று அடையாளம் காணப்படுவதில்லை. (அரிதாக, சில புகார்களில் காவல்துறையும் நீதிமன்றமும் சாதிக்கலப்பு தம்பதியரை காப்பாற்றும் பொறுப்பை மேற்கொள்கின்றன.)

சுவாதியின் குடும்பத்தார் இப்படியான புகார் எதையும் தரவில்லை. இதன் பொருள் அவளது காதல் மணத்தை அவர்கள் ஏற்றுக்கொண்டார்கள் என்பதல்ல. அல்லது தொலையட்டும் இத்தோடு என்று தலைமுழுகிவிட்டனர் என்பதுமல்ல. கமுக்கமாக இருந்து தீர்த்துக்கட்டுவது என்கிற கொடூர முடிவுக்கு ஏற்கனவே வந்துவிட்டதால் தான் அவர்கள் புகார் கொடுத்து வெளியுலகத்தின் கவனத்தை ஈர்க்கவேண்டாமென இருந்திருக்கிறார்கள் என்பதை அடுத்தடுத்த நிகழ்வுகள் மூலம் அறியமுடிகிறது. சில ஊடகங்களில் சொல்லப்படுவது போல நந்திஷ் சுவாதி இருவரையும் தற்செயலாக பார்த்ததும் அந்நேரத்தில் மூண்ட ஆத்திரத்தில் கூட்டிப்போய் அவர்கள் கொலை செய்துவிடவில்லை. எங்கே வைத்து கொல்வது, சடலங்களை எங்கே கொண்டு போய் மறைப்பது, காணாப்பிணமாகவோ அனாமதேயமாகவோ மாற்றுவதற்கு செய்யவேண்டியது என்ன என்பது போன்ற விசயங்களை மிகத் தெளிவாக முன்கூட்டியே திட்டமிட்டிருக்கிறார்கள். அவர்கள் வீட்டையும் ஊரையும் விட்டு வெளியேறிப் போய் ஒசூரில் வசித்துவந்த மகளையும் அவளது கணவனையும் பின்தொடர்ந்து கண்காணித்தபடியே இருந்திருக்கிறார்கள்.

தோதான தருணமெனக் கருதி நந்திஷ் சுவாதி தம்பதியரை 10.11.18 இரவு கடத்தியிருக்கிறார்கள். சாதிக்கலப்பு நடந்ததால் ஏற்பட்ட தீட்டினை பரிகாரச்சடங்கு செய்து கழித்துவிட்டு வீட்டுக்கு அழைத்துக்கொள்வதாகக் கூறி நயவஞ்சகமாக அழைத்துப் போனார்கள் என்றொரு தகவல் இருக்கிறது. ஒருவேளை அப்படி சொன்னதை இந்தத் தம்பதியர் நம்பி வண்டியில் ஏறிக் கொண்டார்களா அல்லது பலவந்தமாக ஏற்றப்பட்டார்களா என்பதை உறுதிப்படுத்திக்கொள்ள இயலவில்லை. ஆனால் தாங்கள் கடத்தப்பட்டிருக்கும் தகவலை 11.11.18 அதிகாலை 2.14 மணிக்கு தனது கடை முதலாளிக்கு நந்தீஷ் ‘அண்ணா, கிட்னாப் ணா, கனகபுராஎன்கிற குறுஞ்செய்தி மூலம் தெரிவித்துள்ளார். அந்நேரம் வரைக்கும் அவரது கையில் செல்போன் பறிக்கப்படாமல் விடப்பட்டிருக்கிறது என யூகிக்கமுடிகிறது.

அகாலத்தில் வந்த அந்தச் செய்தியை அப்போதே பார்த்து நடவடிக்கை எடுத்திருந்தால்கூட இவர்களை காப்பாற்றியிருக்க முடியுமா என்பது சந்தேகமே. ஏனென்றால், ஒசூர் - மைசூர் தேசிய நெடுஞ்சாலையில் செல்லாமல் அவர்களது வாகனம், போக்குவரத்தும் ஆள் நடமாட்டமும் அதிகமில்லாத கனகபுரா வழியில் சென்றிருக்கிறது. அடிக்கடி சென்று பரிச்சயப்பட்டவர்களால் மட்டுமே அந்த வழியில் அந்நேரத்திற்கு பயணம் மேற்கொள்ள முடியும் என்பதால் கனகபுரா மார்க்கம் என்பதும்கூட முன்கூட்டியே தெரிவு செய்யப்பட்டதுதான் என்கிற முடிவுக்கு வரமுடியும்.  நந்தீஷ்  அனுப்பிய குறுஞ்செய்தியின் அடிப்படையில் அவரது முதலாளியும் நந்தீஷின் தம்பி சங்கரும் அவர்களை 11.11.18 காலையிலிருந்தே பல இடங்களிலும் தேடியதோடு காவல் நிலையத்திலும் தெரிவித்திருக்கிறார்கள். பின்பு எழுத்துப்பூர்வமாக புகாரும் கொடுத்திருக்கிறார்கள். ஆனால் இதற்கெல்லாம் முன்பாகவே - 11.11.18 அன்று விடிவதற்குள்ளாகவே நந்திஷ் சுவாதி தம்பதியரை சுவாதியின் குடும்பத்தினர் கொன்று முடித்திருக்கின்றனர் என்பது பிற்பாடுதான் தெரியவந்தது.

***

சிவனசமுத்திரம் அருவியையடுத்த பவர் ஹவுஸ் மதகடியில் கண்டெடுக்கப்பட்ட சடலங்கள் நந்திஷ் - சுவாதி தம்பதியர் தான் என்று கண்டறியப்பட்டது,  இதன் தொடர்பில் சுவாதியின் தந்தை சீனிவாஸ் உள்ளிட்ட மூவர் கைதுசெய்யப்பட்டது, தலைமறைவாக உள்ள இன்னும் நால்வரை காவல்துறை தேடிவருவது உள்ளிட்ட செய்திகள் 16.11.18 பிற்பகலில் ஊடகங்கள் வழியே பரவத் தொடங்கின. சடலங்களின் கதியைக் காட்டும் புகைப்படங்கள் கொலையாளிகளின் குரூரத்தைக் காட்ட போதுமானதாக இருந்தன.

சாதிமறுப்பு திருமணத்தை ஏற்க மறுத்து செய்யப்பட்ட இக்கொலைகளைக் கண்டித்து பல்வேறு அமைப்புகள் களத்திற்கு வந்தன. அன்று மாலையே விடுதலை சிறுத்தைகள் கட்சி ஒசூரில் மறியலில் ஈடுபட்டது. மறுநாள் 17.11.18 காலையில் சிபிஐ(எம்) மாநிலச்செயலாளர் கே.பாலகிருஷ்ணன், தமிழ்நாடு தீண்டாமை ஒழிப்பு முன்னணி பொதுச்செயலாளர் சாமுவேல்ராஜ், அ.இ.ஜனநாயக மாதர் சங்கத்தின் மாநிலச் செயலாளர் பி.சுகந்தி, இந்திய ஜனநாயக வாலிபர் சங்கத்தின் மாநில துணைச்செயலாளர் பிரவீன் குமார்,  நீலம் பண்பாட்டு மையம் சார்பில் திரை இயக்குநர் பா.ரஞ்சித், தமுஎகச பொதுச்செயலாளர் ஆதவன் தீட்சண்யா, சாதியொழிப்புச் செயற்பாட்டாளர் கௌசல்யா, ஜெய்பீம் பேரவையினர் உள்ளிட்டோர் நந்தீஷின் வீட்டிற்குச் சென்று அவரது குடும்பத்தாருக்கு அஞ்சலி செலுத்தினர். நந்திஷ் குடும்பத்திற்கு பாதுகாப்பு, 1 கோடி ரூபாய் நிவாரண நிதி, குடும்பத்தில் ஒருவருக்கு அரசு வேலை, ஆணவப்படுகொலையைத் தடுக்க தனிச்சட்டம், வன்கொடுமை தடுப்புச்சட்டத்தின் கீழ் வழக்கு, குற்றவாளிகளுக்கு கடும் தண்டனை, வழக்கை தமிழகத்திற்கு மாற்றுவது உள்ளிட்ட கோரிக்கைகளை செய்தியாளர் சந்திப்பில் கே.பாலகிருஷ்ணன் முன்வைத்தார்.

பின்னர் மேற்சொன்ன அமைப்புகளின் பிரதிநிதிகளுடன் விடுதலைச் சிறுத்தைகள் கட்சியின் துணைப்பொதுச்செயலாளர் வன்னியரசு, பகுஜன் சமாஜ் கட்சியின் மாநிலத்தலைவர் ஆம்ஸ்ட்ராங் ஆகியோரும் இணைந்த குழு ஆயிரத்திற்கும் மேற்பட்டவர்களுடன் சென்று ஒசூர் வருவாய் கோட்டாட்சியரிடம் இதே கோரிக்கைகளை எழுத்துப்பூர்வமாக முன்வைத்து காத்திருப்புப் போராட்டத்தில் ஈடுபட்டனர். பேச்சுவார்த்தையின் முடிவில் இந்த கோரிக்கைகளை அரசுக்கு பரிந்துரைப்பதாகவும், இக்கொலைகள் சாதியாணவப் படுகொலைகளே என்று சொல்வதற்கான முகாந்திரம் இருப்பதால் அந்தக் கோணத்திலேயே விசாரணை நடத்துவதற்கு காவல்துறை அறிவுறுத்தப்படுவதாகவும் கோட்டாட்சியர் எழுத்துப்பூர்வமாக உறுதியளித்ததன் பேரில் போராட்டம் விலக்கிக்கொள்ளப்பட்டுள்ளது. தமிழகத்தில் ஆணவப்படுகொலையே நடப்பதில்லை என்று துணைமுதல்வரே கூறிவந்த நிலையில் இப்படியொரு எழுத்துப்பூர்வ உறுதிமொழியைப் போராட்டக்களத்தில் பெற முடிந்ததை இங்கு குறிப்பிட்டேயாக வேண்டும்.

***

ஒசூர் பகுதியில் இப்படியொரு ஆணவப்படுகொலை நடந்திருப்பது இதுவே முதல்தடவை என்பது போல உள்ளூரில் ஒரு கருத்து நிலவுகிறது. ஒருவேளை, கடைசியாக அணிந்திருந்த ‘ஜெய்பீம்- சூடகானப்பள்ளிஎன்கிற நீலநிற பனியனுடன் நந்திஷின் உடல் கிடைத்திருக்காவிட்டால் இருவரும்  அனாமதேயப் பிணம் என்று கர்நாடகத்தில் எரிக்கப்பட்டு வழக்கு முடித்துவைக்கப்பட்டிருக்கும். காணாமல் போனவர்கள் இன்னமும் கிடைக்கவில்லை என்கிற புகார் தமிழகத்தில் நிலுவையில் தூசிமண்டி கிடந்திருக்கும். ஊராருக்கு பயந்து எங்கோ கண்காணாத தொலைவுக்கு ஓடிப்போய் விட்டார்கள் போல என்று நந்தீஷின் குடும்பத்தாரும்கூட தமக்குத்தாமே சமாதானம் சொல்லிக் கொள்ளும் நிலை உருவாகி இருக்கும். ஆனால் அந்த பனியன் எல்லாவற்றையும் காட்டிக் கொடுத்து ஒசூர் பகுதியில் சாதியின் கொடூரத்தை அம்பலப்படுத்திவிட்டது.

சிம்ஷா ஆற்றில்  சிவனசமுத்திரம் அருவிக்கும் பவர் ஹவுசுக்கும் இடைப்பட்ட - முதலைகள் நடமாட்டம் மிகுந்த ஒரு பகுதியில் சடலங்களை வீசுவது என்கிற இந்த இடத்தேர்வு சில கேள்விகளை எழுப்புகிறது. அதாவது, எங்கோ ஒசூரில் உள்ளொடுங்கிய ஒரு சிற்றூரில் இருக்கிற சுவாதியின் குடும்பத்தினருக்கு இந்த இடம் தோதானது என்று தெரிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை. அப்படியானால் இந்த இடம் பற்றி நன்கு பரிச்சயமான, கொலை செய்து பிணங்களை எறிவதற்கு உகந்த இடம் என்பதை அறிந்த சிலரது உதவியின்றி இந்தக் கொலைகளைச் செய்திருக்க முடியாது. எனில் அவர்கள் யார்? கைதாகியுள்ள எழுவரில் அவர்களும் இருக்கிறார்களா? அல்லது அவர்கள் இன்னும் விசாரணை வளையத்திற்குள் வரவேயில்லையா? இன்னின்னரால் தங்களுக்கு அச்சுறுத்தல் இருக்கிறது என்று தனது உறவினர்கள் 22 பேரின் பெயர்களை குறிப்பிட்டு சுவாதி எழுதிய கடிதம் ஒன்று அவளது நாட்குறிப்பில் இருந்ததாக கூறப்படுவதை போலிசார் கவனம் கொண்டிருக்கிறார்களா? மைசூரில் இருக்கும் சுவாதியின் உறவினர்கள் ஆறுபேருக்கு இந்தக் கொலையில் தொடர்பிருக்கலாம் என நந்தீஷின் தம்பி சங்கர் எழுப்பிய வருவாய் கோட்டாட்சியர் மற்றும் காவல் துணை கண்காணிப்பாளர் முன்னிலையில் தெரிவித்த குற்றச்சாட்டின் மீது விசாரணை நடக்கிறதா? அடுத்த சிலதினங்களுக்குள்ளாகவே நந்தீஷ் -சுவாதியின் சடலங்கள் கரையொதுங்கிய அதேயிடத்தில் ஒரு கர்ப்பிணிப்பெண்ணின் பிணம் கரையொதுங்கியது. கர்நாடக மாநிலம் கொள்ளேகால் பகுதி கே.வி.எம்.தொட்டியைச் சேர்ந்த ஜோதி என்கிற அந்தப்பெண்ணை அவளது பெற்றோர், தாத்தா, பாட்டி, மாமா ஆகியோர் கடத்தி கொன்று அந்த இடத்தில் வீசியதாக சொல்லப்படுகிறது.  சுவாதியும் ஜோதியும் கொல்லப்பட்ட விதத்தில் காணப்படும் ஒப்புமைகள் தற்செயலானதுதானா?

ஒரு தொழிற்பேட்டையாகவும் பெங்களூரு என்கிற பெருநகரத்தின் ஒருபகுதி போலவும் ஒசூர் மாறிக் கொண்டிருந்தாலும் இங்கு சாதியச் செயல்பாடுகள் முனைப்பாகவே இருக்கின்றன. குடும்ப விழாக்கள் என்கிற பெயரில் பல்வேறு சாதிச்சங்கங்களின் அணிதிரட்சி நடக்கின்றன. நகரத்தின் சொத்துகள், தொழில்கள், வணிகம் ஆகியவற்றில் ஆதிக்கம் செலுத்தும் சாதிகள் சமூக அந்தஸ்திலும் அதிகாரத்திலும் ஆதிக்கம் செலுத்துவதை ஒசூரில் மட்டும் எப்படி தவிர்த்துவிடமுடியும்? அதேபோல கிராமப்புறங்களில் நிலவுடைமையில் நிலவும் பாரபட்சம் சாதிய பாரபட்சத்துடன் பின்னிப்பிணைந்ததாக இருக்கிறது. சூடுகொண்டப்பள்ளியும் இதற்கு விதிவிலக்கல்ல. இங்கு தலித்துகள் சாதிரீதியான ஒடுக்குமுறைகளையும் பல்வேறு விதமான தீண்டாமைகளையும் எதிர்கொண்டு வருகின்றனர். அதன் தொடர்ச்சியில்தான் நந்திஷ்-சுவாதி படுகொலையைப் பார்க்க வேண்டியுள்ளது. ஒசூரின் சுற்றுவட்டாரங்களில் சமீபத்தில் மட்டுமே 7 படுகொலைகள் சாதிரீதியாக நடந்திருக்கின்றன என்று தோழர் திருமாவளவன் 20.11.18 அன்று ஒசூர் ஆர்ப்பாட்டத்தில் தெரிவித்ததையும் இங்கே நினைவுபடுத்திக் கொள்ள வேண்டியுள்ளது.  

ராஜலஷ்மி, சௌம்யா படுகொலைகள் குறித்த படபடப்பு அடங்குவதற்குள் நந்தீஷ் - சுவாதி படுகொலை. கஜா புயல் என்கிற பேரிடர் உண்டாக்கியுள்ள துயரத்தின் அழுத்தத்தில் இந்தப் படுகொலைகள் மீது உரிய கவனம் குவியாமல் திசைதப்பிய நிலையில் இதோ இப்போது நெல்லை வெள்ளாங்குழியில் மற்றுமொரு ஆணவக்கொலை. இசக்கி சங்கர் என்கிற கோனார் சாதி இளைஞர் அகமுடையார் சாதிப் பெண்ணை காதலித்ததற்காக வெட்டிக் கொல்லப்பட்டிருக்கிறார். மறுநாள்  அதிகாலையில் அந்தப்பெண் தூக்குமாட்டி தற்கொலை செய்துகொண்டதாக தெரிவிக்கப் பட்டுள்ளது. இசக்கி சங்கரை கொன்றதாக அந்தப் பெண்ணின் 16 வயது தம்பியும் அவனது வயதையொத்த நண்பர்களும் கைது செய்யப்பட்டுள்ளனர். கொலை செய்துவிட்டு எதுவும் நடவாதது போல பள்ளிக்கூடம் சென்று வகுப்பறையில் இயல்பாக இருக்குமளவுக்கு இந்த சிறார்களின் மனம் குற்றத்தன்மைக்கு பழகியது எப்படி? நந்தீஷ்- சுவாதி கொலையில் தொடர்புடையவர்களின் தோற்றத்தைப் பார்த்து ‘இவ்வளவு பூஞ்சையான இவர்களா இப்படி கொடூரமாக கொலை செய்தார்கள்?’ என்று கேட்டதைப் போலவே இந்தக் கேள்வியும் அர்த்தமற்றது. சாதி யாரை வேண்டுமானாலும் குற்றவாளியாக்கிவிடும். இவ்வளவு சிறிய வயதில்  தென்மாவட்டங்களில் வேறு சில சாதிரீதியான கொலைகளிலும் இவ்வாறு 18 வயதுக்குட்பட்டவர்கள் சம்பந்தப்பட்டிருப்பதை நாம் எவ்வாறு விளங்கிக்கொள்வது? மைனர்கள் கொலைக்குற்றத்தில் ஈடுபடுகிறார்களா அல்லது வேறு நோக்கங்களுக்காக இவ்வாறு ஈடுபட்டதாக காட்டப்படுகிறார்களா?


வேறு சாதியில் மணம் புரிந்துகொண்ட சீனிவாஸ், தன் மகள் ஒரு தலித்துக்கு வாழ்க்கைத் துணையாவதை ஏற்றுக்கொள்ள முடியாமல் அவளை கொல்கிறார். 16 வயது தம்பி தன்னை விட 9 வயது மூத்த அக்கா தங்கள் சாதிவரம்பை மீறி அவமானத்தை தேடித்தந்துவிட்டதாக கூறி அவளது காதலனை  கொல்கிறான். இந்த சாதி உளவியலை காவல்துறையும் நீதிமன்றங்களும் சட்டரீதியாக அணுகி என்ன செய்துவிட முடியும்? சமத்துவம் சாதியொழிப்பில் நம்பிக்கையுள்ள இயக்கங்கள் தலித்துகளை அணிதிரட்டுவதில் காட்டுவதைவிடவும் பன்மடங்குத் தீவிரத்தோடு இந்த சாதியவாதிகளிடம் தனிமனித அளவிலும் குடும்ப அளவிலும் தலையிட்டு அணுக்கமாக உரையாடாமல் என்ன மாற்றம் இங்கு வந்துவிடும்? பார்ப்பனீயத்தின் அடியாள்படையாக மாறிவிட்டிருக்கிற இடைநிலைச் சாதியினரை சாதிய உணர்விலிருந்து மீட்டு ஜனநாயகப் பண்புள்ளவர்களாக, பிறரோடு கலந்து வாழும் மனிதச்சுபாவமுள்ளவர்களாக மாற்றுவதற்கு அவர்களிடையே பணியாற்றும் திட்டம் ஒன்று உடனடித் தேவையாக இருக்கிறது. வேலைத்திட்டம் என்பது வேலை செய்வதற்குரிய திட்டம் என்கிற புரிதல் அதினிலும் கூடுதலாக தேவைப்படுகிறது.

நன்றி: செம்மலர், டிசம்பர் 2018